Boveneinder.jouwweb.nl
Home » Blogs

Blogs

Rechter kan rigide invordering stoppen

De schuldenproblematiek verlamt velen. Wie in z’n leven een klein ‘ongelukje’ heeft, loopt de kans in een maalstroom terecht te komen van incassobureau’s, deurwaarders , Gerechtsdeurwaarders en overheid, die allen als overeenkomst hebben: Ze schrijven niet met de vork, maar met de hark. Alles is erop gericht zoveel mogelijk kosten op het bordje van de schuldenaar te gooien en bedragen zo snel mogelijk te laten oplopen. Op die manier kan een bedrag van pakweg 200 euro al snel oplopen tot ver boven de 1.000 euro.

 

Hoog tijd, dat er aan de werkwijze van incassobureau’s, (Gerechts)deurwaarders en de overheid (CJIB) eens iets gedaan wordt. Het hele circus van de kosten zoveel mogelijk laten oplopen is namelijk gericht op mensen, die niet willen betalen. Die maken echter een zeer klein percentage uit van het geheel. De overgrote meerderheid van de schuldenaren wil in principe wel, maar kán gewoonweg niet betalen.  Deze ‘goeden’ lijden zwaar onder de ‘kwaden’.

Er is weliswaar de schuldsanering, maar jarenlang leven van een paar tientjes ‘zakgeld’ is voor velen ook geen aanlokkelijke optie. Toch kiezen veel mensen, die wel willen, maar niet kunnen betalen, hiervoor. Tenzij de toegang tot de schuldsanering onmogelijk wordt gemaakt door ‘keiharde’ schuldeisers, zoals het CJIB, de overheid dus, die het volle pond blijft eisen, waardoor mensen uiteindelijk in een glijdende spiraal terecht komen.

 

Laten we eerlijk zijn: Incassobureau’s en (Gerechts)deurwaarders zijn degenen, die wel varen bij de schulden van mensen, die zij het mes op de keel zetten. Kosten hier, percentage daar, nog een portie kosten, ‘even een verstekvonnisje halen’ (waarvan de schuldenaar vaak niet eens weet heeft, dus zich ook niet bij de rechtbank kan verweren), verhoging op verhoging, tal van bedragen worden simpelweg als ‘kosten’ doorberekend, terwijl de werkelijke kosten waarschijnlijk veel lager liggen. Niet gek, dat incassobedrijven en deurwaarderskantoren als paddenstoelen uit de grond schieten. Hier valt het grote geld te verdienen. Over de rug van arme mensen, maar dat maakt deze lieden totaal niets uit.

 

Je zou zeggen, dat er in dit opzicht een taak op de overheid – Kabinet en Tweede Kamer – ligt te wachten. Ware het niet, dat de overheid partij is in deze hele kwestie. Het CJIB, de overheid dus, is juist een van de hardste schuldeisers en een ware ‘winstverdubbelaar’ voor de overheid met allerlei zeer snel extreem oplopende boetes en kosten.  Van een partij, die voordeel heeft bij het rigide invorderingsbeleid in Nederland, hoef je daarom weinig te verwachten. Hoewel je eigenlijk mag verwachten, dat de overheid het voor de inwoners opneemt. Dat is namelijk de taak van de overheid.

 

Daarom ligt er in dit opzicht een taak te wachten op de rechters in Nederland.  Zij zijn het namelijk, die de rigide kosten voor invordering terug kunnen brengen tot normale proporties, waardoor de macht van incassobureau’s en (Gerechts)deurwaarders sterk wordt beperkt. Die macht is nu vrijwel ongebreideld.

Rechters kunnen in hun vonnissen rekening houden met de omstandigheden van de schuldenaar en op die manier de kosten verminderen. Een bedrag van 200 euro, zoals het voorbeeld, dat door de rigide kosten voor invordering oploopt tot boven de 1.000 euro, kan gemakkelijk door een rechter worden teruggebracht tot pakweg 300 euro., als blijkt dat een schuldenaar wel wil, maar niet kan betalen.

Op die manier wordt Nederland toch weer een beetje leefbaarder.

 


Einde van dit blog


 

 

Het ongelijk van Ad van Nieuwpoort

Ds. Ad van Nieuwpoort stelde zich onlangs in Trouw de vraag of de kerk haar mond moet houden als er politici opstaan die zich in alle opzichten keren tegen waar het in het bijbelse verhaal over gaat. Zijn verhaal is het best te omschrijven als één grote tirade tegen de PVV. De kerk zou PVV-ers zelfs moeten weigeren, als het aan de Bloemendaalse predikant ligt.

,,Ik hoor de laatste tijd diverse collega-predikanten in de media het opnemen voor de PVV’er. We moeten in pastorale zin begrip tonen voor hun standpunten. De zogenaamde ‘boze witte mannen’ hebben hun goed recht, hoor ik de collega’s zeggen. Ook de bijbelse profeten ontbrandden regelmatig in toorn, zo is dan het argument. En laten we uitkijken dat de kerk niet een soort instituut voor ‘barmhartige Samaritanen’ wordt. Degenen die dit zeggen, blijken vaak zelf sympathieën te koesteren voor een beweging als de PVV,” aldus Van Nieuwpoort, die het zelf overduidelijk niet ziet zitten met de PVV.

Zijn stelling is opmerkelijk. Blijkbaar heeft Van Nieuwpoort er geen enkele moeite mee, dat er kerkmensen zijn die ‘links’ denken, maar o wee als er ‘rechts’ wordt gedacht, niet in het (linkse) straatje van Van Nieuwpoort dus. Waar hij aan voorbijgaat, is dat het  in sommige kerken al zover is, dat er zowel uit de bijbel als uit de koran wordt gelezen, maar gezien zijn opstelling jegens de PVV zal Van Nieuwpoort daar geen moeite mee hebben. Een aantal kerkleden misschien ook niet, maar die vormen een kleine minderheid.

Zijn tirade over de PVV vervolgt Van Nieuwpoort met ,,Wat deze dagen steeds helderder wordt, is dat een ondemocratisch georganiseerde beweging als de PVV, met maar één leider, zich in velerlei opzicht onderscheidt van de andere partijen waarop wij binnenkort kunnen stemmen. Een partij die niet alleen de Grondwet aan haar laars lapt, maar ook met tal van valse vooringenomenheden angst, verdeeldheid en haat zaait. Gebedshuizen ‘nazi-tempels’ noemen, de Koran vergelijken met ‘Mein Kampf’ en hele bevolkingsgroepen neerzetten als potentiële terroristen, gaat elk redelijk politiek debat te buiten.”

Opvallend genoeg heeft hij het hier slechts over de PVV. Een islam-partij als DENK, waar artsen worden weggezet als mensen die de stekker er bij allochtonen eerder uittrekken dan bij allochtonen en waar de standpunten van een buitenlandse (!) leider als Erdogan, die onmiskenbaar dictatoriale trekken heeft, kritiekloos worden verheerlijkt, daar hoor je Van Nieuwpoort niet over. Om nog maar te zwijgen welke gedachten er in de islam-hoek tegen christenen leven. Orthodoxe moslims, die Europa willen ontkerstenen en onze westerse waarden overboord willen gooien voor een moslim-dictatuur, staan blijkbaar in een beter blaadje bij de Bloemendaalse predikant dan mensen die pleiten voor de-islamisering.

Van Nieuwpoort spreekt van een ‘ontwrichtende ideologie’ als het om de PVV gaat en vindt zelfs dat de Kerk PVV-ers zou moeten weren. ,,De misschien soms zeer terecht boze burger die teleurgesteld is in de gevestigde politiek en zijn hoop stelt op deze beweging, zal uiteindelijk zelf het slachtoffer worden van de door hem gekozen politieke richting. Doet een kerk deze mensen recht wanneer zij hen met groot pastoraal begrip bejegent? Of zal zij juist deze mensen attent moeten maken op de ontwrichtende ideologie die deze partij voorstaat? Zal ze moeten laten zien dat een stem op de PVV een stem voor chaos en destructie betekent, die uiteindelijk de kiezer niet ten goede zal komen?”, vraagt hij zich af.

Waar hij in zijn betoog aan voorbijgaat, is dat alle al dan niet verijdelde terroristische aanslagen van de laatste tijd uit de moslim-hoek kwamen. Over chaos en destructie gesproken. Blijkbaar deugen mensen niet in de ogen van de Bloemendaalse dominee, als zij daar tegen zijn. Althans, als we Van Nieuwpoort mogen geloven: ,,Sommige media zijn drukdoende deze beweging salonfähig te maken. De kerk is geen knip voor haar neus waard wanneer zij daarin meegaat en zal heel nadrukkelijk haar stem moeten verheffen tegen een beweging als de PVV. We hebben in het recente verleden te vaak meegemaakt dat de kerk meeliep met valse sentimenten.”

Wat dat laatste betreft, heeft Van Nieuwpoort een punt. In de Tweede Wereldoorlog conformeerden sommige kerkleiders en predikanten zich aan de Nazi’s, onder het motto ‘de overheid is Gods dienaresse, ons ten goede.’ Om bij de kerk te blijven: Van Nieuwpoort kan moeilijk stellen, dat de orthodoxe islam ‘Gods dienaresse, ons ten goede’ is. Maar als predikant is hij wel behoorlijk van het padje, als hij stelt dat de Kerk haar stem dient te verheffen tegen de PVV, een beweging / partij die nota bene pro-Israel is en ook het Joods/christelijke gedachtegoed in Nederland hoog in het vaandel heeft staan. Zo’n partij staat, zonder een partij te zijn met een godsdienstige achtergrond of gedachtegoed, dichter bij de Kerk en de Westeuropese waarden en normen dan bijvoorbeeld DENK, het andere uiterste in het politieke spectrum.

Dat Kerk en Staat in principe twee totaal verschillende begrippen zijn, ontgaat Van Nieuwpoort ten enenmale, door de wereld te bekijken door een gekleurde, linkse bril. Dat vooral ‘links’ weinig van de Kerk moet hebben, ontgaat van Nieuwpoort blijkbaar ook, net als het feit, dat er predikanten zijn, die openlijk of in het geheim sympathie koesteren voor het gedachtegoed van de PVV. Een stemadvies zegt hij niet te willen geven, maar in feite is zijn artikel in Trouw één groot stemadvies. Weliswaar een advies over op welke partij je niet moet stemmen, maar ook dat is een stemadvies.

Wie het raar vindt, dat kerken leeglopen, kan blijkbaar terecht bij Van Nieuwpoort met zijn of haar vragen. Want ‘rechts’ is bij deze dominee synoniem met ongelovig, onbarmhartig en ‘fout’. Waarbij hij er gemakshalve aan voorbijgaat, dat Christus – die hij als het goed is navolgt – ook heel wat boude uitspraken deed. Voor dominees als Van Nieuwpoort is het beter de kerk in het midden te houden. Voor politiek is in de kerk geen plaats. Daar moet je vooral geloven.

 


Einde van dit blog


 

Kan een internetspelletje de EU redden?

In navolging van mijn zoon van toen nog een jaar of 7, speelde ik vroeger wel eens een internetspelletje, waarbij je een fastfoodketen aan de gang moest houden. Je kreeg te maken met allerlei problemen. Klanten die wegblijven, extreme weersomstandigheden, ruimtegebrek, medewerkers die hun werk niet optimaal doen en, last but not least, boze burgers, als je hun woningen sloopt voor landbouwgrond zonder hen tegemoet te komen.

 

Aan dat spelletje moet ik de laatste maanden steeds vaker denken. Het ‘fastfoodrestaurant’ dat EU heet, spreidt de tentakels van haar macht steeds verder uit. Daarbij laat de Brusselse politieke elite zich niets gelegen liggen aan de inwoners van de lidstaten. Het enige dat telt is de EU, de euro, allerlei buitenlanden, vluchtelingen en de belangen van de EU-politici zelf.

Steeds meer burgers komen echter in het geweer tegen de bestuurlijke elite in Brussel en daarmee de EU. De Engelsen stemden, totaal onverwacht en tot enorme ontzetting van de Brusselse elite, in een referendum voor het verlaten van de EU, de Brexit. De Italianen stemden in onverwacht grote meerderheid, eveneens bij referendum, voor het vertrek van de pro-EU premier Renzi, waardoor de kans groot is dat het land binnen afzienbare tijd door een nieuwe regering uit de euro of zelfs de hele EU wordt geleid.

 

De Brusselse politieke elite geeft echter geen enkel antwoord op de boze geluiden uit de samenleving. Dijsselbloem blijft op zijn roze wolk zitten met zijn uitspraak ,,Dit is geen stem tegen de EU” over het Italiaanse referendum.  EU-commissaris Juncker maakte het helemaal bont, door te stellen dat er een verbod zou moeten komen op referenda die over de EU gaan. Blijkbaar kent Juncker de geschiedenis niet, of heeft er niet veel van geleerd. Negatieve signalen uit de samenleving negeren, betekent op langere termijn vrijwel altijd onlusten en in het uiterste geval burgeroorlog. Of wil Juncker straks met een Europees leger demonstraties in EU-lidstaten met harde hand gaan neerslaan?

 

Het is al jaren beleid binnen de EU om zich niets gelegen te laten liggen aan de burgers van de lidstaten, terwijl de EU-trein steeds verder dendert. Veel zaken waar de EU voor staat, zijn dan ook niet goed voor de inwoners van de EU, maar wel voor grote bedrijven, de financiële markten en de EU-politici zelf. Geen wonder, dat veel Europeanen het inmiddels helemaal gehad hebben met de EU. Alleen in Libanon wappert de EU-vlag nog fier, maar daar gaan dan ook miljarden euro’s naartoe voor vluchtelingenopvang. Ook dat is tekenend voor de EU: populair buiten Europa, maar impopulair daarbinnen. Dat zoiets geen goede basis is, hoeft verder niet te worden uitgelegd.

 

Om de EU nog te redden, zullen de leiders ervan het over een andere boeg moeten gooien. Luisteren en kijken naar de inwoners van de lidstaten, geen of fors minder geld ten goede laten komen aan allerlei buitenlanden, maar aan de eigen inwoners. Geen dure pendeldienst tussen Brussel en Straatsburg en vooral veel zuiniger omgaan met het geld dat voor Europees bestuur beschikbaar is. Geen excessief dure serviezen, geen torenhoge vergoedingen, geen dure kantoorinrichting, geen onkostenvergoedingen voor de gekste dingen, kortom een sober, maar doelmatig bestuur, dat het belang van de inwoners dient. Maar het voornaamst van alles is, de inwoners van de lidstaten tevreden houden.

 

Misschien zou dat internetspelletje met die fastfoodketen eens verplichte kost moeten worden voor de EU-elite.


Einde van dit blog


 

 

 

 

 

Opnieuw opstarten vereist

 

Mijn computer – als ouderwets man bezit ik nog een ouderwetse ‘desktop’ - verrast mij met enige regelmaat door op gewenste en ongewenste momenten updates op te halen.  Het heeft mij al menige zucht gekost en als de computer eindelijk klaar is, krijg je als ‘toetje’ ook nog de melding ‘Opnieuw opstarten vereist om de updates te activeren.’

 

Misschien gaat het wat ver om de samenleving te vergelijken met een computer, maar toch wil ik dat vergelijk maken. We leven namelijk in een samenleving, die continu nieuwe ‘updates’ krijgt. Vergelijk het huidige Nederland maar ’s met de situatie van de jaren vijftig van de vorige eeuw. De verschillen zijn schokkend. Erger nog, daarnaast werd de samenleving ook nog ‘s ‘besmet’ met ‘virussen’, zoals politici die alleen denken aan eigen macht en partijbelang en met grote graaiers, door alle geledingen van de samenleving heen. Rupsjes Nooitgenoeg, die gigantische salarissen en bonussen incasseren in bijvoorbeeld de zorg, waar enorm wordt bezuinigd op zorgverlening en personeel. Dan is er nog de Europese Unie, de door de bevolking gehate ‘superstaat’, waar louter technocraten het voor het zeggen hebben.

 

Door de eeuwen heen raakten landen altijd wel eens met elkaar overhoop. Dat resulteerde meestal in een oorlog. Gek genoeg had zo’n oorlog een redelijk ‘heilzame’ werking op de samenleving. Een recent voorbeeld daarvan zien we in het voormalig Joegoslavië. Het ‘voordeel’ van zo’n oorlog is, dat de samenleving daarna totaal wordt gereset, zoals in Nederland na de Tweede Wereldoorlog. Er staan politici op, die zich inspannen voor het landsbelang in plaats van het eigen belang. Voor grote graaiers valt er totaal niets meer te graaien. Minister van Financiën Lieftink gaf in 1945 iedereen een tientje (‘het tientje van Lieftink’)  om opnieuw te beginnen, de complete samenleving staat in zo’n situatie in de ‘resetstand’ en is bezig met zichzelf weer op te starten, waardoor er oog komt voor één ding: het landsbelang.

Een negatieve kant van oorlog is, dat het enorm veel mensenlevens kost en dat er enorm veel schade wordt aangericht. Dus, oorlog moeten we niet meer willen, nooit meer. De kans, dat we het allemaal niet overleven, is vele malen groter dan in bijvoorbeeld de Tweede Wereldoorlog. Dat oorlog onwenselijk is, daar kunnen we het dus over eens zijn.

 

Dan zitten we nog wel met het probleem hoe de samenleving te resetten. Want als we het ergens ook over eens zijn, is het dat het zo niet verder kan. Machtsdenkende politici, grote graaiers, de EU, ze moeten eens fors worden aangepakt.  Dat geldt ook voor mensen, die overal het etiket ‘racisme’ of ‘populisme’ op plakken.  Waar een samenleving afglijdt, gedijt populisme (vaak ook racisme) en als we één ding hebben geleerd van de Tweede Wereldoorlog en de oorlog in ex-Joegoslavië, is het wel dat populisme kan leiden tot oorlog. Al hoeft het met een gezond populisme niet zover te komen. Je kunt Geert Wilders een populist noemen, maar zeker geen oorlogshitser, vooral  geen tweede Hitler, zoals sommigen doen. Want een racist is Wilders zeer zeker niet.

 ,Een reset van de samenleving

zal van onderop moeten komen'

Oorlog willen we beslist niet. Dus zal een reset van de samenleving van onderop moeten komen, vanuit het volk. Dan zal toch eerst echt het besef moeten doordringen, dat politiek en publiek bestuur in een nieuwe vorm gegoten zal moeten worden. Klagen op social media is makkelijk, de hand daadwerkelijk aan de ploeg slaan vereist lef. Voor zo’n nieuwe vorm van publiek bestuur bestaat nog geen blauwdruk. Die in elkaar zetten, kan op zich snel, mits die gemaakt wordt door eerlijke, kundige mensen, die niet hun eigen belang laten prevaleren boven dat van de samenleving. Mensen die samenwerking binnen de EU niet verheffen boven het oplossen van problemen in eigen land. Vooral ook mensen, die cijfertjes ondergeschikt maken aan menselijkheid en menselijkheid niet laten afhangen van de kosten. Want waar de boekhouders (de financiële markten, banken en multunationals) regeren, verdwijnt de menselijkheid in rap tempo. Dat zien we helaas dagelijks.

 

Aangezien wij, Nederlanders slechts klagen op social media en bij de verjaardagsborrel, vrees ik, dat we nog even door moeten modderen met op zichzelf gerichte politici, graaiers, regerende boekhouders en wat dies meer zij. Toch jammer, dat de samenleving niet automatisch opnieuw opstart als er fouten worden geconstateerd. Of gewoon een simpele resetknop heeft.

 


Einde van dit blog


 

Vrijheid

 

Al op de basisschool, toen nog ‘Lagere School’ geheten, leerde ik over het begrip ‘vrijheid’. Inmiddels is het zo’n 50 jaar geleden, maar dat is misschien zelfs een voordeel. Destijds, midden in de Koude Oorlog, was ‘vrijheid’ een zeer groot goed.

Vrijheid, leerde ik destijds, bestaat bij de gratie van ‘vrijheid in gebondenheid’, dat wil zeggen: er zijn een aantal (basis)regels, waar iedereen zich aan dient te houden, om te voorkomen dat iedereen maar gaat doen wat hij/zij wil. Dan wordt vrijheid namelijk gedegradeerd tot een chaos.

Vandaag de dag hebben mensen hun mond vol van vrijheid. Het dragen van een boerkini, burka of andere bedekkende kleding voor vrouwen wordt ‘vrijheid’ genoemd. Het ‘moet kunnen’, gehuld in een burka of Nikab over straat, in een boerkini op het strand. Een boerkini- of burkaverbod is volgens sommigen een aanslag op de vrijheid.

 

Vanuit een bepaalde invalshoek bekeken, klopt dat ook. Maar dan komt de ‘vrijheid in gebondenheid’ uit mijn Lagere School-tijd weer om de hoek kijken. Een aantal regels, om te voorkomen dat vrijheid ontaardt in chaos.

Als ik uit overtuiging bijvoorbeeld naakt over straat zou lopen, omdat ik tegen het dragen van kleding ben, word ik heel snel beboet. Een overtuigd neo-nazi, die gekleed in een nazi-uniform over straat gaat, wordt (terecht overigens!) in recordtempo opgepakt. Terwijl je in beide gevallen niets meer of minder doet dan iemand in een burka, boerkini of zwaar bedekkende kleding. Je draagt namelijk publiekelijk een overtuiging uit.

Wie naakt wenst rond te lopen, kan zich uitleven in de beslotenheid van huis of tuin, een nudistencamping, een naaktstrand of een naaktrecreatieterrein.  Wie overtuigd nazi is, overigens een afschuwelijke overtuiging, kan een zaaltje huren en daar in beslotenheid met hakenkruisvlaggen gaan zwaaien. Wie dus een burka, boerkini of iets dergelijks wil dragen, kan dat toen in de beslotenheid van het eigen huis, de tuin, of desnoods de moskee. Een andere optie is de vrijheid om te verhuizen naar een land, waar dit soort kleding verplicht is of wel wordt toegestaan. Een vrijheid, die naaktlopers en nazi’s overigens niet eens hebben.

 

Vrijheid is niet zomaar alles kunnen doen, dragen en zeggen wat je maar wilt. Vrijheid is gestoeld op een aantal basisregels in een samenleving, zodat we met z’n allen ook echt vrij kunnen blijven. Vrijheid betekent daarom soms omwille van de algemene regels een stukje inschikken, als je een mening of overtuiging hebt, die afwijkt van wat als ‘gewoon’ wordt beschouwd.  Vrijheid in gebondenheid dus.

Het dragen van een burka of boerkini valt daar bijvoorbeeld onder. Als dat inhoudt, dat je niet naar het strand mag, wilt of kunt, dan is dat maar zo, dat is een vrucht van je eigen overtuiging. Het is je vrijheid om die overtuiging te hebben, maar het is ook vrijheid dat je anderen daarmee niet lastig mag vallen. Om te voorkomen dat de vrijheid in het algemeen wordt aangetast.

Wie openlijk een boerkini of burka wil dragen, heeft daarom de vrijheid om te verhuizen naar een land, waar de bikini en minirok verboden zijn en (gezichts)bedekkende kleding als normaal wordt beschouwd.

 


Einde van dit blog


 

Het bezwaar van profileren

Een lichtgetinte, jonge bestuurder in een dikke BMW. Toegeven, ik heb er ook wel ’s met een schuin oog naar gekeken. Of een jonge, blonde, kortgerokte en hooggehakte vrouw in een dure cabrio. Die heb ik ook wel ’s met een zekere argwaan bekeken. Zonder het eigenlijk te willen, kwam de vraag in mij op: ,,Hoe hebben ze die auto eigenlijk verdiend?”

 

De politie doet tegenwoordig ook aan ‘profileren’. Mensen moeten in een bepaald profiel passen. Iemand, die in een klein huurappartementje woont, die mág gewoon geen grote Mercedes rijden. Dat past niet in het profiel. In zo’n auto horen mensen, die in villawijken of dure appartementencomplexen wonen.

In het geval van die lichtgetinte, jonge bestuurder in die BMW bleek het bij nader inzien te gaan om een auto van de zaak. De man bleek werkzaam in de ICT-sector en had een uitstekende baan. En de blonde, kortgerokte, hooggehakte vrouw, die bleek in de auto van haar moeder te rijden.  Hoewel, het kan bijvoorbeeld  ook gaan om een enorme autoliefhebber. Iemand kan bepaalde prioriteiten leggen. Als je alleen woont en je hebt genoeg aan een klein huurappartement, maar je bent een enorme liefhebber van een duur merk en type auto, die je door je lage woonlasten kunt rijden, waarom dan niet? Dan ben je waarschijnlijk wel weer een scheefwoner, maar dat is weer een ander soort profiel.

 

Etnisch profileren of ‘gewoon’ profileren, het is en blijft gevaarlijk. Natuurlijk weet ik ook dat bepaalde etnische groepen in de criminaliteit oververtegenwoordigd zijn. Daar hoef je  geen doekjes om te winden.  Maar toch, de hele term ‘profileren’ bevalt mij niet. Een blanke jongere, die in een dure auto rijdt, wordt ook aangehouden. Dan profileer je niet etnisch als politie. Op zich zou dat toe te juichen zijn, maar toch is er een enorme ‘maar’ .

 

Profileren is namelijk onderdeel van de Nieuwe Wereld Orde (NWO). Het scheppen van een superrijke, machtige bovenlaag, die de touwtjes in handen heeft, met daaronder slechts een laag van armen, die allemaal gelijk zijn. Ziehier het doel van profileren ten voeten uit: iedereen moet gelijk zijn. Moet voldoen aan het profiel, dat de overheid, danwel de NWO, voor hem of haar heeft opgesteld.

We zien de NWO, waarin onder meer de Bilderbergconferentie een belangrijke stem heeft, steeds verder doorgevoerd worden. Nu is het profileren, over niet al te lange tijd wordt het gewoon verboden om in een auto te rijden, die voorbehouden is aan een hogere klasse. Of wordt het de lage klassen simpelweg helemaal verboden om auto te rijden.

 

Daarom bezie ik profileren met argusogen. Voor wie denkt, dat de NWO een doorgeslagen complottheorie is: doe je ogen eens open. Het begint bij bezuinigen op kwetsbare groepen, gaat verder met het creëren van vluchtelingenstromen, die chaos veroorzaken, uiteindelijk gaat het door naar ‘profileren’ door de politie en voor je het weet, is er totale controle, dan zit je allemaal onder de knoet van de Bilderbergconferentie, met de Frans/Joodse bankiersfamilie De Rothschild aan het hoofd. Contant geld bijvoorbeeld wordt steeds vaker ter discussie gesteld door banken en overheden. Want wie voor alles de pinpas gebruikt, is controleerbaar. Zijn of haar banksaldo is controleerbaar, de uitgaven. In tegenstelling tot mensen, die alles contant betalen. Inmiddels geldt daar ook al een ‘profiel’  voor, zeker als het om grotere bedragen gaat.

 

Profileren, het is weer een stapje dichter bij de Nieuwe Wereld Orde, die we niet moeten willen.

 

 


 

Einde van dit blog


 

 

Status

Het gebeurt iedereen op gezette tijden, mij ook vanochtend. In de file staan. Allemaal achteraan sluiten in de ‘optocht’ . Niet leuk, maar het is nu eenmaal zo. In de file ben je allemaal gelijk. Of je nu een aftandse Daihatsu Cuore rijdt of het nieuwste en duurste type Mercedes, iedereen sluit achteraan.

Stel, je staat in de file en je ziet ineens een auto met buitenslands kenteken voorbij razen over de vluchtstrook, duidelijk met de bedoeling om ‘m er aan het begin van de file tussen te drukken en zo de drukte te omzeilen. Bij veel filerijders roept dat woede op, en terecht. Er zijn zelfs mensen, die eigen rechter gaan spelen en hun auto half op de vluchtstrook zetten, als ze daarop een zich voortsnellende auto ontwaren die duidelijk geen optische en geluidssignalen voert. Niet goed, wel begrijpelijk.

Vul voor ‘file’ nu eens ‘wachtlijst voor sociale huurwoningen’  in.  Iedereen die zo’n woning wil, sluit achteraan. In feite ben je allemaal gelijk. De ‘woningfile’ is vaak lang. In sommige gemeenten duurt het wel een jaar of acht, voor je aan een huurwoning geraakt, er zijn zelfs uitschieters van meer dan vijftien jaar. Net als in de file, zit er niets anders op dan geduldig wachten en elke keer een plekje opschuiven. Niet leuk, wel eerlijk. Wie eerder een huurwoning wil, wordt door de woningbouwvereniging verwezen naar de particuliere markt. Om in file-termen te blijven, kun je zo een ‘afrit’ nemen. Net als op de snelweg is dat legaal. Hele volksstammen woningzoekenden wonen inmiddels ook permanent op vakantieparken, al dan niet net een postadres bij ouders, familie of bekenden. Dat is dan weer ‘illegaal’, al wordt er weinig aan gedaan.

Je wacht, je wacht en je wacht. Tot er plots ‘statushouders’ opduiken. Vluchtelingen, die een urgentie krijgen om versneld in aanmerking te komen voor een sociale huurwoning. De vergelijking met de vluchtstrook naast de file dringt zich op. Langs de wachtende rij op, om aan het einde bij het doel te komen: een woning.

Dat dit steeds vaker kwaad bloed zet bij andere wachtenden, is begrijpelijk. Iedereen in de ‘woonfile’ is immers gelijk. Iedereen moet wachten. Dan is het hard, zo niet keihard, als je ziet, dat je steeds vaker gepasseerd wordt. Het begrip ‘statushouder’ krijgt zo wel een aparte dimensie. Mensen met ‘status’ , die blijkbaar meer mogelijkheden hebben dan anderen. Alsof er iemand aan de staart van een file sirenes en zwaailichten uitdeelt aan automobilisten, die een zekere status hebben, om zo legaal langs te file op te kunnen rijden.

De markt voor sociale huurwoningen is al jaren veel te krap. Minister Stef Blok deed daar nog eens een schepje bovenop, door voor sociale huurwoningen een Verhuurdersheffing op te leggen aan de corporaties. Het zou logischer zijn geweest, als zo’n heffing was ingevoerd voor de duurdere vrije sector-woningen, maar dat is niet ‘des VVD’s.’ Maar dat geheel terzijde.

Hoe hard is het dan voor de gewone woningzoekende, die zich noodgedwongen moet behelpen op de ook al krappe, en vaak ook dure, particuliere woningmarkt, of met een chalet op een vakantiepark. Asielzoekers met een verblijfsstatus ‘glijden’ met het grootste gemak sociale huurwoningen in, terwijl de wachtlijst voor gewone wachtenden steeds langer wordt. Dat is niet alleen onbegrijpelijk, het  wordt ook onverteerbaar.

Waarom die urgentie voor statushouders? Er is niets op tegen om deze mensen te behandelen als gewone wachtenden, die verwezen worden naar de particuliere markt en het in feite zelf maar uit moeten zoeken. Dat asielzoekers daar enige hulp bij zouden krijgen om in het particuliere doolhof aan passende woonruimte te geraken, zou nog tot daar aan toe zijn. In een vreemd land met een taal, die je nog onvoldoende spreekt, is het lastig zoeken. Maar daar zou het dan wel bij moeten blijven, zodat iedereen netjes achteraan sluit in de woonfile voor een sociale huurwoning.

Regeren is vooruitzien, maar regeerders zien niet al te vaak vooruit, zo blijkt. Anders was al jaren geleden begonnen met het uit de grond stampen van sociale huurwoningen, want de wachtlijsten zijn niet van vandaag of gisteren.  Al is dat minister Stef Blok (wonen) of dit kabinet niet alleen aan te rekenen, maar ook de diverse kabinetten, die we de afgelopen pakweg veertig jaar hebben gehad in Nederland. Op die manier hadden de opeenvolgende regeringen de file wachtenden kunnen verkleinen, maar als hadden komt, is hebben nu eenmaal te laat.

Er is echter niets op tegen dat asielzoekers met een verblijfsstatus gewoon beginnen met wonen, waar ook veel Nederlanders noodgedwongen moeten starten:  in de particuliere verhuur, of in een chalet op een vakantiepark. Aan ongelijkheid hebben we in Nederland immers zo’n enorme hekel. Net als aan mensen, die via  de vluchtstrook de file omzeilen. Zo wordt ook voorkomen dat mensen ‘eigen rechter’ gaan spelen en zich tegen vluchtelingen gaan keren. Want daar zitten we als samenleving helemaal niet op te wachten.


Einde van dit blog


 

Heeft straatvechter Erdogan de EU door?

De soevereiniteit van een land is een groot goed. Toch hebben de Europese lidstaten massaal hun soevereiniteit te grabbel gegooid, enkel en alleen door lid te blijven van de Europese Unie. Dat is de opeenvolgende regeringen van die landen in de eerste plaats aan te rekenen.

Met de rel rond de Turkse president Erdogan wordt de soevereiniteit van de EU zelf – en daarmee ook van de lidstaten – nog verder aangetast. De EU heeft Turkije nodig en, hoe je het ook bekijkt, Turkije is Erdogan, ademt Erdogan. Vooropgesteld, er is niets mis met de populariteit van een president of premier. Hadden we in Nederland maar zo’n voortvarend figuur op de bok, dan zou het stukken beter gaan met en in ons land. De EU echter heeft zichzelf met handen en voeten laten binden door Turkije met de vluchtelingendeal. Dat weet de Turkse president maar al te goed, dat buit hij ook voor de volle honderd procent uit.

Tegelijkertijd is dit de grootste fout, die de EU – danwel het Nederlandse voorzitterschap van de EU – maakte. De Unie heeft zich willens en wetens met handen en voeten gebonden aan de grillen van Erdogan. Strategisch gezien een zeer slechte zet. De EU echter kon / kan zijn eigen problemen niet oplossen en is slechts goed in een ding: geld uitgeven. In dit geval geld aan Turkije, dat vervolgens in een positie komt, dat het van alles kan eisen, met als drukmiddel het opzeggen van de vluchtelingendeal. Hoezo ‘wie betaalt, bepaalt?’

Erdogan wordt nu weliswaar weggezet als ‘dictator’, maar vanuit het standpunt van Erdogan is zijn opstelling niet meer dan logisch. Door even te wapperen met het contractje, kan hij voor zowel Turkije als voor zichzelf afdwingen, wat hij wil. Voor zichzelf, voor Turkije. Welke leider wil dat nu niet. Daarmee is wel de situatie ontstaan, dat de EU-leiders de macht volledig kwijt zijn. Wie zelf een domme zet doet op het schaakbord van het wereldtoneel, is ook zelf verantwoordelijk voor zijn eigen verlies. Hooguit valt er nu nog remise af te dwingen. Dat kan, door Turkije niet tegemoet te komen. Dat betekent einde overeenkomst over de vluchtelingenopvang, opnieuw een stroom vluchtelingen richting EU en een groot geldbedrag, dat nooit meer terugkomt.

 

Toch verdient deze optie de voorkeur. Zoals het nu gaat, kan het niet langer. Als het vrije woord in EU-lidstaten aan banden wordt gelegd, als columnisten die iets onwelgevalligs schrijven over Erdogan worden opgepakt, is dat ruim over de grens van het betamelijke. Dan liever de onbeheersbaarheid van de vluchtelingenstroom. Het zal hard werken worden, maar daar kan de EU zelf nog iets aan doen.

 

Daarvoor moet wel maximaal worden ingezet. ‘Fort Europa’ zal in alle opzichten in zeer korte tijd gestalte moeten krijgen. Er zal een kustwacht uit de grond gestampt moeten worden, die elke vierkante centimeter zee controleert, vluchtelingen oppakt en terugstuurt naar waar ze vandaan komen. Dat kost miljarden, maar zo houd je de problemen wel in eigen hand en verkoop je jezelf niet uit aan een land, dat vervolgens bepaalt wat jij doet en het vrije woord in jouw land met voeten treedt.

 

De hele zaak toont eens te meer aan, dat de EU niets toevoegt voor de lidstaten. Stel, de EU had niet bestaan. De zuidelijke landen zouden dan alles op alles hebben gezet, om  hun kustlijn te beschermen tegen de gigantische vluchtelingenstroom, terwijl ze nu achterover leunen, rekenend op steun van de EU, die overigens niet komt. De EU maakt zichzelf hiermee tot hoe de inwoners van de lidstaten het zien: een monster zonder waarde, gerund door politieke graaiers, die slechts op een ding uit zijn: een mooi baantje voor zichzelf en hun politieke vrinden.  Ik waag het te veronderstellen, dat Erdogan dat als geen ander door heeft.

 

De EU-leiders zijn politieke elite, Erdogan daarentegen is een straatvechter. De uitkomst van een confrontatie tussen beiden ligt al bij voorbaat vast. De straatvechter wint namelijk altijd van de elite. De EU zou er dus goed aan doen de rug recht te houden en niet in te gaan op de intimidaties van Erdogan. Nog beter zou zijn, dat de EU teruggaat naar wat het ooit was: een handelsorganisatie, die de handel tussen Europese landen onderling bevordert, zonder geldverslindend parlement en monopolygeld, dat euro heet. Pas dan zouden de lidstaten en vooral hun inwoners de echte winnaars zijn.


Einde van dit blog


 

 

 

 

Open brief aan Miranda de Vries

 

Het is bijna Kerstmis en daarom richt ik mij in deze open brief tot u, mevrouw Miranda de Vries. Expres zeg ik niet 'burgemeester' De Vries, want u bent niet 'mijn' burgemeester, ik woon namelijk niet in schitterend mooi Geldermalsen, zoals het Geldermalsense volkslied dat zo tekenend zegt. Wel kom ik er regelmatig en het wel en wee van het dorp gaat mij aan het hart.

 

Zo ook de rellen tegen het asielzoekerscentrum, die de slogan van de plaatselijke winkeliersvereniging 'Gastvrij Geldermalsen' in een nogal, hoe moet ik dat zeggen, cynisch daglicht zetten. Rellen, die zijn ontstaan omdat u, en uw wethouders, een azc in Geldermalsen wilden met 1500 bedden.

Daarover gaat deze open brief, mevrouw De Vries. Kent u het liedje van Wim Sonneveld? 'Je hebt me belaezerd, je hebt me bedonderd?' Zo voelt uw bevolking zich namelijk. Vertelde u immers niet zelf, dat u naar adem moest happen, toen het COA belde met de vraag of Geldermalsen een azc wilde met 1500 bedden? Zei u niet zelf, dat het niet alleen een vraag was van het COA, maar ook van de Provincie Gelderland? Dat valt denk ik moeilijk te ontkennen, mevrouw De Vries, het heeft namelijk in alle kranten gestaan. Inclusief de zin 'ik moest even naar adem happen, toen ik het aantal hoorde.'

 

Achteraf blijkt echter, dat de gemeente zelf het initiatief heeft genomen voor zo'n groot azc. Met andere woorden: u hebt de zaak dus 'belaezerd en bedonderd', om met Sonneveld te spreken. Wellicht dat u naar adem moest happen, toen u zelf het COA belde met uw initiatief? Verteerd door de angst, dat de gemeenteraad het plan misschien toch nog zou afschieten, omdat het om zo veel plekken ging?

 

Na de rellen gaf u aan, dat u met de inwoners in gesprek wilt, om het vertrouwen te herstellen. Welk gesprek, mevrouw De Vries? Maar bovenal, welk vertrouwen? Want pas na de rellen kwam vast te staan, dat uw college zélf het plan lanceerde. Kent u de uitspraak van de voormalige koningin Beatrix nog? 'De leugen regeert'. Exact dat, mevrouw De Vries, brengt u in uw gemeente in de praktijk, zolang u burgemeester blijft. Beseft u zich eigenlijk wel, dat u hiermee ook de totale politiek, zowel landelijk als provinciaal als gemeentelijk, schaadt? Elke dag dat u aanblijft als burgemeester, regeert namelijk de leugen. Dat is ook exact hoe veel Nederlanders vandaag de dag denken over politici. U geeft ze daarvoor een belangrijke voedingsbodem.

 

Het is bijna Kerstmis. Wellicht kunt u dit eens aangrijpen voor een resumé. Om u te bezinnen op de vraag, hoe geloofwaardig u nog bent als burgemeester van schitterend mooi Geldermalsen. Of op de vraag, of Geldermalsen niet beter af is zonder u. Want het vertrouwen herstellen van de bevolking, dát zal na deze leugen en de dramatische gevolgen daarvan, onmogelijk zijn. Zeker omdat u zelfs nog niet eens een 'sorry' hebt laten horen.

 

Rest mij nog u sterkte en wijsheid toe te wensen bij het nemen van uw beslissing om af te treden als burgemeester.

 

Met vriendelijke groeten,

 

Evert G. Davelaar

 

P.S. Bijna vergeten: nog fijne feestdagen gewenst in gastvrij Geldermalsen.

 


 

Einde van dit blog, het blog hieronder is hieraan gerelateerd.


 

 

Burgemeester Geldermalsen kan slechts opstappen

 

'Toen ik het aantal van 1500 asielzoekers hoorde, moest ik wel even naar adem happen,' verklaarde burgemeester Miranda de Vries toen het nieuws over een mega-azc in Geldermalsen bekend werd. De Provincie Gelderland en het COA zouden Geldermalsen hebben verzocht een groot aantal vluchtelingen op te nemen.

Waarschijnlijk is het maar goed, dat de waarheid niet voor de rellen tijdens de raadsvergadering over de komst van het azc naar buiten kwam. Niet de Provincie, niet het COA, maar de gemeente Geldermalsen zélf, met andere woorden: het college van burgemeester en wethouders, nam het initiatief, waarvan zij hadden kunnen weten, dat het veel stof zou opwaaien. De Vries had dus helemaal niet naar adem hoeven happen, integendeel. Zij en haar wethouders hebben dit zelf voorgesteld en stuurden daarmee bewust een leugen de wereld in, door zichzelf in de slachtofferrol te duwen.

 

Daar valt slechts één conclusie uit te trekken: Burgemeester De Vries heeft gelogen en de inwoners getracht een rad voor de ogen te draaien. Samen met haar wethouders, die zich in de kwestie overigens angstvallig stil houden. Was het een 'leugentje om bestwil' van de burgemeester, zodat de woede van de vertoornde inwoners van Geldermalsen en Meteren zich ten volle zou richten op de Provincie Gelderland en het COA? Wat de reden ook is geweest, hier is sprake van doelbewuste misleiding. Een politieke doodzonde van zowel de burgemeester als de wethouders van Geldermalsen.

 

Dat zo'n politieke doodzonde in de media nauwelijks aandacht krijgt – er is slechts gemeld dat het initiatief bij de gemeente Geldermalsen lag, dat werd bevestigd door een gedeputeerde én het COA – is zorgelijk te noemen. Niet een commentaar, niet een column is gewijd aan dit onderwerp. In alle interviews, zowel op tv als in kranten, komt De Vries ermee weg. Geen enkele kritische vraag: 'Waarom, burgemeester, hebt u uw eigen bevolking voorgelogen? Waarom bent u niet gewoon eerlijk geweest, burgemeester? Hoe denkt u, in het licht van deze leugen, het vertrouwen in u weer te herstellen?'

 

Die vraag zou ik daarom als ouwe, kritische journalist alsnog willen stellen aan burgemeester Miranda de Vries. Zij geeft aan met de bevolking in gesprek te willen gaan. Welk gesprek, als zij niet eens op z'n minst excuses heeft aangeboden voor de aperte leugen, waarmee zij haar bevolking – en in feite ook de gemeenteraad – heeft misleid? Excuses zijn immers nog niet over de lippen van De Vries gekomen, over haar ronduit leugenachtige opstelling. Er zijn politici om minder aan de kant gezet. Slechts een conclusie is mogelijk: De Vries heeft alles en iedereen voorgelogen met haar uitspraak over 'naar adem happen'.

 

Daarom zou het Miranda de Vries sieren, als zij de handdoek in de ring zou gooien. Opstappen dus. Na deze leugen is zij immers niet alleen het burgemeesterschap onwaardig, voor de Geldermalsenaren is zij ook niet langer geloofwaardig meer. Hetzelfde geldt voor de wethouders van Dorpsbelangen, CDA en SGP, die van deze leugen hebben geweten. Met deze leugen is een bom gelegd onder het totale college van b en w van Geldermalsen. Dan kun je als politicus maar een ding doen, om tenminste nog je waardigheid te behouden: opstappen. 'Schitterend mooi Geldermalsen', zoals het Geldermalsense volkslied zegt, verdient betere bestuurders dan De Vries en consorten, die het begrip 'Gastvrij Geldermalsen' – de slogan van de plaatselijke winkeliers – wel een totaal andere lading hebben gegeven. Daarover zou De Vries nog 's naar adem moeten happen. Opstappen dus. Aan de stutten trekken. Een andere manier om het gemeentebestuur van Geldermalsen weer geloofwaardig te maken, is er niet.


Einde van dit blog


 

 

Conclusies Oosting schreeuwen om meer

 

Fred Teeven blijft Tweede Kamerlid, althans volgens de van zijn voetstuk gevallen staatssecretaris, die nu zijn dagen slijt in de Tweede Kamer, zelf. Waar zijn voormalige baas Ivo Opstelten al maandenlang geniet van een ongetwijfeld riant wachtgeld, zit Teeven nog steeds in de Kamerbankjes.

 

Erger nog is de arrogantie die Teeven – en met hem de hele VVD – tentoon spreidt. De Commissie Oosting is glashelder in haar oordeel: Teeven en Opstelten hebben de kluit gewoon belazerd. Politici spreken vandaag de dag graag van de 'BV Nerderland', maar wat als zoiets in het échte bedrijfsleven gebeurd zou zijn? Een enigszins vergelijkbaar voorbeeld in dit verband is Hubert Möllenkamp, de ex-directeur van woningbouwcorporatie Rochdale. Zijn zaak ligt weliswaar wat anders, Möllenkamp liet zich omkopen en liet zich rondrijden in een peperdure Maserati, maar het principe is hetzelfde: wanbestuur en arrogantie van de macht.

Waar Möllenkamp tweeëneenhalf jaar de cel in moet, komt Teeven er vanaf met zijn aftreden. Nog met een 'bonusfunctie' als Kamerlid ook. Niet dat ik een lans wil breken voor Möllenkamp, maar hier klopt iets niet. De bestuurder die wordt gestraft en de politicus, die kan blijven zitten. Met het Kamerlidmaatschap als 'Maserati'. Je zou bijna medelijden krijgen met de gevallen directeur van Rochdale, maar dat verdient hij zeker niet.

 

Dat geldt echter ook voor de verantwoordelijken in de zaak rond Chris H. Teeven en Opstelten zijn daarin de hoofdschuldigen, die hier niet zo maar mee weg behoren te komen. Beiden zouden wegens voorliegen van de Kamer, een ander woord is er niet voor, en een deal met een crimineel voor de rechter moeten komen. Maar ook kamervoorzitter Van Miltenburg, premier Rutte, minister Van der Steur en zijn staatssecretaris Dijkhof hebben geen kilo's boter, maar een complete boterberg op het hoofd. Ook zij zouden voor hun betrokkenheid in deze zaak dienen af te treden en wegens corruptie voor de rechter moeten verschijnen om te worden bestraft. Vreemd, dat zoiets wel gebeurt met bestuurders van bedrijven en organisaties, maar dat politici, die nog een grotere verantwoordelijkheid dragen, de dans op zo'n manier ontspringen.

 

Daarnaast is het niet uitgesloten, dat nagenoeg de hele VVD-fractie wist van de gang van zaken rond de deal met Chris H. De zaak bewijst eens te meer, dat we in Nederland te maken hebben met een politieke partij, die zich onaantastbaar waant op de toppen van haar macht. Een vergelijk met het CDA onder Lubbers is op z'n plaats. Het CDA waande zich destijds onaantastbaar als 'bestuurderspartij', waar andere partijen bij regeringsvorming toch niet omheen konden. 'We rule this country', sprak een CDA-er ooit. Of die uitspraak de directe oorzaak was, is de vraag, maar daarna raakte het CDA in een vrije val. De kiezer pikte het arrogante gedrag en het daaraan gekoppelde hardvochtige beleid van de partij niet langer. Daarna is het nooit meer iets geworden met het CDA.

Bij de VVD zien we een soortgelijke opstelling. De partij waant zich onaantastbaar, ongrijpbaar. Criminaliteit? De VVD lost het wel 'even' op. Economische malaise? De VVD bezuinigt het wel 'even' weg. Arrogant en hardvochtig. Zie de slogans op de VVD-verkiezingsposters. De arrogantie druipt van de oranje-blauwe letters af.

 

Met de bevindingen van de Commissie Oosting in de hand, wordt het misschien eens tijd om de VVD als geheel tegen het licht te houden. De partij is de afgelopen jaren menig keer in opspraak gekomen door corrupte bestuurders en prominente leden, die het allemaal niet zo nauw namen. 'Zonnekoning-gedrag', zou je kunnen zeggen. Maar dan van een complete partij. Wat zit er allemaal nog meer fout op de VVD-burelen? Hoe gaat deze partij om met de macht, die hen door hun kiezers is toebedeeld? Het CDA was op de toppen van haar macht weliswaar arrogant, maar minder corrupt dan de huidige VVD. Wellicht is het zinnig om in het verlengde daarvan eens te kijken of er in het Nederlandse politieke bestel wel plaats is voor zo'n partij, waar corruptie en wanbeleid hoogtij lijken te vieren. Misschien is het een idee, om deze partij voor eens en voor altijd uit het politieke spectrum te verbannen door een verbod op te leggen. Dat zou tevens een signaal zijn naar andere partijen toe, om de integriteit van hun politici eens onder de loep te nemen.

Een aantal goede VVD-ers niet te na gesproken, want die zijn er zeker. In gemeenteraden, deelraden, Provinciale Staten. Mensen, die hun nek uit durven steken, vaak ook nog op sociaal gebied. Voor deze mensen zou een verbod op de VVD sneu zijn, maar niet het einde. Die vinden namelijk wel weer onderdak bij een andere, bonafide politieke partij.

 


Einde van dit blog


 

 

 

 

Ze hebben ons in de tang

 

Een bloedige aanslag in Parijs, angst voor mogelijke terreurdreiging in Hannover en Brussel. Je kunt maar één ding concluderen: 'Ze hebben ons in de tang'. Daar lijkt het niet alleen op, dat is zo. Europa is in de ban van de angst voor terrorisme. Angst voor weer een bloedige aanslag. 'Paris can be overdone', Parijs kan overtroffen worden.

Voor wie of wat moeten we eigenlijk bang zijn, is de vraag. Het antwoord van de overgrote meerderheid zal zijn: De terroristen van IS. Dat klopt, het waren IS-terroristen, die de aanslag in Parijs op hun naam schreven. De meesten ervan zijn echter dood en van doden heb je weinig meer te vrezen. De Franse regering en politie reageerden zeer adequaat op de aanslag, er werd al snel korte metten gemaakt met de daders, die in rap tempo waren opgespoord.

 

IS-terroristen zijn echter één ding. De aanslag in Parijs is een gegeven feit. Rond de voetbalwedstrijd Duitsland-Nederland in Hannover, vorige week, is er echter niets aangetroffen. Geen bommen, geen terroristen. Afgelopen weekend werd Brussel bijna totaal ontruimd. Maar ook hier werd tot op heden niets aangetroffen. Loze dreigingen? Angst? Of....

Vooral Europese leiders streven naar steeds meer macht over de bevolking en de aanslag in Parijs is wellicht voor hen het 'geschenk uit de hemel' om op voort te borduren. Mensen worden bang van zo'n aanslag. Logisch. De regeringen – en de EU – bieden de oplossing, bescherming door meer controles en door het leger, zodat mensen zich weer veilig kunnen voelen. En zo voltrekt zich, terwijl we er zelf naar kijken, de Nieuwe Wereld Orde. Chaos creëren en vervolgens de oplossing bieden, waardoor de machthebbers steeds machtiger worden. Chaos is er in de EU al lang. De leiders kijken op het eerste gezicht apatisch naar de enorme vluchtelingenstroom, de aanslag in Parijs kwam daar nog eens bovenop. Het antwoord is meer controle. Kijk naar de situatie in Parijs en Brussel, met op elke straathoek leger en politie. Fouilleren van zo'n beetje iedereen die zich op straat begeeft. Dat krijg je zonder angst niet voor elkaar bij burgers. Een politiestaat stel je niet in door domweg meer militairen en politie op straat te sturen. Mensen moeten er rijp voor worden gemaakt, een duwtje in de rug krijgen, zodat ze het accepteren.

 

Complottheorie? Het bestaan van krachten, die de Nieuwe Wereld Orde willen doordrukken, is bewezen. Onder meer de Bilderberggroep, maar ook een organisatie als de Vrijmetselarij houden zich daar volop mee bezig. Bovendien, ook de aanslagdreigingen in Hannover en Brussel zijn in principe 'complottheorieën', niets meer en niets minder. Niets bewijst, dat er ook daadwerkelijk een dreiging was of is. Alles gebeurt op basis van 'aanwijzingen'. Maar wat die 'aanwijzingen' zijn, blijft in het ongewisse.

De vraag is dan ook, voor wie we banger moeten zijn. Voor de dreiging van een terroristische aanslag, of voor hen, die ons daartegen willen beschermen, volledig uit eigenbelang en om de bevolking 'er eindelijk onder' te krijgen.

Natuurlijk moeten we alert zijn op aanslagen, maar dat mag niet afleiden van een andere alertheid: machthebbers en politici willen altijd méér macht. Dat gaat altijd ten koste van de rechten van burgers. Zo worden we inmiddels bedreigd van twee kanten. De oplossing ligt bij de burgers zelf, het probleem is, dat die inmiddels te apatisch zijn om nog te reageren. Met andere woorden: Ze hebben ons in de tang. Wie die 'ze' ook mogen zijn.


Einde van dit blog


 

Beschaving, a.u.b.

 

Het lijkt wel een trend op internet, politici, maar ook andere mensen de meest vreselijke dingen toewensen. Een blik op social media levert een interessante bloemlezing op: ophanging, de kogel, martelen zijn schering en inslag als het erom gaat wat er met sommigen zou moeten gebeuren.

Hieruit valt in elk geval op te maken dat veel mensen het niet eens zijn met het beleid en/of de mening van veel politici in dit land. Inderdaad, op de kwaliteit van de politiek valt heel veel af te dingen. Grote graaiers hebben nog steeds vrij spel, in een aantal gevallen zijn politici zelf de grote graaiers. De afgelopen jaren zijn er legio enorme politieke en bestuurlijke blunders begaan. Ouderen, zieken en gehandicapten creperen, terwijl er miljarden naar de EU en allerlei buitenlanden gaan. Terwijl er al woningnood is, komen er stromen asielzoekers binnen, die straks óók een woning moeten hebben. De boekhouders regeren, waardoor de menselijkheid ver te zoeken is, cijfers worden helaas boven menselijkheid gesteld.

 

Wat daarnaast ook wordt aangetoond is de verharding van de samenleving. Vooralsnog blijft die gelukkig nog beperkt tot social media, maar wat daarop te lezen valt, staat ongeveer gelijk aan de handelwijze van IS. Wat zijn dit voor mensen, die politici (zowel van links als rechts) ophanging of de kogel toewensen? Het minste is bijna nog dat politici worden gelijkgesteld met een beestmens als Adolf Hitler. Je hoeft écht niet rechts te zijn, ook niet links, om te vinden dat zo'n vergelijking helemaal mank gaat.

 

Toegeven, de politiek is ook verhard, de kiezer is gedegradeerd tot stemvee, de 'dikke ikken' regeren, de mening van het volk wordt totaal genegeerd. Dat de samenleving daardoor over en weer verhardt, is daarvan een direct gevolg. Politici hebben dat laten gebeuren, zijn er schuldig aan. Maar moeten mensen daarvoor de kogel krijgen, worden opgehangen, of zelfs gemarteld? Aan de ene kant hebben we kritiek op IS, aan de andere kant verlagen we onszelf tot praktijken, die in het Kalifaat niet zouden misstaan.

 

Ook over asielzoekers zijn dergelijke kreten schering en inslag. Je kunt tegen de grote hoeveelheid asielzoekers zijn, die Nederland overstroomt. Maar is uitzetten of de grenzen sluiten dan niet voldoende? Natuurlijk, er zijn vrouwen aangerand en verkracht. Asielzoekers zijn 'asieleisers', die in plaats van dankbaar te zijn voor een sobere opvang, gaan hongerstaken en demonstreren. Dat deze groepen zonder pardon worden uitgezet, prima. Dat de grenzen desnoods met hekken worden gesloten, uitstekend. Dat vluchtelingen zich moeten aanpassen aan onze cultuur, staat buiten kijf. Maar laten weten dat er hoofden of ledematen moeten worden afgehakt, dat asielzoekers de kogel moeten krijgen, dat ze opgehangen moeten worden, getuigt van bitter weinig beschaving. Net zoals het van bitter weinig beschaving en historisch inzicht getuigt om politici (inclusief hun achterban) die de grenzen willen sluiten, meteen maar gelijk te stellen aan Adolf Hitler en de Nazi's.

Dat er politiek gezien in Nederland veel mis is, staat buiten kijf. Dat er politici zouden moeten worden opgepakt en voor de rechter gebracht, is helaas maar al te waar. Dat ze voor jaren in de gevangenis zouden moeten verdwijnen, daar valt ook een lans voor te breken.

Maar in een land waar mensen ervoor pleiten om politici en vluchtelingen maar op te hangen of dood te schieten en waar politici worden vergeleken met een beestmens, die miljoenen doden op zijn geweten heeft, is het met de beschaving slecht gesteld.

 

Dat mensen in verzet komen, is te billijken. Misschien zou er zelfs een verzetsorganisatie en een Volkstribunaal moeten komen, om falende politici, die een loopje hebben genomen met de democratie en de zaak volledig hebben laten ontsporen, op te pakken en te berechten. Maar daar moet het dan ook wel bij blijven.

Als we koste wat kost willen voorkomen dat er IS-strijders ons land binnenkomen, laten we dan ook koste wat kost voorkomen, dat het gedachtegoed van IS naar ons zelf overwaait. Want als we mensen de meest vreselijke dingen gaan toewensen, auto's in brand steken en politici fysiek gaan bedreigen, dan is het pas echt gebeurd met Nederland. De strijd tegen het IS-gedachtegoed begint bij onszelf, bij onze eigen beschaving. Iets tikken en op 'verzend' drukken, een kogelbrief sturen of een auto aansteken is zo makkelijk, maar het kan heel veel schade opleveren voor onze beschaving en daarmee onze samenleving. Dan maakt het niet uit, of je rechts bent, of links. Het gaat om respect voor elkaars meningen, in combinatie met het juridisch afstraffen van grove fouten van politici en bestuurders. Met blijven praten, pamperen, thee drinken, pappen en nathouden kom je er ook niet, maar als we de beschaving uit het oog verliezen, dan zijn we pas écht ver van huis.


Einde van dit blog


 

Grenzen dicht als daad van barmhartigheid

 

Stel, je woont in een huis, dat al niet bepaald ruim bemeten is voor je gezin. Toch red je het er prima. Het is er fijn wonen. Op een dag komen er wat mensen langs, die niets meer hebben. Geen voedsel, geen onderdak. Wat doe je? Wel, wat elk weldenkend mens zou doen: je helpt die mensen aan onderdak en voedsel. Maar de volgende dag staan er nog meer voor de deur. Ach, waar er tien te eten en onderdak hebben, lukt dat ook voor dertig, denk je. Maar de dag daarop staat er een nog grotere groep voor je deur. Het huis raakt vol, alle kamers zijn bezet. Enfin, we hebben de schuur ook nog, dan kun je in elk geval nog wat mensen onderdak bieden. Maar die maken amok, want ze willen niet in de schuur, ze willen in huis, net als de anderen. Met veel vijven en zessen krijg je de kikkers weer in de ton, maar dan staat er weer een grotere groep voor de deur. Huis en schuur zitten nu mudjevol. Je kunt de stroom mensen niet aan, er is gewoon geen ruimte meer voor iedereen. Wat doe je? De deur openlaten, of de deur op slot houden? Ik ben zo vrij om alvast de conclusie te trekken, dat nagenoeg iedereen de deur op slot houdt en gaat informeren of die mensen niet ergens anders terecht kunnen. Bij de buren? Bij de bewoners twee straten verderop?

 

Leg deze blauwdruk eens op de huidige vluchtelingencrisis. Steeds meer mensen komen naar Europa, ook naar Nederland. Meer mensen dan Nederland – en ook Duitsland – aankunnen. Er zijn geen opvanglocaties meer te vinden. Vluchtelingen worden 'rondgepompt', op steeds wisselende locaties gehuisvest.

Het roepen van 'Grenzen dicht' is geen oplossing, volgens vooral linkse politici. Maar is het sluiten van de grenzen voor vluchtelingen wel zo inhumaan, als wordt voorgesteld? Hoe humaan is het, om vluchtelingen van hot naar her te slepen, te huisvesten op modderige terreinen in inderhaast opgebouwde tenten, met honderden tegelijk? Is het dan niet humaner om de grenzen te sluiten, omdat we die enorme stroom vluchelingen niet meer aankunnen? Vluchtelingen willen weliswaar het liefst naar Duitsland, Polen of Zweden, maar als dat niet kan, zullen ze toch zelf naar alternatieven moeten zoeken, daarbij geholpen door de regeringen van de Europese landen.

 

Met het sluiten van de grenzen geef je als land ook een signaal af: we zitten vol. Hier kan niets meer bij, dan komen de menselijke waarden in de knel. Sorry, het gaat gewoon niet. Als dit doorgaat, dreigt ontwrichting en daar is niemand bij gebaat. Ook de vluchtelingen zelf niet.

Niemand zal met een tevreden gevoel de grenzen sluiten, ook Geert Wilders' PVV niet. Maar als het niet anders kan, is het niet de sjiekste, maar wel de enige oplossing. Dan wordt grenzen sluiten niet een daad van onbarmhartigheid, maar een voorbeeld van humaniteit, omdat anders de totale levensstandaard in je land wordt ontwricht. Onvoldoende opvang, onvoldoende woningen, onvoldoende werk, onvoldoende geld.

 

Zachte heelmeesters maken stinkende wonden. Grenzen sluiten klinkt hard. Onbarmhartig. Zelfzuchtig wellicht. Maar uiteindelijk kan zo'n onbarmhartige maatregel een daad van barmhartigheid zijn, jegens de eigen bevolking en de vluchtelingen, die inmiddels opvang genieten.

Vluchtelingen zijn namelijk niet verplicht naar Duitsland, Nederland of Zweden te gaan. Als wij onze grenzen sluiten, kunnen zij naar andere landen, waar nog wel ruimte is, als die ze weigeren, is dat een zaak van die landen zelf, hooguit kun je diplomatieke druk uitoefenen om ze van gedachten te laten veranderen. Of vluchtelingen kunnen besluiten om toch maar in hun land, of in een opvangkamp in de regio te blijven. Soms moet je ook erkennen, dat er voor bepaalde grote problemen geen oplossing is. Dan wordt het kiezen tussen twee kwaden. Dat geldt niet alleen voor de vluchtelingen, maar ook voor de Europese regeringen. Dan gaat het erom van die twee kwaden de minst slechte te kiezen. In zo'n geval kies je ervoor mensen niet als 'vee' rond te pompen langs diverse opvanglocaties, of te huisvesten in tentenkampen, maar voor menselijkheid. Dat is uiteindelijk ook in het belang van de vluchteling.

Te simpel gedacht? Misschien wel, maar stel dan de vraag eens wat simpeler is gedacht, de moeilijke keuze om de grenzen te sluiten, of het simpelweg maar blijven toelaten, waardoor uiteindelijk de samenleving totaal wordt ontwricht.

 


Einde van dit blog


 

 

 

Sjoerd

 

Veenendaal mist vanaf woensdag een markante inwoner. Schrijver en journalist Sjoerd de Jong ging op woensdag 23 september heen. Sjoerd, met wie ik als collega schrijver en journalist menig biertje heb gedronken. Zoete herinneringen heb ik aan de blikjes knakworst, die hij bij zo'n gelegenheid meenam. Het blikje met worstjes ging op een elektrische kookplaat, of de worstjes in een bakje in de magnetron en even later zaten we aan het bier-met-knakworst. Een 'mannending'. Daarna werden in Sjoerds geval een shaggie en in mijn geval een goede pijp tabak ontstoken en discussieerden we over de wereldproblemen, of over lokale problemen, alsof het wereldproblemen waren.

 

Eens waren we het lang niet altijd, maar dat is ook niet verwonderlijk. Zet tien schrijvers bij elkaar en je hebt kinnesinne. Zet tien journalisten bij elkaar en je hebt tien meningen. Sjoerd en ik waren het beide. Toen ik zijn (naar nu blijkt laatste) boek over oude ambachten nog voor de verschijning ervan openlijk betitelde als 'een kermis- en braderieboek', was hij niet zozeer kwaad, eerder teleurgesteld. Sterker nog, Sjoerd had zo'n actie van me verwacht. Hij wees mij niet voor niets altijd op mijn granieten ego, waarin de laatste jaren wel wat barstjes waren verschenen, maar dat altijd van graniet bleef.

Dat uitgerekend ik hem in opdracht van de regio-editie van het AD moest interviewen over datzelfde boek, trof me. Enigszins beschroomd belde ik mijn oude vrind op, met de vraag om een interview. Eerlijk gezegd voelde ik mij met m'n 30 jaar ervaring op dat moment een aspirantje, dat nerveus belde voor zijn eerste interview.

Tot mijn verbazing ging hij direct akkoord. Het werd een leuk interview, in het gemeentehuis van Veenendaal, na een persbijeenkomst, waar we beiden moesten zijn. Overigens meldde ik Sjoerd bij die gelegenheid, dat ik spijt had, dat ik het openlijk in een van mijn columns had betiteld als 'kermis- en braderieboek'. Hij reageerde al gevat aan het begin van het gesprek: ,,Zo, kom je me interviewen over het kermis- en braderieboek?” Overigens een kwalificatie, waar ik nog altijd spijt van heb.

 

Sjoerd kende ik al uit de tijd, dat hij portier was bij Stenman, daarnaast schreef hij over de historie van Veenendaal. Menig uurtje zat ik in de portiersloge, samen 'bomend' over het oude Veen, dat hem en mij lief was. Sjoerd was toen nog in dienst van de 'concurrent', hij werkte voor de Veenendaalse Krant, ik destijds voor de Rijnpost. Het deed mij deugd, hem later bij de Rijnpost te mogen begroeten. Inmiddels was Sjoerd met pensioen bij Stenman en full-time actief als schrijver en journalist.

Na mijn vertrek bij de Rijnpost zag ik Sjoerd regelmatig. Jarenlang werkte ik, op zijn initiatief, mee aan zijn programma 'Veenendaal Toen', bij de christelijke lokale omroep Stilok. Sjoerd bezorgde mij in die tijd ook heel wat werk als freelancer, waar ik hem nog altijd innig dankbaar voor ben. Vaak kwam hij een biertje drinken en een paar shaggies roken. Dat laatste vond zijn vrouw niet goed voor zijn gezondheid, maar Sjoerd was nou eenmaal gek op roken. Als zijn kleren naar rook ruikten, schoof hij de schuld op mij, tegenover zijn vrouw. ,,Hij ook altijd, met die verrekte pijp...”

Enigszins verbaasd was hij, toen ik samen met mijn nieuwe echtgenote Berthie Veenendaal verliet. Zo'n doorgewinterde 'Gelders Veense' naar Overberg, dat kon toch niet? Sjoerd kwam nog één keer aan in Overberg, dat hij te ver weg vond om te fietsen. Iets, dat ik maar zo-zo vond. Toen ik later verhuisde naar zijn geliefde De Klomp – hij had onmiskenbaar iets met dit dorp – vond hij het ook te ver fietsen. Achteraf heb ik een vermoeden waarom, hij voelde zijn krachten toen wellicht al afnemen.

 

In de eerste plaats was Sjoerd een gevoelsmens. Dat uitte zich niet alleen in zijn verhalen, de 'oral history' van Veenendaal, maar ook privé. Bij het klimmen der jaren verlangde hij steeds meer naar het 'oude vertrouwde', de Gereformeerde Kerk van 'vroeger'. Dat vond hij in de Christelijke Gereformeerde Pniëlkerk, die hij frequenteerde, hoewel hij toch altijd lid bleef van de Gereformeerde Kerk. Weliswaar in Renswoude, want de sluiting en verkoop van zijn geliefde Brugkerk heeft Sjoerd nooit kunnen verkroppen. Gek, juist omdat Sjoerd een gevoelsmens was, werd hij niet altijd goed begrepen. Ook niet door mij. Al begreep hij soms ook zichzelf niet, zat soms met zichzelf in de knoop.

 

De laatste twee jaar zag ik Sjoerd minder vaak. Soms nog op persbijeenkomsten, waar we beiden kwamen. Toch denk ik met warme gevoelens terug aan Sjoerd. In zijn laatste mail aan mij, enkele weken geleden, schreef hij: ,,Leef je leven, maak er iets van''. Een wijze raad van een oude vrind, die ik zeker ter harte neem. Sjoerd was een goeie vent, tot op het bot. Zo zal ik mij Sjoerd blijven herinneren.

Farewell, old fellow!

 


 

Einde van dit blog


 

 

Aanschaf schilderijen, ja of nee?

 

Dat cultureel erfgoed belangrijk is, staat buiten kijf. Dat werken van een schilder als Rembrandt daar ook bij horen, daar hoef je niet eens over te discussiëren. Anders wordt het, als er twee werken van Rembrandt worden aangekocht voor de lieve somma van 80 miljoen euro per stuk. Ook nog op initiatief van D66-leider Alexander Pechtold, in zijn vrije tijd kenner van zeventiende eeuwse kunst.

Het is natuurlijk belachelijk, dat een schilderij 80 miljoen euro kost. Het toont alleen maar aan, hoe de kunstwereld is doorgeslagen. Een schilderij als de Nachtwacht, wordt 'onbetaalbaar' geacht, maar niets is onbetaalbaar. Zelfs de schilderijen van Rembrandt niet. Kunst is echter een beleggingsobject geworden en daarmee zijn de prijzen tot in het belachelijke gestegen.

 

Een overheid, die in deze economisch onzekere tijden zoveel geld steekt in schilderkunst, geeft daarmee een slecht voorbeeld. De vraag dringt zich op, hoeveel armen met behulp van dit geld een beter leven zouden kunnen krijgen. Terwijl ouderen en mensen die zorg behoeven hun zorg steeds verder zien verminderen, lijkt het bij de overheid niet op te kunnen. Het Rijksmuseum betaalt één schilderij van 80 miljoen, de overheid het andere. Als een gewone Nederlander aan de Belastingdienst zou melden, dat een hoge aanslag niet voldaan kan worden, omdat hij net een kostbaar stuk cultureel erfgoed gekocht heeft, zou het antwoord luiden, dat hij 'het geld aan verkeerde dingen uitgeeft'. Je zou dus kunnen stellen, dat de overheid zelf ook het geld aan verkeerde dingen uitgeeft.

 

Echter, de schilderijen vertegenwoordigen wel een stuk echt Nederlandse geschiedenis. Ze zijn niet alleen cultureel erfgoed, maar ook een stuk Nederlandse 'eigenheid'. Want wie is er meer 'Nederlands' dan Rembrandt? Bovendien, de kwaliteit van deze schilderijen is enorm hoog. Ze vertegenwoordigen een stukje 'Nederland op z'n best', waar we als Nederlands volk best trots op mogen zijn. Met andere woorden: we mogen best wat chauvinistischer zijn.

De vraag of zo'n aankoop verantwoord is, valt daarom moeilijk te beantwoorden. Als je kijkt naar de toenemende armoede in Nederland, is een 'nee' op z'n plaats. Als je kijkt naar een stuk geschiedenis, neig je naar 'ja'.

Op grond van het laatste, neig ik naar 'ja'. Maar wel met een kanttekening. Het 'Rijks' moet zelf de financiering van één schilderij bij elkaar sprokkelen. Een stukje crowdfunding dus, maar dan op een andere manier. Het Rijk betaalt het andere, uit 's Rijks Staatskas. Overigens is het logisch dat deze twee werken ook daadwerkelijk bij elkaar blijven, om ze geen geweld aan te doen.

De vraag rijst echter wel: waarom zoekt de overheid niet naar 'sponsors' voor de aankoop van een dergelijk schilderij? De lasten komen in dat geval immers niet bij 's Rijks Staatskas terecht en vreemd zou het niet zijn, als het Rijksmuseum ook op zoek moet naar geld. Uiteindelijk heeft het 'ja' bij mij de overhand. Deze schilderijen zijn zo uniek, zo Nederlands, zo'n stuk Nederlandse cultuur en historie, die horen thuis in Nederland. Als Nederlander kun je hier terecht trots op zijn.

 

Een andere vraag is complexer. De Koninklijke Familie is al jarenlang goed bevriend met de eigenaren van de beide werken, de Frans/Joodse adellijke familie De Rothschild. Beide families zijn leidend in de Bilderbergconferentie, die het institutioneren van een Nieuwe Wereld Orde nastreeft. Beide families zijn zeer vermogend. Dan moet er toch een passende 'deal' te maken zijn tussen beide families over deze schilderijen.

Wat zou het een prachtig gebaar zijn van onze Koninklijke Familie als zij deze werken zou aanschaffen en in bruikleen geven aan het Rijksmuseum, als 'een geschenk aan het Nederlandse volk'. Immers, als je kijkt wat er van het belastinggeld van het Nederlandse volk buiten de toelage aan de Oranjes allemaal wordt bekostigd, zou dat niet eens zo gek zijn. In dit verband hoef je alleen maar te kijken naar paleis Huis ten Bosch, dat voor enorm veel geld moet worden gerestaureerd, nadat het door de Koninklijke Familie totaal is uitgewoond. Iets, dat ook voor Paleis Soestdijk geldt. Dan hebben we het nog niet over het vernieuwen van de telefonie van de koning voor een extreem bedrag, de restauratie van de Gouden Koets, het vrij reizen per regeringsvliegtuig van het Koningspaar, de vrijstelling van belastingen.

 

De aanschaf van deze twee schilderijen zou een geweldig gebaar van dank zijn van het Koningshuis aan het Nederlandse volk, dat zoveel voor het Koningshuis over heeft, zeker in het kader van 200 jaar Koninkrijk der Nederlanden. Zelfs al zou het gaan om de aanschaf van slechts één van de werken. Een goed koning heeft namelijk ook iets over voor zijn volk. Al is het maar om populair te blijven. De overheid kan het geld dan aan andere goede dingen besteden en voor de Koninklijke Familie zou het bovendien een uitstekende belegging zijn. Kortom, een oplossing waar iedereen blij van wordt.

 


Einde van dit blog


 

 

 

Vluchtelingen slechts pionnen in schaakspel

 

Het kan de vluchtelingen, die dagelijks stranden voor hekken, politieagenten of militairen die hen tegenhouden, niet worden ontzegd: Wat een moed, wat een doorzettingsvermogen hebben deze mensen. Laten we eerlijk zijn, wie van ons zou bereid zijn om in een halfbakken rubberboot de overtocht te wagen naar pak 'm beet Engeland of Scandinavië, zonder te weten waar je terechtkomt? Een ding houdt deze mensen op de been, een betere toekomst in het land, waar de straten van goud zijn en de gebouwen van parelmoer: Europa. Het zou ook een utopie zijn om te denken dat je mensen, die dagenlang, soms wekenlang hebben gelopen, of in een rubberbootje een heikele overtocht maakten, tegen kunt houden met hekken, traangasgranaten of een politiemacht. Wie zoveel heeft gedaan om zijn doel te bereiken, gaat door. Deze mensen hebben niets te verliezen, maar veel te winnen: een verblijfsstatus in een Europees land.

Voor hun moed en doorzettingsvermogen kun je niets anders dan bewondering hebben. Echter, er is een keerzijde. Veelal gaat het namelijk om economische vluchtelingen. Natuurlijk zijn er mensen uit met name Syrië, die vanwege hun geloofsovertuiging worden bedreigd. Denk maar aan Syrische christenen, die het vuur door IS na aan de schenen wordt gelegd. Maar wie vlucht omdat er 'elk moment een bom kan vallen' of 'omdat ik mijn werk ben kwijtgeraakt', is niet meer dan een gelukszoeker. Ook hier in Europa kun je inmiddels elk moment met een aanslag worden geconfronteerd, kijk maar naar de verijdelde aanslag in de Thalys, afgelopen weekend. Ook Europa worstelt nog altijd met een werkloosheidsprobleem. Tel daar nog eens de economische asielzoekers uit diverse landen op de Balkan bij op.

Hoe nobel het ook is, om mensen uit andere delen van de wereld, die het minder goed getroffen hebben, te willen helpen, wij kunnen in Europa niet het leed van de halve wereld op onze nek nemen. Onze welvaart is door de bevolking van de diverse Europese landen opgebouwd. Er is niets mis mee om die welvaart voor een stukje te delen, maar als het Europese continent overspoeld wordt door vluchtelingen, is het hier snel gedaan met de welvaart. Want vluchtelingen kosten niet alleen geld, ze moeten ook gehuisvest worden, ze moeten ook geld verdienen, kinderen moeten naar school, ze hebben recht op (gezondheids)zorg, noem maar op. En dat, terwijl er zwaar wordt bezuinigd op zorg en onderwijs, er onvoldoende huizen zijn om de eigen bevolking te huisvesten, Defensie kraakt en piept. Wat als het gedaan is met de welvaart in Europa? Dat heeft zeker ook een negatieve invloed op landen in Afrika en op de Balkan. Reden te over dus, om onze welvaart in Europa te beschermen.

Uiteraard, er zullen protesten komen als vluchtelingenboten worden teruggesleept naar waar ze vandaan kwamen. Mensen zullen in het geweer komen tegen hekken die onder stroom staan, schietende militairen en strenge grenscontroles, beelden van zielige asielzoekers zullen de wereld over gaan via de media. En toch, het kan niet anders. Want zolang het Europese continent redelijk welvarend is, kunnen ook mensen elders worden geholpen, In vluchtelingenkampen in de regio, door missies van Defensie, door humanitaire acties.

Wie vlucht voor oorlog, kan zich ook bedenken, of het niet beter zou zijn om te vechten, in plaats van te vluchten, om zo het kwaad in eigen land te bestrijden. Er is namelijk veel om voor te vechten: een eigen land, een eigen regering, een eigen cultuur, welvaart. Niets op tegen als Europa daarvoor mede de 'tools' aanlevert, maar het gevecht tegen bijvoorbeeld IS zal toch grotendeels van de bevolking zelf moeten komen.

Wie vlucht voor armoede, kan zich bedenken hoe het mogelijk is om uit de armoede te komen. Zijn er hulpprogramma's, minikredieten, waardoor een eigen onderneming tot de mogelijkheden behoort, is er werk in naburige steden? Maar bovenal: hoe kan ik een inkomen genereren en tegelijkertijd mijn land en de economie daarvan er weer bovenop helpen, door als ondernemer te kijken naar mogelijkheden, in plaats van de onmogelijkheden, die de vluchter zoekt.

Sluiten van de grenzen lijkt echter een utopie, zolang de EU en vooral de leiders ervan diepe wortels hebben in de Illuminati, onder meer de Bilderbergconferentie, die als doel hebben chaos te creëren om daarmee het belang van een wereldregering te onderstrepen. Een wereldregering, die de wereldbevolking tot slaven wil maken onder een bestuurlijke elite van superrijken: De Nieuwe Wereld Orde. Kenners van de Nieuwe Wereld Orde hebben de enorme vluchtelingenstroom al sinds jaar en dag voorspeld. Die moet in gang worden gezet, om het Europese continent economisch en maatschappelijk te ontregelen.

Daarmee is het duidelijk de vluchtelingen zijn slechts pionnen in het schaakspel van de Nieuwe Wereld Orde. De leiders daarvan, de Bilderbergconferentie, zijn de echte vijanden, waartegen gestreden moet worden. Zeker geen gemakkelijke opgave. Maar als de handschoen niet wordt opgepakt, blijven de vluchtelingen komen, in steeds grotere getale. Tot we allemaal onder een wereldregering vallen en ons weinige geld uitbetaald krijgen in een (waardeloze) wereldmunt. Dan is de wereld pas echt op drift en vluchten kan dan niet meer.

 


Einde van dit blog


 

 

 

De dictatuur van de EU-leiders

 

De dictatuur is weer terug in Europa, alleen heet het nu anders: steunpakket. Wie ziet, wat er met Griekenland is gebeurd, kan niet anders dan beamen dat de EU niet meer of minder is dan een dictatuur, die landen en volken zijn wil oplegt.

 

Toegeven, de Grieken hebben zichzelf de euro 'ingefrommeld' en jarenlang op te grote voet geleefd. Dat is de regering-Tsipras echter niet te verwijten, in de eerste plaats zijn de voorgaande regeringen, onder leiding van de Pasok-partij daar debet aan geweest. Tsipras heeft slechts het probleem geërfd.

Zijn Syriza-regering was duidelijk in haar standpunt: geen onaanvaardbare bezuinigingen, geen ad hoc verkoop van Griekse eigendommen als havens, luchthavens, spoorwegen en energiemaatschappijen. Wat Tsipras wilde, was een nieuwe manier van bezuinigen, die voor de Grieken goed te dragen was geweest. Daarop kwam de EU – en met name Duitsland – met zijn dictaten. De mantra's van bezuinigen. Dat er daardoor harde woorden over en weer vielen, is te begrijpen.

Tsipras probeerde op zijn beurt het tij te keren met het referendum, ervan uitgaande, dat de EU-leiders wellicht meer begrip hadden voor zijn standpunten, als het volk zich duidelijk uitsprak. Het volk sprak zich duidelijk uit, met 60 procent 'nee'.

 

Het gevolg hiervan is inmiddels duidelijk. De EU-leiders ontstaken in woede. Tsipras werd door de EU gedwongen het totale pakket aan bezuinigingen en verkoop van staatseigendommen door te voeren, anders zou Griekenland uit de euro worden gezet, of gedwongen zijn uit de euro en wellicht ook de EU te stappen. Tsipras werd daarmee onaanvaardbaar onder druk gezet. Zijn partij wilde niet, het parlement wilde niet, het Griekse volk wilde niet, zijn regering wilde niet. Toch werden de voorstellen van de EU in het Griekse parlement aangenomen. Het kon niet anders. Tsipras moet hetzelfde gevoel hebben gehad als Maarten Luther, toen hij voor zijn rechters van de Rijksdag te Worms stond en in zijn wanhoop uitriep: ,,Hier sta ik, ik kan niet anders. God helpe mij.”

Logisch, dat Griekenland niet staat te trappelen om bezittingen te verkopen. Aspirant kopers wrijven zich al in de handen. De hele wereld weet immers, dat Griekenland wel moet verkopen. Dus kan alles voor een appel en een ei weg. Het is gewoon een openbare boedelverkoop. Een geleidelijke verkoop zou veel meer geld opbrengen. Als dat al nodig zou zijn, want Griekenland krijgt uiteraard ook inkomsten uit zijn havens, energiebedrijven en spoorwegen. Die vallen bij verkoop in één klap weg.

 

Uit de gang van zaken valt slechts één ding af te leiden: de nationale parlementen hebben niets in te brengen dan lege briefjes. De eurocraten in Brussel maken de dienst uit. Vooral bij de dominante rol van Duitsland kunnen we vraagtekens zetten.

Om dat te duiden, moeten we in de geschiedenis duiken. De EU – een 'Verenigd Europa' is namelijk niet bedacht in de Duitse vernietigingskampen in de Tweede Wereldoorlog, zoals eurocraten ons willen doen geloven. Dat is slechts een middel, om de EU 'sympathiek' te maken voor ons, burgers. De EU, het Verenigd Europa, is bedacht door Adolf Hitler, die zo macht wilde uitoefenen over het hele continent. De aan de Nazi's gelieerde NSB propageerde de gedachte van een Verenigd Europa in Nederland. In de vernietigingskampen werd slechts het idee van handelsverdragen als basis voor vrede in Europa geboren, de Europese Gemeenschap voor Kolen en Staal (EGKS), de latere Europese Economische Gemeenschap (EEG). Die vormde weliswaar de basis voor de EU, maar dit in de kern goede idee is slechts als opstapje gebruikt om tot de EU te komen.

 

Het huidige pakket maatregelen komt vooral uit de koker van Duitsland. De dominante rol van Duitsland binnen de EU laat vooral zien, dat Duitsland de Tweede Wereldoorlog zeventig jaar na dato eigenlijk alsnog gewonnen heeft. Weliswaar niet door een bloedige strijd en met de verwerpelijke etnische zuiveringen en Jodenhaat, maar wel als dominante staat, die de dienst uitmaakt in Europa. Dat hoeven we de gewone Duitser niet aan te rekenen, maar wel de Duitse regeringsleiders, Helmut Kohl en zijn opvolgster Angela Merkel voorop. Zij brachten Duitsland weer terug bij het na de Tweede Wereldoorlog verboden eerste couplet van het Duitse volkslied: 'Deutschland, Deutschland über alles'. Duitsland als leidende staat op het wereldtoneel, met de EU als voertuig om daar te komen én te blijven.

De EU is in het licht hiervan slechts te betitelen als 'bezetter'. Van vrije, autonome staten is geen sprake meer. Meningen en besluiten van regeringen en parlementen worden terzijde geschoven met dreigementen. Referenda worden op dezelfde manier naar de prullenbak verwezen. Het volk heeft niets te zeggen, niets in te brengen. Zo'n staatsvorm noemen we een dictatuur.

 

Rest dan slechts ons eigen volkslied. De laatste twee regels van het eerste couplet: 'Den tyrannie verdrijven, die mij mijn hart doorwondt'. Benieuwd, wanneer het Wilhelmus wordt verboden en vervangen door de Europese hymne. Kijkend naar de opstelling van de EU tegenover Griekenland, kan dat nooit lang meer duren. Tenzij de EU snel uit elkaar valt. Laten we dat met z'n allen hopen.


Einde van dit blog, het blog hieronder is aan dit onderwerp gerelateerd


 

 

De lessen van Griekenland

 

De EU-bonzen zijn in alle staten: hoe nu verder met Griekenland. De opmerkelijke minister van financiën Yanis Varoufakis is van het toneel verdwenen, hij zal zijn motorfiets niet meer voor het Ministerie van Financiën parkeren. Over 'winst' voor de EU valt nog niet te spreken. Een oud gezegde luidt: 'Je weet wat je hebt, maar niet wat je krijgt.'

 

Vooropgesteld moet worden, dat het Griekse volk lef heeft. Hadden Nederlanders maar zoveel lef, als de zoveelste naheffing uit Brussel weer op de Binnenhofse deurmat ploft. Door 'Oxi' (nee) te stemmen, laten de Grieken zien, dat zij trots zijn op hun land en achter hun regering staan. Na een week van gesloten banken, mag je dat gerust duiden als 'door dik en dun'. De Grieken laten hun land niet verder kapotbezuinigen door de machtige EU-bonzen in Brussel, maar durven er tegenin te gaan, met een instelling als 'Dan maar de lucht in', of 'Een volk dat voor tirannen zwicht, zal meer dan lijf en goed verliezen, dan dooft het licht'. Overigens werden beide stellingen door Nederlanders gebezigd, in een tijd, dat Nederlanders nog rebels durfden te zijn. Ach, er waren in die tijd nog nauwelijks of geen hypotheken, bankrekeningen, vaste banen en een Personen Registratie Systeem, waardoor vrijwel iedereen in een handomdraai is te vinden, zullen we maar zeggen.

 

Een Grexit ligt voor de hand, maar dat is juist iets, dat de EU niet wil, bang als de EU-leiders zijn dat op enig ander moment de vlam elders in de pan slaat. Er staat immers ook nog eens een Brits referendum op stapel. Daarnaast, wat als de financiële problemen een land als Frankrijk boven het hoofd gaan groeien? Niet ondenkbaar, want de Franse economie hapert al jaren. In één adem kun je Spanje en Italië noemen. Bij een Grexit is de nationalistische geest waarschijnlijk uit de fles, waardoor de zeepbel, die EU heet, op termijn knapt.

Nu is het niet de vraag of, maar wanneer de zeepbel knapt. De economische problemen zijn terug te voeren op slechts één ding: de invoering van euro. De eenheidsmunt zorgt ervoor, dat landen hun eigen economie niet meer optimaal kunnen bijsturen, maar afhankelijk zijn van Brussel. Met een eigen munt kon dat bijsturen nog, maar dat instrument hebben de afzonderlijke landen zelf uit handen gegeven aan de EU, waardoor ze nu met de gebakken peren zitten.

 

Een eenheidsmunt als de euro kan alleen als alle deelnemende landen worden omgevormd tot provincies van de Verenigde Staten van Europa. Hoewel er dan altijd nog sterke en zwakke regio's zullen blijven. Het is de droom van veel Europese én Europees denkende politici, maar om daartoe te komen, vergt zeker een paar honderd jaar, als het er al van komt. De bevolking loopt er namelijk niet warm voor en dat is logisch. Mensen zijn trots op hun land, dat is ze met de paplepel ingegeven. Er gaan ettelijke generaties overheen, voor zo'n Europese staat überhaupt kans van slagen heeft. Denk alleen al aan de taalverschillen. Bij de invoering van de euro is de volgorde echter omgedraaid: eerst een eenheidsmunt, een eenheidsstaat komt later wel. Zo werd een zeepbel gecreërd.

Dan is er nog een ander bijkomend probleem. Een van de grootste pleitbezorgers van zo'n Europese superstaat was Adolf Hitler. Een Verenigd Europa was zijn grote droom. Hoewel doorgewinterde eurofielen ons willen laten geloven dat een verenigd Europa is bedacht in de Duitse vernietigingskampen. Fout, daar werd slechts de gedachte geboren voor handelsverdragen, die later uitmondden en de Europese Gemeenschap van Kolen en Staal en de opvolger, de Europese Economische Gemeenschap. De achterliggende gedachte was dat als landen onderling handel drijven, de oorlogsdreiging vanzelf verdwijnt. De EEG had echter niets te maken met een Verenigd Europa.

 

Wie de dominante rol van Duitsland op het huidige EU-toneel analyseert, kan slechts concluderen dat Adolf Hitler na ettelijke decennia de Tweede Wereldoorlog eigenlijk alsnog gewonnen heeft. Postuum en zonder het verwerpelijke gedachtegoed van de nazi's, zoals de Jodenhaat, maar wel met Duitsland in een leidende Europese rol. Ook dat stuit grote bevolkingsgroepen tegen de borst. Niet voor niets werd de Duitse kanselier Angela Merkel door Grieken afgebeeld als Hitler. De walgelijkheid daarvan kan niet worden ontkend, maar het spreekt wel boekdelen. De EU is Duitsland en Duitsland is de EU. Als Duitsland spreekt, volgt de rest gedwee.

Merkel volgt ten opzichte van de Griekse tragedie de harde lijn en dat zet kwaad bloed. Niet alleen in Griekenland, ook in andere landen. Als er in alle EU-landen op dit moment een bindend referendum over de EU zou worden gehouden, zou de overgrote meerderheid van de Europeanen tegen stemmen. De politici willen de EU, wij niet.

 

Het idee dat de euro een onomkeerbaar proces is, bestaat alleen in de hoofden van EU-leiders. Elk proces is omkeerbaar, ook de euro en de EU. Beter zou zijn, om de fouten te erkennen, terug te gaan naar het oude systeem van afzonderlijke munteenheden per land en naar een handelsassociatie als de EEG. Probleem is echter, dat tal van EU-politici en ambtenaren dan werkloos worden. Een ware volksvertegenwoordiger zou dat echter voor lief moeten nemen, hoe zuur het ook is om je eigen functie op te moeten heffen. Politici en ambtenaren dienen echter niet zichzelf, maar het volk. Uit dat oogpunt gezien kunnen zij heel veel lessen trekken uit de huidige gang van zaken in Griekenland. Het is te hopen, dat ze die lessen ook in praktijk brengen. Alleen dan kan vrede en welvaart in Europa worden gegarandeerd.

 


 


 

Als we er nou allemaal 's in zouden geloven...

De wereld lijkt wel gek geworden. Terwijl IS keer op keer terreinwinst boekt, lijkt onderhand half Afrika op reis te zijn naar de vleespotten van Europa, een nieuwe 'koude oorlog' lijkt een feit te zijn en in al dat geweld treedt ook nog eens de wegens corruptie fel bekritiseerde FIFA-voorzitter Sepp Blatter af.

Een aantal mensen behoort tot de 'bekeerden', die geloven in een wereldomvattende, duistere macht van 'de dertien families', de machtigste en rijkste families op aarde, die een door hen gedomineerde Nieuwe Wereld Orde (NWO) willen stichten, waarbij de macht in de wereld beheerst wordt door een rijke toplaag, waarbij alle wereldbewoners tot slaven worden gedegradeerd. Ik behoor tot die 'bekeerden'. Tot de mensen, die geloven dat er kwaadwillenden zijn, die een dergelijke wereldregering willen stichten, met hun tentakels als hulpmiddel: de EU, de Navo, het IMF, de VN, de FIFA, om maar een aantal organisaties te noemen. De jaarlijkse Bilderbergconferentie is een van de belangrijkste onderdelen van de NWO. Daar komen de vertegenwoordigers van de dertien families samen, om in het diepste geheim besluiten te nemen over wat er moet gaan gebeuren.

Wie zich verdiept in de NWO, ziet dat een van de middelen om hun doel te bereiken, een enorme vluchtelingenstroom is, die Europa overspoelt. Zo wordt de samenleving én de economie in Europa ontwricht, waardoor crisis op crisis ontstaat en de Europese burgers een gemakkelijke prooi worden voor de NWO. Want een wereldregering, die vrede voorstaat, wie wil dat nu niet. Het is nu al een veelgehoorde zin, als we weer eens privacy moeten inleveren: 'Het is voor de veiligheid. Wie kan daar nou op tegen zijn!' Precies, zo werkt de NWO. Iedereen tuint er met open ogen in.

De opmars van IS is een ander voorbeeld. Onder invloed van Amerika en de Navo werden de regimes van Khadaffi en Saddam Hoessein omver gehaald. Toegeven, het waren niet de 'prettigste' dictators. Maar ze zorgden wel voor stabiliteit en hielden de strijdende partijen in hun land onder de duim. Nadat Khadaffi en Hoessein het veld hadden geruimd, ontstond grote instabiliteit, waardoor de weg wordt vrijgemaakt voor de enorme vluchtelingenstroom vanuit Afrika richting Europa. De Syrische leider Assad blijkt een harde noot om te kraken, zelfs voor IS, die van de leiders van de NWO vrij baan kregen in Syrië.

Ook dichterbij zien we de hand van de NWO. Bijvoorbeeld in het geheime overleg van Bondskanselier Angela Merkel over de problemen in en met Griekenland. Zónder de Grieken, zonder de voorzitter van de Eurogroep, maar wel met een select aantal personen én in het diepste geheim, waardoor je er van uit kunt gaan, dat Merkel en haar mede-vergaderaars rechtstreeks orders kregen namens de 'dertien families'. Wat er besproken werd, moet – net als het besprokene tijdens de Bilderbergconferenties – geheim blijven.

Ook in eigen land zien we, dat de leiders van de NWO nu keihard doorpakken. De kiem hiervoor werd gelegd tijdens de Olympische Spelen in Londen, in 2012. De Olympics zijn namelijk het 'paradepaardje' van de NWO. Hoe alles verder gaat, wordt hoogstwaarschijnlijk beslist op de Bilderbergconferentie, later dit jaar.

Kortom, er staat ons de komende jaren nog veel kommer en kwel te wachten, voordat we allemaal 'wereldburgers' zijn onder een 'wereldregering', die we slaafs dienen te volgen. Dit is nog maar het begin. Of er tegen te strijden valt? Er zijn krachten, die dat proberen. Poetin bijvoorbeeld. China, een aantal Zuid Amerikaanse landen. Het zal de NWO-leiders vooralsnog alleen maar verharden.

We zullen het nog vaak te horen krijgen, als er weer een stuk van onze privacy wordt afgebroken: 'Het is voor een goede zaak, voor de veiligheid. Wie kan daar nou op tegen zijn.'. Het is te hopen, dat steeds meer mensen hier op tegen zijn. Want alleen de wereldbevolking kan de NWO van zich afslaan. Maar dan moeten we er wel allemaal in gaan geloven.


_______________________________________________________________________________________________

 

De Droom

Dromen doe ik niet zo vaak. Daarom herinner ik mij de schaarse keren dat ik droom, over het algemeen vrij goed. Een tijdje geleden had ik zo'n droom, die ik voor deze keer eens met mijn lezers deel.

Samen met mijn echtgenote betraden wij een grote kerk. Ik droom vaak heel gedetailleerd, dus zelfs het gebouw kan ik mij goed voor de geest halen, zo duidelijk was het in mijn droom. Het was een grote jaren '30 kerk. De kerk zat afgeladen vol en aan de kerkgangers te zien, hadden we te maken met een kerkelijke gemeente van de rechterflank binnen de reformatorische gezindte. De mannen waren stemmig gekleed, in nette, donkere pakken, de vrouwen droegen hoeden.

Niet een kerk waar wij regelmatig naartoe gaan, zij het wel dat mijn lieve echtgenote afkomstig is uit de gereformeerde gezindte, maar dat terzijde. We namen onze plaatsen in. Boven de kansel stond een enorm orgel, waarvan de speeltafel in de kerk zelf stond. Geen zeldzaamheid, in kerken uit de jaren '30 zie je dat vaker.

De dienst stond op het punt te beginnen, maar achter de speeltafel zat geen organist. Aangezien ik dat nobele beroep naast dat van schrijver ook beoefen, zei ik tegen mijn vrouw: ,,Ze hebben geen organist. In dat geval wil ik wel spelen...” We stonden op en liepen naar de speeltafel, toen er opeens een man verscheen. Hij lachte, en zei: ,,Ik ben de organist.” Vreemd was het wel. De man was duidelijk een Arabier en droeg een militair camouflagetenue, dat uiteraard totaal afwijkend was van de kleding van de kerkgangers. Bovendien, een militair als organist? De combinatie kan, waarom zou een militair geen goede organist kunnen zijn, maar dan niet tijdens de dienst in een camouflagetenue.

Wij namen onze plaatsen in, maar de organist begon niet te spelen. Voor in de kerk ging een deur open, maar in plaats van de in stemmig zwart gestoken leden van de kerkenraad die iedereen verwachtte, kwamen in camouflagetenue gestoken mannen binnen, uitgerust met automatische wapens. De kerkbezoekers reageerden verschrikt. Van het vervolg van deze droom kan ik u helaas geen deelgenoot maken, ik schrok namelijk wakker.

Toch moest ik weer aan deze droom denken, toen ik een aanhanger van IS op tv zag fulmineren dat IS 'voor de poorten van Rome' staat'. Rome, de hoofdstad van het wereldwijde christendom, de zetel van de Heilige Vader, de plaatsvervanger van Petrus en daarmee het hoofd van de christenheid op aarde. Je hoeft niet doof en blind te zijn, om te zien dat IS rammelt aan de poorten van Europa. Wat vluchtelingen vanuit Libië kunnen, met wrakke bootjes de Middellandse Zee over naar Italië, kunnen de IS-strijders ook, bovendien hebben ze vrijwel zeker de beschikking over beter en sneller materieel dan wrakke vluchtelingenbootjes.

Wie denkt, dat IS ver van ons bed is, is dom. Deze mensen zijn supergemotiveerd, om hun Kalifaat uit te breiden naar Europa, net als ze supergemotiveerd zijn om straks Rome binnen te trekken, de hoofdstad van het door hen verfoeide christendom. Vanuit Rome is de weg naar pak 'm beet Amsterdam zo ver niet meer en daarmee zijn ook onthoofdingen bij het Paleis op de Dam zelfs niet ondenkbaar.

Wereldleiders denken nog steeds dat IS met praten en iets simpels als luchtsteun aan het Iraakse en Koerdische leger wel te keren is. Dat het wel los zal lopen, dat IS zich zal beperken tot het Midden Oosten en Noord Afrika. Met andere woorden: de wereldleiders zijn dom, want het tegendeel is waar. IS is uit op wereldheerschappij en breidt zijn invloed gestaag uit. Praten, pappen en nathouden helpt niet. Daar zijn de IS-strijders te gemotiveerd voor. Het zijn veroveraars.

Het enige, dat IS kan keren, is keihard militair ingrijpen. Dat daarbij onschuldige burgerslachtoffers vallen, is betreurenswaardig, maar onvermijdelijk. Een treurige pleister op de wonde: Die burgerslachtoffers maakt IS zelf ook wel, als er niet wordt ingegrepen. De vergelijking met de finale van de Tweede Wereldoorlog dringt zich op. Japan capituleerde pas na keihard militair ingrijpen: na de tweede atoombom.

Het Westen kan niet blijven toezien, pappen en nathouden wat IS betreft. Hard ingrijpen is noodzakelijk en onontkoombaar, anders vrees ik, dat mijn hierboven beschreven droom binnen niet al te lange tijd wel 's werkelijkheid kan worden. Alleen met hard ingrijpen is een voorbeeld te stellen, dat IS dusdanig imponeert en verzwakt, dat zij zich terugtrekken en hun strijd de komende decennia staken. Op z'n Rotterdams gezegd: 'Geen woorden, maar daden'.

Dromen zijn bedrog, zegt een oud spreekwoord. Maar de opmars van IS is te gevaarlijk, om daar dan maar voetstoots van uit te gaan.

________________________________________________________________________________________________________________________

 

Het gelijk van Geert Wilders

 

Het moslim-extremisme is op dit moment het grootste gevaar voor onze samenleving en – hoe theatraal dat wellicht ook klinkt – de wereldvrede. Van diverse kanten wordt opgeroepen tot een dialoog met moslims, maar de vraag is: zet dat zoden aan de dijk?

 

Het antwoord daarop is nee. Het enige antwoord op de huidige golf van terrorisme in Europa is het radicaal uitbannen, met wortel en tak, van de islam als godsdienstige stroming. Sluiten van moskeeën en een totaal verbod op de islam, de Koran en islamitische uitingen. Velen roepen dan direct dat het gevaar niet in de islam zelf schuilt, maar dat argument is grote onzin. Geert Wilders (PVV) heeft namelijk het grootste gelijk van de wereld, als hij stelt dat de islam niet terroristisch is, maar alle terroristen wel moslims zijn.

 

Neem het volgende voorbeeld. Ooit lag ik als voorzitter van een Vereniging van Eigenaren van een appartementencomplex in de clinch met de burgemeester van mijn toenmalige woonplaats over een net geopende coffeeshop naast het complex, waar alle bewoners veel overlast van ondervonden. De VVE wilde daarom sluiting ervan.

 

,,Het probleem wordt niet veroorzaakt door de coffeeshop, maar door de bezoekers van de coffeeshop. Het heeft dus geen enkele zin om die coffeeshop te sluiten,” antwoordde de burgemeester, terwijl hij mij een goede sigaar aanbood. Waarop ik de sigaar opstak en tegelijkertijd de goede man een wedervraag stelde: ,,Mijn beste, zouden die bezoekers er ook zijn als er géén coffeeshop was?” Het antwoord op deze vraag is hij mij nog altijd schuldig, maar vervang 'coffeeshop' in dit verhaal door 'islam' en 'bezoekers' door 'terroristen' en je hebt exact de discussie, waar het vandaag de dag om gaat.

 

Natuurlijk begrijp ik dat de islam in zo'n geval 'ondergronds' zou gaan. Daardoor is ze echter wel gemakkelijker te bestrijden, met de wet in de hand. Veel moslims zouden het bovendien voor gezien houden in een land, waar de islam verboden is. Ook terrorisme zou veel gemakkelijker te bestrijden zijn, omdat niet het terrorisme zelf, maar het aanhangen van de islam een strafbaar feit zou zijn.

Een verbod op de islam is in strijd met de vrijheid van godsdienst. Dat wil dus zeggen, dat we snel een einde moeten maken aan die vrijheid van godsdienst. Want niet de christelijke kerken, niet de boeddhisten, maar de islam is de bron, waaruit het extremisme opborrelt. Door de bron uit te schakelen, wordt de voedingsbodem uitgeschakeld: Moskeeën en islamitische scholen, waar toekomstige extremisten nu nog met elkaar in aanraking komen.

 

Daarnaast is het zaak om Syriëgangers vrij te laten vertrekken. Onze wet kent nog altijd de bepaling, dat wie in vreemde krijgsdienst treedt, het Nederlanderschap verspeelt. Met dat wetsartikel in de hand kunnen ze bij terugkeer zonder meer worden geweigerd. Eens naar Syrië, dan voor altijd naar Syrië, dient het motto te zijn.

 

Zachte heelmeesters maken stinkende wonden. Het moslim-extremisme is al binnengedrongen, het is zaak dit zo snel mogelijk te verwijderen uit onze samenleving. De woorden van Wilders aan het adres van premier Mark Rutte spreken boekdelen: ,,Zeg niet, dat ik u niet gewaarschuwd heb.” Want of je het er nu mee eens bent, of niet: Alles wat Wilders heeft voorspeld wat betreft moslim-extremisme is uitgekomen. Alleen daarom is het al waard om naar Wilders te luisteren. Want zonder islam zou er ook geen moslim-extremisme bestaan.

 

________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________

 

 

Tien stellingen tegen de rijken

Veel mensen vinden mij op social media weleens hard over de rijken. Natuurlijk, er zijn rijkelui die goed werk doen. Bill Gates is daar een voorbeeld van, maar ook in eigen land en zelfs in eigen omgeving ken ik mensen met een flink vermogen én een goed hart. Ze zijn echter zeer zeldzaam.

 

Als een moderne Maarten Luther spijker ik daarom 10 stellingen tegen de rijken aan de deur van de Slotkapel van de Mammon. Let wel, ik wens hier niet iedereen die rijk is mee aan de schandpaal te nagelen, want er zijn ook mensen die wel een grote portemonnee en een groot hart combineren. Echter, die zijn uiterst zeldzaam.

 

 

Rijken hebben geen benul van hoe gewone mensen alles met kwartjes en dubbeltjes bij elkaar moeten harken.

 

 

Rijken beschermen uitsluitend datgene, dat ze hebben: grote huizen, dikke auto's, dikke bankrekeningen. Dat beschermen ze als leeuwen.

 

 

Rijken kennen geen enkel inlevingsvermogen in de problemen van de arme(re) medemens.

 

 

Rijken denken alleen in macht en hoe ze die macht nog meer kunnen vergroten.

 

 

Rijken netwerken uitsluitend met andere rijken, met als enige doel hun rijkdom te vergroten.

 

 

Rijken spelen elkaar altijd het balletje toe, onder alle omstandigheden.

 

 

Rijken zijn empatisch, zolang het zichzelf en/of hun gezin betreft.

 

 

Rijken laten zich graag voorstaan op hun eigen succes en daardoor verkregen rijkdom, zonder te beseffen dat anderen die kansen/mogelijkheden/gaven niet hadden of hebben.

 

 

Rijken voelen zich machtig als ze anderen met minder rijkdom kunnen kleineren: 'Ach jochie, heb jij geen Mercedes? Kun je die niet betalen?'

 

 

Rijken kijken alleen naar geld, niet naar mensen. Mensen zijn voor hen slechts een soort lopende pinautomaten, waar je naar believen geld kunt uittrekken.

 

Wel ben ik mij ervan bewust, dat de rijken zich juist versterkt voelen door deze stellingen. Het is echter wel de trend, die ik in de huisige samenleving signaleer, zonder generaliserend te zijn.

 

 

 

 

 

 

___________________________________________________________________________________________________

 

Vertrek Verenigd Koninkrijk uit EU: opmaat tot meer

Goed voorbeeld, doet goed volgen. Als het Verenigd Koninkrijk besluit om naar aanleiding van de naheffing van twee miljard euro van de Europese Unie (EU) besluit om uit de EU te stappen, is dat ongetwijfeld de opmaat tot meer.

De EU – en degenen die voor de EU zijn – laten geen mogelijkheid onbetuigd om erop te wijzen dat eruit stappen desastreus zal zijn voor de economie en de handel van het betrokken land. Echter, als een land deze dreigementen, want dat zijn het per saldo, naast zich neer legt en er gewoon uitstapt, laat het lef zien. Als dan vervolgens blijkt, dat deze stap helemaal niet desastreus is voor de economie en de handel, is de weg vrij voor een uittocht van netto-betalers uit de EU.

Met de huidige regering, die aan de hand loopt van de EU en de Bilderberg-conferentie, zal Nederland de EU niet snel de rug toekeren. Een uittreden van het Verenigd Koninkrijk kan echter ook daarop van invloed zijn. De Nederlandse burger is het namelijk zat. Dat blijkt uit alles. Als er nu een referendum zou worden gehouden, waarin de burgers gevraagd zou worden voor of tegen de EU te stemmen, zouden er in meerderheid tegenstemmen worden uitgebracht.

Sommige pro-EU politici noemen dat domheid. Tegen de EU zijn getuigt echter van realiteitszin. De naheffing van de EU, die voor Nederland 642 miljoen bedraagt, is het bewijs dat de EU niet meer is dan een geldverslindende moloch, het 'Monster van Brussel', dat bakken geld weggooit om alleen al maandelijks te vergaderen in Straatsburg, 'omdat het nu eenmaal altijd zo is geweest'. Alleen dat punt getuigt al van de incompetentie van de EU. Voeg daarbij alle onzinnige regels, de bakken geld die via de EU naar landen als Griekenland, Spanje en Italië gaan en het plaatje is compleet. De EU-politici zitten er voor zichzelf en hun stokpaardjes. Niet voor de burgers.

Uittreding van het Verenigd Koninkrijk uit de EU kan de schok teweegbrengen, die andere landen nodig hebben om ook uit deze nutteloze statenbond te stappen. Tot nu toe is het nog nooit gebeurd, dat een land de EU verliet en dat heeft een remmende werking. De gevolgen van zo'n uittreding zijn onbekend. Al vallen ze wel door te rekenen, zoals in opdracht van de PVV is gebeurd. Daaruit bleek ook, dat een uittreden van Nederland uit de EU op termijn stimulerend zou werken op onze eigen economie.

De Britse premier Cameron zal zijn stap uiteraard goed overwegen. Dat is ook nodig, hij heeft immers een pilotfunctie in dit verhaal. Als het Verenigd Koninkrijk uittreedt, is dat koren op de molen van anti-EU partijen in andere landen. Het zal ongetwijfeld leiden tot een grote winst voor de PVV in Nederland, omdat mensen het nut inzien van een strategische stem. Mocht het gehate kabinet Rutte II volgend jaar na de Statenverkiezingen de meerderheid in de Eerste Kamer kwijt zijn en vallen, komen er nieuwe verkiezingen, waarin de anti-EU partij PVV een grote overwinning zou kunnen behalen. Het uittreden van het Verenigd Koninkrijk kan de burger namelijk letterlijk moed geven, om op een partij te stemmen die uit de EU wil. Met een machtige PVV als grootste partij aan het roer – en Geert Wilders mogelijk als premier – is de weg naar uittreding van Nederland uit de EU geplaveid.

Ook in andere landen is de weg dan vrij voor het omslaan van de pro-EU stemming in 'anti'. Het vanouds sterk nationalistische Frankrijk bijvoorbeeld zou ook beter af zijn buiten de EU, zodat het zelf de waarde van de Franse franc zou kunnen bepalen en daarmee de economie weer uit het moeras trekken. De Duitsers zullen vooralsnog zo snel niet uit de EU stappen, maar als de EU in Duitsland boegbeeld Angela Merkel verliest, kan het ook daar snel gedaan zijn met de pro-EU stemming. Zeker als uit de EU stappen geen rampzalige gevolgen blijkt te hebben.

De EU blijft dan bestaan uit een armzalig groepje landen, die het met elkaar moeten rooien. Dan is het een kwestie van tijd, tot de EU definitief uiteenvalt. Hopelijk goedschiks, maar mogelijk ook kwaadschiks. Dan komt er nog meer ellende van.

Met het vertrek van het Verenigd Koninkrijk zou de EU zijn kop verliezen, een van de belangrijkste onderdelen. Met het vertrek van Nederland uit de EU zou het Monster van Brussel ook zijn vleugels kwijt zijn en als een vleugellamme eend in paniek gaan rondrennen, waardoor er nog meer landen afvallen.

Het is de EU van harte gegund.

 


 

EU brengt alleen maar narigheid

Een aantal keren in je leven kom je op het punt, dat je lidmaatschappen van clubs, organisaties en goede doelen eens opnieuw gaat bekijken. Wat kost het, wat levert het op voor mijzelf of de samenleving, wat kan ik er nog mee, zijn van die vragen, die dan opborrelen. Een proces, dat vrijwel altijd eindigt in het opzeggen van een aantal lidmaatschappen.

Het zou goed zijn, als landen ook eens zo te werk zouden gaan. Bijvoorbeeld als het gaat om de EU. Nederland krijgt nu een extra 'rekening' voor de contributie: 640 miljoen euro. Of we die maar even willen betalen.

Op basis daarvan lijkt mij een evaluatie op z'n plaats. Wat hebben we eigenlijk aan de EU? Het enige, waar je als inwoner gemak van hebt, is dat je geen geld meer hoeft te wisselen als je naar een ander euroland gaat. Verder heeft de EU alleen narigheid gebracht: een economische eenheid, die juist averechts werkt, crisis, een onstabiele munteenheid, bakken vol met onzinnige, onnodige regeltjes, een veel te duur Europees Parlement (EP), dat de kosten zelf nog 's opschroeft door maandelijks in Straatsburg te gaan vergaderen, noem maar op. Dan heb ik het nog niet eens over de gigantische toelagen van Eurocomissarissen, leden van het EP, de kosten voor allerlei reisjes, de gigantische bedragen aan 'kantoorkosten' die worden verstrekt, de hoge salarissen van EU-ambtenaren, zo kan ik nog wel even doorgaan.

De EU is een alles opvretende moloch, die er alleen is voor politici, maar die louter tegen de inwoners van de Europese landen in werkt. Want waar hebben wij als inwoners, afgezien van het betaalgemak in het buitenland met de euro, profijt van de EU? Alles is schrikbarend duurder geworden, er komen vrijwel wekelijks meer onzinnige door de EU bedachte regels bij, een fors deel van ons belastinggeld gaat naar de Holle Bolle Gijs in Brussel, die EU heet. Het lijkt de Efteling wel. Is het niet Holle Bolle Gijs, dan hoor je wel 'Papiergeld hier! Papiergeld hier!' Liefst in zo groot mogelijke coupures. Wat voor de burger overblijft, zijn de botten, waar de EU het vlees van af gevreten heeft.

Daarbij komt nog eens dat de recessie maar niet wil keren. De oorzaak daarvan is ook de EU. Vroeger konden landen door devaluatie of revaluatie van hun munt, of door simpelweg de bankbiljettenpers aan te zetten of te stoppen, de eigen economie reguleren, op hun eigen, landelijke niveau. Sinds de komst van de Europese Centrale Bank (ECB) is dat niet meer mogelijk. De ECB bepaalt dat soort zaken. Daar zit hem nou juist de kneep. Het werkt namelijk niet als je diverse losse staten, met elk een eigen economie, bij elkaar in één muntunie zet. Wat goed is voor Nederland, kan weer slecht zijn voor Spanje of Frankrijk en omgekeerd. Elke economie is namelijk anders. Europa is geen 'Verenigide Staten van Amerika', die in een relatief kort tijdsbestek ontstonden door toedoen van pioniers, die zich er vestigden, maar een verzameling landen, die historisch en cultureel gigantisch verschillen. Daar valt gewoonweg geen statenbond van te maken. Het bewijs vinden we in ex-Joegoslavië en de voormalige USSR.

Dat de EU bedacht werd in de vernietigingskampen van de Tweede Wereldoorlog, is een aperte leugen, die voorstanders van de EU ons gretig op de mouw spelden. Het tegendeel is waar. De EU werd bedacht door de Nazi's. Vergelijk oude blauwdrukken uit 1942 voor een Europeesche Statenbond maar eens met de opzet van de huidige EU en de gelijkenissen zijn treffend. Ook de NSB in Nederland was destijds voorstander van een 'Vereenigd Europa'. Zo zitten we, zeventig jaar na de bevrijding van Nazi-Duitsland, nog steeds opgescheept met de erfenis van de Nazi's, die EU heet.

De Nederlandse economie begint net weer wat aan te trekken, We krabbelen langzaam omhoog, de vraag is echter voor hoelang. Dan ligt er plots een rekening van de EU, van ruim 600 miljoen, met het verzoek om die 'even' te voldoen.

Praten helpt niet. Dreigen evenmin. Het enige, dat hier tegen helpt, zijn daden. Uit de EU stappen als Nederland. De EU-kliek achter ons laten, ons eigen plan trekken. Zorgen, dat Nederland zo snel mogelijk zelfvoorzienend wordt, dat we zo min mogelijk hoeven te importeren en dat we tevens onze zieken en ouderen een perspectief kunnen bieden op een goede verzorging, als zij niet meer voor zichzelf kunnen zorgen. Als we uit de EU zouden stappen, kunnen we namelijk miljarden steken in de zorg. Dan kan de pensioenleeftijd naar beneden. Maar het belangrijkste van alles: dan kunnen we de gulden weer invoeren. Onze eigen, Nederlandse munt, die altijd stond voor een eigen, soevereine staat, (weder)opbouw en welvaart. Onze harde, Nederlandse gulden, met de 'gouden standaard', die borg stond voor een welvarend Nederland.

Nederland uit de EU staat borg voor welvaart en zekerheid. Daarnaast zouden we handelsverdragen kunnen afsluiten met afzonderlijke EU-landen, om onze export te borgen. Of met andere landen, de keuze is dan aan ons zelf. We hebben niets meer te zoeken in de EU, behalve dan de baantjesjagende politici. De dag, dat Nederland uit de EU stapt, zou gevierd moeten worden als een echte bevrijdingsdag: de dag dat Nederland het EU-juk afwierp.


 

Collecteer voor lokale goede doelen

Lokale goede doelen komen steeds meer in geldnood, omdat gemeenten de subsidiekraan verder, of zelfs geheel dichtdraaien. Dat betekent sappelen voor die leuke kinderboerderij, dat mooie dierenkampje met die leuke dieren, de vogelopvang met zijn bevlogen vrijwilligers, het lokale radiostation waar heel veel mensen een plaatje aanvragen, zo kun je nog wel even doorgaan. Instanties met vrijwillige bestuurders, met daarnaast een leger aan vrijwilligers, waar alles zo goedkoop mogelijk moet worden gedaan en waar continu op de kosten wordt gelet.

Daar tegenover staan de landelijke goede doelen, zetelend in dure kantoorpanden, met aan het hoofd een directeur met een fors salaris, die nog eens een compleet en vooral duur managementteam onder zich heeft, terwijl vrijwilligers met collectes dubbeltjes en kwartjes bij elkaar sprokkelen van goedwillende mensen. Tegelijkertijd worden er peperdure reclamecampagnes gevoerd om mensen toch vooral aan te sporen om te geven en aldus directie en management van hun baan te verzekeren, al wordt dat laatste gemaskeerd door te zeggen dat er voor het goede doel gegeven wordt. Terwijl elke nieuwe donateur de eerste vier jaar betaalt voor de salarissen van directie en management, de dure huisvesting, de 'auto's van de zaak' van het management en de dure reclamecampagnes. Drie keer raden waar het jaarlijkse collectegeld heen gaat.

Het is een uiterst schrille tegenstelling, de sappelende lokale doelen versus de landelijke, waar het geld niet op lijkt te kunnen. Wat mij opvalt, is dat landelijke goede doelen een jaarlijkse collecteweek hebben, waarbij vrijwilligers met collectebussen op pad gaan om de eerder genoemde dubbeltjes en kwartjes in te zamelen. Per gemeente worden, afhankelijk van het inwonertal, honderden tot duizenden euro's ingezameld, die in de 'grote pot' verdwijnen.

Zou het niet een beter idee zijn om de jaarlijkse collecteweken te gunnen aan lokale goede doelen? Veel mensen hebben het gehad met de grote, landelijke goede doelen, vanwege de al dan niet vermeende geldsmijterij. Mensen, die best bereid zullen zijn om de knip te trekken voor de plaatselijke kinderboerderij, de vogelopvang of de lokale omroep. Doelen, die dicht bij de mensen staan. Waar mensen betrokken bij zijn, waar vrijwilligers werken, die vaak bekend zijn in stad of dorp.

Lokale goede doelen zijn al blij met elke euro, die binnenkomt, terwijl de opbrengst van zo'n collecte bij de landelijke goede doelen gewoon 'op de grote hoop' belandt. Bovendien gaat er bij de 'lokalen' veel minder geld om, er zit geen duur betaald management, waardoor er weinig tot niets aan de strijkstok blijft hangen. De betrokken vrijwilligers zullen maar al te graag bereid zijn om met collectebussen langs de deuren te gaan en écht niet alleen de vrijwilligers. Want een goed doel, waar veel mensen van genieten, daar willen ook anderen graag als collectant voor de straat op.

Benieuwd, wie het initiatief gaat nemen en welke gemeente er het eerst nee zegt tegen landelijke goede doelen, om de collecteweek te reserveren voor een plaatselijk goed doel, dat het geld goed kan gebruiken. Want dat is toch wel het minste, dat gemeenten kunnen doen voor plaatselijke instellingen, die de subsidie zien verminderen of zelfs geheel verdwijnen. Deze goede doelen verdienen juist onze hartelijke steun. De 'grote jongens' blijven toch wel smijten met geld en directeuren met forse salarissen aanstellen. Terwijl de lokale goede doelen zitten te springen om geld.

Het kan een succes worden, zeker als lokale goede doelen zich zouden verenigen en samen een of twee keer per jaar met collectebussen langs de deur gaan, waarbij de opbrengst na rato wordt verdeeld. Dan kunnen de dieren in de dierenkampjes en op kinderboerderijen verzekerd blijven van hun voedsel, de vogels in de vogelopvang verzekerd zijn van een goed herstel, dan kunnen we dat plaatje bij de lokale omroep blijven aanvragen voor de zieke buurvrouw, of gewoon als attentie voor een familielid of bekende. Kinderen en kleinkinderen zullen dankbaar zijn dat de kinderopvang blijft, vrijwilligers voelen een steun in de rug van de lokale bevolking en iedereen is blij. Dat zouden dus échte collectes voor het goede doel worden.

 


 

Dan besef je ineens....

Er zijn van die momenten, dat je beseft hoe totaal doorgeslagen onze huidige samenleving is. Je komt in het ziekenhuis, waar een naast familielid ziek ligt te zijn. Je parkeert je auto in de parkeergarage, gewoonweg omdat het nergens anders kan, de hele omgeving is behoorlijk 'dichtgetimmerd' wat parkeren betreft, met betaald- en vergunningparkeren.

Als je na een uurtje terugkomt, besef je waarom dat dichttimmeren is gebeurd. Tot onze stomme verbazing mochten wij voor één uur parkeren maar liefst drie euro aftikken. We geloofden onze ogen niet, moesten eerst wel drie, vier keer kijken, maar het stond er toch echt: 'Te betalen: 3 euro.'

Het kan best dat zo'n parkeergarage geld kost. Dat er onderhoud gepleegd moet worden. Dat je comfortabel, redelijk dicht bij de ingang, parkeert. Allemaal steekhoudende argumenten. Maar drie euro voor een uur parkeren bij een ziekenhuis? In een winkelcentrum of bij een evenement zou ik het nog kunnen begrijpen, nou ja, eigenlijk ook niet. Maar bij een ziekenhuis gaat dat mijn begrip ver te boven. Een winkelcentrum, of een evenement, daar kom je voor je plezier. Een ziekenhuis echter, daar kom je niet voor je plezier. Daar kom je, om iemand te bezoeken, of je moet er zelf zijn, voor een medische behandeling.

Je zult dagelijks bij een ziek familielid op bezoek moeten. Dat kost je dan dagelijks drie euro, zeven dagen per week, is 21 euro. Of je zult er moeten zijn voor een medische behandeling, die uren duurt. Een schrale troost: het maximale dagtarief is... 10 euro.

Hier kan ik met mijn hoofd niet bij, zelfs niet als ik alle argumenten van keurigheid, wellevendheid en helder denken de revue laat passeren. Een tarief van drie euro per uur. Dat is, omgerekend zo'n 6,60 gulden. Niet doen, dat omrekenen, zeggen mensen vaak. Juist wel, zeg ik dan, om te zien hoe je vandaag de dag belazerd wordt met diezelfde euro. Wie zou er, laat ik er iets aftrekken vanwege de inflatie, in 2002 een bedrag van 4,50 gulden voor parkeren bij een ziekenhuis betaald hebben? Dat betaalde je in die tijd nog niet eens in een winkelcentrum. Misschien in hartje Amsterdam.

We hebben in Nederland gewoon een gigantische Toren van Babel gebouwd. Glaspaleizen, dure winkelcentra met dure parkeervoorzieningen, luxe ziekenhuizen met dito parkeergarages, maar het moet allemaal betaald worden. Leg de rekening maar neer bij de gebruikers, de parkeerders. Wentel alle kosten daar maar op af. Bij een winkelcentrum kan ik me dat al niet voorstellen, bij een ziekenhuis helemaal niet. Vaak heb je geen keuze, moet je wel met de auto komen om op bezoek te gaan. In een ziekenhuis komen niet alleen mensen met dikke portemonnees, er komen mensen van allerlei rangen en standen. Ook minder draagkrachtigen. Je moet er toch niet aan denken, dat die zieke familieleden niet meer zouden kunnen bezoeken, gewoon omdat het parkeergeld hen boven het hoofd groeit?

Dat zo'n parkeergarage betaald moet worden, snap ik ook wel. Bij de bouw van deze 'paleizen' is echter gewoonweg niet nagedacht. Opdrachtgevers dachten niet aan minder draagkrachtigen, aan mensen die het wat minder breed hebben dan zijzelf. Architecten konden zich uitleven. Vervolgens betaalt de parkeerder het gelag.

Drie euro per uur voor parkeren bij een ziekenhuis, het moest niet mogen. Hier zou van overheidswege een limiet aan gesteld moeten worden, een maximum van een euro per uur. ´Dat kan er niet uit´, wordt er dan meteen geroepen. Dat snap ik ook wel, gezien de kosten die met de bouw gemoeid waren. Dat is echter geen argument. Daar had dan eerder over nagedacht moeten worden. Als die euro per uur er niet uit kan, dan kan het maar niet uit. Dan zit er niets anders op dan zo´n parkeergarage gewoon te sluiten en bezoekers te verwijzen naar de openbare weg en openbare parkeerterreinen in omliggende woonwijken. Al is dan de beer los bij omwonenden, want die hebben dan weer ´parkeeroverlast´. Waarop ik dan gewoon zou zeggen: betaal dan maar mee aan die parkeergarage, dan heb je geen overlast. Moet je maar niet in de omgeving van een ziekenhuis gaan wonen.

Kort door de bocht? Domme redenatie? Inderdaad, dat is het beide. Dat laat echter onverlet dat drie euro per uur vragen voor de parkeergarage van een ziekenhuis op z'n minst nog dommer is. Een ziekenhuis kom je niet voor je plezier. Daar moet iedereen kunnen parkeren. Tegen een laagdrempelig tarief. Als dat niet kan, moeten er maar sponsors worden gezocht, zodat het parkeertarief laag kan blijven.

Mijn vrouw en ik tikten de drie euro lijdzaam af. Op dat moment beseften we, hoe door en door verrot dit land, deze samenleving en deze euro zijn. 'Dit moet stoppen', zeiden we tegen elkaar. Inderdaad, dit moet stoppen.

 


 

Waarom een inhaalverbod er niet moet komen

De SWOV vindt, dat er een totaal inhaalverbod moet komen op 80 kilometer-wegen. Ongetwijfeld zullen we daar wel meer van horen, want de SWOV is een van de belangrijkste adviesorganen van politiek Den Haag, waar ze het ook al niet zo erg op auto's hebben, behalve als het op betalen aankomt.

Waarom dat inhaalverbod er moet komen? Wel, voor de veiligheid, want als automobilisten niet mógen inhalen, gebeuren er ook geen ongevallen door, zo redeneert de SWOV. Dat is een waarheid als een koe. Als er geen elektriciteit is, bestaat er ook geen kans, dat ik mezelf door een domme fout elektrocuteer. Zo'n redenatie is wat al te kort door de bocht.

Waarom dat inhaalverbod er niet moet komen? Dat is interessanter. Als automobilist vind ik namelijk, dat zo'n verbod uit den boze is. Dat er op gevaarlijke plekken een inhaalverbod wordt ingesteld, is logisch. Maar op een lange, rechte weg, die prima is te overzien? Dan slaat zo'n verbod toch als een tang op een varken? Een verbod moet zin hebben, mensen moeten er ook de zin van kunnen zien. Hier valt de zin niet van in te zien, het is verbieden om het verbieden.

Automobilisten lopen vooral risico, als ze bijvoorbeeld tractoren of andere langzame voertuigen inhalen op een provinciale weg. Die stelling van het SWOV klopt wel, maar de oplossing ligt dan elders. Het zou namelijk eens omgedraaid moeten worden: Waarom moet zo'n langzaam voertuig, vooral in de spits, met een enorme sliert auto's achter zich aan rijden? De simpelste en meest effectieve oplossing is, langzaam verkeer tijdens de spitsuren op provinciale wegen verbieden. Voor zo'n verbod is veel te zeggen. Het bevordert de doorstroming van het verkeer, het gaat gevaarlijk inhalen tegen, omdat mensen met een zekere irritatie het 'langzame ding' snel voorbij willen. Landbouwers en aannemers zijn het uiteraard niet eens met zo'n verbod, maar zij kunnen ook via binnenwegen hun doel bereiken, of het langzame voertuig op een aanhanger of dieplader vervoeren.

Dan wil de SWOV ook nog de snelheid omlaag bij kruispunten, ook in het kader van de veiligheid. Tegen de SWOV zou ik willen zeggen: Verbied auto's in z'n geheel en laat heel Nederland aan de brommobiel gaan. Dan wordt het misschien nog veiliger op de weg, maar je zult zien, dat er zelfs dan nog slachtoffers vallen.

Op het gevaar af dat ik verketterd wordt door veiligheidsfreaks en 'keurige' burgers ('Dus het maakt u niet uit, hoeveel verkeersdoden er vallen?'), we zullen gewoonweg moeten accepteren, dat er verkeersslachtoffers vallen. Tenzij we in dit land alle vorm van vervoer, behalve te voet, gaan verbieden. Natuurlijk is elke verkeersdode of gewonde er één te veel. Maar er ligt ook een verantwoording bij mensen zelf. In het verkeer moet je uitkijken. Er vanuit gaan, dat een ander niet uitkijkt. Zo is het mij door mijn ouders geleerd, ik groeide op aan een heel drukke invalsweg. Zo'n opvoeding werpt vruchten af. In de rijopleiding zou daarom meer aandacht moeten worden besteed aan inhalen. Ruim 35 jaar geleden leerde ik nog hoe je moet inhalen op een tweebaansweg, ik moest dat regelmatig doen van mijn instructeur. Tegenwoordig leren automobilisten in spé vooral 'treintje rijden', achter elkaar, zonder in te halen. Laat de SWOV eens pleiten om van inhalen een van de speerpunten in de rijopleiding te maken, zodat automobilisten weer leren hoe het moet.

Het zou de SWOV ook sieren om ervoor te pleiten om wegen zo in te richten, dat verkeersdeelnemers altijd optimaal zicht hebben. Want daar schort het nog wel eens aan bij kruispunten. Gevaarlijke punten dienen goed te worden aangegeven, met duidelijke bebording. Maak drukke wegen vierbaans, in plaats van tweebaans, zodat inhalen geen probleem vormt en de doorstroming wordt bevorderd. De paar grassprieten in een zompige berm die dat kost, zijn te verwaarlozen.

En dan nog zullen er verkeersslachtoffers te betreuren zijn. Het is niet anders. Een inschattingsfout is snel gemaakt. Maar met pleiten voor een algeheel inhaalverbod is het SWOV gewoonweg rigide. Dat is hetzelfde als elektriciteit verbieden, omdat er jaarlijks een aantal mensen om het leven komt door elektrocutie.

Van een adviesorgaan van het kabinet zou je een helderder visie mogen verwachten.

 


 

Hedendaags Nederlands

Veel mensen lezen mijn columns in het plat Veens. Ter lering ende vermaeck voor één keer een stukje in hedendaags geschreven Nederlands. Dagelijks te vinden op o.a. Martktplaats, Speurders, Twitter, Facebook en diverse sites...

Gistere ging ik ff naar een auto kijke, die k op Marktplaats te koop had gezien. Ik vont 'm zo mooi, ik wou m graag kope. Nou werke me vriendin en ik allebij, dus dat was geen probleem. Dus belde ik me vriendin, want ik wou haar natuurlijk wel ff vrage of 't goet was.

'Ja', zij zij, 'hun kunne wel in die advertentie allerlei moois zette, maar is die auto echt goet?' Toen zij ik tegen dr: 'In die advertentie staat dat die auto in goede staat verkeerd.'

'Ja,' zij zei toe weer, 'Dat kunne hun mooi schrijve, maar de vriend van de vriend van me vriendin en daar een vriend van, die koch ook een andere auto. Daar stond ook van 'Verkeerd in goeie staat', allemaal mooie praadjes. Nou, dat hebbe ze gewete. Na een paar weke kwam de roest dr al door. Hij teruggegaan naar hun, waar ie die auto gekoch had, nou, die wiste natuurlijk van niks. Hun kunne goed zegge dat ie in goede staat verkeerd, maar je moet wel goed uitkijke.'

En toen zij ik tegen haar dat ik best wel goed uit zou kijke en dat hun, die die auto verkochte, best te vertrouwe leke. 't Is nie voor niks een autogarasie. En die verkoper die had een net pak an, dus volges mijn zat 't allemaal best wel goet. Die verkoper, die zij ook nog dat ie net een goeie beurt had gehad.

Dus dat zij ik tege me vriendin, maar ze von dat ik tog maar ff langs moest komme met die auto, dan kon ze zelf ff kijke. Nou moed je wete, dat me vriendin overal veel verstant van aan de dag legd, ze het een heel groot IQ. Pas was ze bij een spycholoog, omdat ze 't spychies niet meer allemaal zo zag zitte, nou, die zij dat ook tege dr, dat ze zon groot IQ hat. Daarom kon ze t allemaal spychies niet zo verwerke, omdat ze teveel naging denke over van alles en dan maar zat te male. Toe keek ie mijn aan en toe zij die dat ik ook een heel groot IQ hat, dat kon die zo aan me zien. Daar is zon man ook spycholoog voor hè, die kunne dat zo zien, hun hebbe meteen in de gate dat je een groot IQ hebt.

Maar met die auto, dat vertrouwde ik toch niet helemaal, want net toe ik dr was, kwam dr een klant binne, die was me toch kwaad man! Die liep op die verkoper af en een rooie kop dat ie hat. En toen ze die dat die verkoper m beduvelt hat en greep m met zn hand aan zn stropdas. Toe dach ik bij mn eige: 'k moet gauw wegweze hier. Want als die vent beduvelt is, dan zulle hun mijn ook wel beduvele, daar zijn ze dan best in zon staat voor dat ze dat doen. Zoiets heb ie meteen in de gate, as je zon groot IQ hebt als ik.

'Gelukkig maar' zij me vriendin, toe k weer bij dr thuis was. 'Gelukkig maar dat je ook zon groot IQ hebt, net als ik. Anders had je er in getrapd, in die mooie praadjes van hullie. Wij zijn zo dom niet!'

===============================================================================================

===============================================================================================

 

Slachtoffers MH17 moeten terug

Er liggen nog tal van lichamen en bezittingen van slachtoffers ergens in een niemandsland in Oekraïne. Onbereikbaar voor Nederlandse onderzoekers en bergers, vanwege de gevechten daar. Gelukkig is het merendeel van de slachtoffers inmiddels geborgen, maar des te pijnlijker voor de nabestaanden is dat uitgerekend hun geliefden misschien nog in het rampgebied liggen. Zonder respect, zonder dat er ook maar iets gedaan kan worden.

Premier Rutte en minister Timmermans hebben de afgelopen tijd uitstekend werk gedaan om de slachtoffers van de ramp met MH17 in Nederland te krijgen. Daarmee deden ze hun duurste plicht en die deden ze bovenmatig goed. Dat het werk niet afgemaakt kon worden, is noch Rutte, noch Timmermans te verwijten. Wel kunnen we dat de regering van Oekraïne en de pro-Russische rebellen verwijten, de strijdende partijen.

Nu een oplossing verder weg lijkt dan ooit, is er eigenlijk maar één oplossing: een militair ingrijpen om de slachtoffers daar weg te krijgen. Tegenstanders daarvan schieten bij zo'n opmerking direct in een kramp: daarmee zou de Derde Wereldoorlog een feit zijn. Wie iets op social media pleit voor een militair ingrijpen, wordt direct afgerekend. 'Daarmee zouden we de Derde Wereldoorlog ontketenen', luidt het dan direct.

De vraag is, waarom zou militair ingrijpen, samen met Australië, dat ook treurt om vele slachtoffers, niet legitiem zijn? Is het niet legitiem dat een land zijn slachtoffers bergt? Dat het de lichamen van de omgekomen passagiers gaat ophalen? De rest van de wereld zou een militair ingrijpen van Nederland uit dat oogpunt gezien volledig begrijpen. Nederland zou er internationaal enorm veel respect mee krijgen. Wereldwijd, als een land, dat opkomt voor de slachtoffers en alles op alles zet om de doden het respect te geven, dat ze verdienen. Geen land ter wereld, die dat Nederland een militaire interventie in die zin kwalijk zou kunnen nemen. Mits die interventie slechts gericht is op het bergen van de lichamen, niet om ons te mengen in het conflict ter plaatse.

Ontketenen we daarmee de Derde Wereldoorlog? Als die al wordt ontketend – de kans daarop is echter nihil – dan is Nederland daarvan in elk geval niet de oorzaak. Die wordt dan ontketend door óf Rusland, óf de regering van Oekraïne. De vraag is dan, of dat legitiem is, want wat is er verkeerd aan het feit, dat een land zijn slachtoffers wil bergen, die door een ondoordachte actie van een rebellengroep zijn gemaakt?

Geen land ter wereld, die Nederland een militaire interventie zou verwijten, als die gericht is om de slachtoffers te bergen. De slachtoffers hebben daar recht op, de nabestaanden hebben daar recht op, het hele Nederlandse volk heeft daar recht op.

De Derde Wereldoorlog? Dat is een hypothetische stelling. Iemand als Poetin, die zich wereldleider noemt, zal wel uitkijken om op de rode knop te drukken. Want de Derde Wereldoorlog wil niemand. Slechts een aantal angsthazen is er bang voor, maar soms moet je de angst niet laten overheersen, maar gewoon doen wat je moet doen. Dat verdient respect. Misschien zelfs nog wel van Poetin.

 

'Snipperdagen' in de bijstand: voors en tegens

Het voorstel van deVVD om bijstandsgerechtigden voortaan vrije dagen op te laten bouwen, onder het motto: 'Eerst solliciteren, dan de bikini' klinkt in eerste aanzet a-sociaal. Nu is de VVD niet te betrappen op heel veel sociaal gevoel, maar dat mag geen leidraad zijn. Het motto is misschien wat ongelukkig gekozen, maar toch is er aan de andere kant ook wel weer iets voor te zeggen. Bijstandsontvangers worden door de overheid – dus in feite door ons allemaal – betaald als vorm van kleine ondersteuning, een vangnet voor wie zelf onvoldoende inkomen heeft.

De visie van de VVD slaat op een belangrijk punt de plank volledig mis. Dat is de stelling, die in de media vreemd genoeg overigens niet weersproken wordt, dat bijstandsgerechtigden als ze werkloos worden, eerst een maand met vakantie willen.

Een bijstandsgerechtigde komt in de meeste gevallen echter al uit een uitkeringssituatie, vaak het UWV. Afhankelijk van het aantal gewerkte jaren heeft iemand dus al enige tijd een uitkering gehad. Soms maanden, soms jaren. Er is dus geen enkele reden om aan te nemen, dat een bijstandstrekker direct bij het ingaan van zijn overigens veel lagere bijstandsuitkering voor een aantal weken naar het buitenland vertrekt. Als dat al is gebeurd, is dat in de periode van een eerdere uitkering geweest.

Een moegestreden kleine zelfstandige, die het hoofd uiteindelijk toch in de schoot moest leggen, en uiteindelijk wel direct in de bijstand belandt, zal de aandrang om enkele weken vakantie te nemen wellicht hebben. In dat geval is er geen enkele reden te bedenken om zo iemand een aantal weken 'vrijaf' te misgunnen. Als een zelfstandige moet stoppen omdat het financieel allemaal niet lukt, gaat daar vaak een periode van veel stress en hard werken aan vooraf. Niets op tegen, als iemand daarna zijn hoofd eerst eens kan leegmaken, voor hij/zij verplicht aan het solliciteren slaat. Zoiets werkt in de meeste gevallen alleen maar heilzaam.

Aan de andere kant is er niets op tegen om bijstandsontvangers 'snipperdagen te laten opbouwen, zoals dat ook in het bedrijfsleven gebeurt. Zoeken naar werk is een baan op zich, waar mensen zich best 5 dagen per week, 8 uur per dag mee bezig mogen houden. Ze zijn dat zelfs aan de samenleving verplicht, die biedt niet voor niets een vangnet. Daar staat dan weer tegenover, dat bijstandsgerechtigden tegenwoordig aan het werk worden gezet. 'Slavenarbeid' wordt dat ook wel genoemd. Hoewel de samenleving op zich best een tegenprestatie voor de ontvangen bijstand mag eisen, betekent het wel, dat de 'gewerkte' tijd van de tijd om werk te zoeken en te solliciteren af gaat. Iemand die 8 uur per dag gedwongen staat te schoffelen, kan in die tijd echt geen werk zoeken. Het VVD-voorstel riekt dus als zodanig een beetje naar het scenario, dat bijstandsontvangers worden ingezet als goedkope arbeidskrachten, die, net als 'gewone' werkkrachten in loondienst, vakantiedagen opbouwen. Zó is de bijstand echter niet bedoeld.

Is het voorstel van de VVD dan puur slecht? Dat ook weer niet. Het is een discussie waard. Met name kleine zelfstandigen kijken weleens met een schuin oog naar bijstandstrekkers. Niet onterecht, veel kleine zelfstandigen kunnen het zich niet permitteren om een aantal weken op vakantie te gaan. Of omdat bruin het niet kan trekken, of omdat de inkomsten van drie weken niet gemist kunnen worden.

Echter, als je nagaat dat mensen in de bijstand een weektaak zouden moeten hebben aan werk zoeken en solliciteren, plus dat ze ook nog eens moeten leven van een minimuminkomen, is de vergelijking met de kleine zelfstandige snel gemaakt. Bovendien, een bijstandstrekker die twee weken in een stacaravan van een kennis mag verblijven, kan met behulp van de moderne communicatiemiddelen nog steeds solliciteren. Nagenoeg alle campings en vakantieparken bieden tegenwoordig Wifi en zaken als laptop, i-phone of tablet zijn tegenwoordig nagenoeg bij iedereen aanwezig. Wie dagelijks in dezelfde omgeving zit, met een uiterst krap budget, snakt er soms ook naar om even iets anders te zien dan het uitzicht vanuit huis. Dat kunnen we, dat mógen we mensen zelfs niet misgunnen. Even weg uit de stress en de ellende van alledag kan ook in dit verband heel positief werken.

De insteek van de VVD is echter totaal verkeerd. De partij gaat er voetstoots van uit, dat elke bijstandsontvanger in badkleding ligt te bakken in de zon. Daarmee schept de VVD een enorm precedent. Natuurlijk, er zijn 'beroeps-uitkeringstrekkers', maar die groep is uiterst klein. Het gaat te ver om mensen zomaar over één kam te scheren.

Opbouwen van 'snipperdagen' in de bijstand is best een discussie waard, mits dat in overleg kan.. Wie een nieuwe baan heeft en nog geen vakantiedagen heeft opgebouwd, kan in verreweg de meeste gevallen overleggen met zijn werkgever om vakantiedagen van tevoren op te nemen. Als dat in de bijstand ook mogelijk wordt, is het idee voor het opbouwen van 'vakantiedagen' best mogelijk. De redelijkheid mag echter nooit uit het oog worden verloren. Al was het maar om die gestreste ondernemer, die maanden- of jarenlang heeft gevochten om zijn zaak op de rails te houden, even een adempauze te gunnen, aan het begin van een uitkeringsperiode. Dat zijn we als samenleving ook aan mensen verplicht. Want uiteindelijk gaat de bijstand ook gewoon over mensen. Laten we eens niet kijken naar cijfertjes en protocollen, maar naar mensen. Daar schieten we als samenleving pas echt mee op.

================================================================================================

================================================================================================

 

Nederland heeft staatslieden nodig

Waar het misging met Nederland. Tijdens een gesprek met mijn zoon kwamen we op dat onderwerp. Al snel waren we het eens waar het mis is gegaan met Nederland. Dat was het moment, dat er voor het eerst werd gesproken over de 'BV Nederland'. Nederland moest gerund worden als een bedrijf, dat winst maakt. Politici werden managers. Juist dáár ging het fout.

Een land heeft staatslieden nodig. Politici, die niet kijken naar hun eigen belang, het belang van hun vrinden, het bedrijfsleven en louter de kosten, maar naar wat goed is voor het volk en voor het land. Een staatsman (of – vrouw, dat maakt natuurlijk niet uit) kijkt in eerste instantie naar zowel mensen als de samenleving.

Laten we de zorg als voorbeeld nemen. De zorg moest door de 'politieke managers' zo nodig worden hervormd, omdat die teveel kostte. Privatiseren was het toverwoord, dat vooral door VVD en CDA omarmd werd. Want privatiseren zou leiden tot minder kosten voor de overheid.

Echter, voor het volk pakte die privatisering dramatisch uit. Het werd het volk allemaal verkocht met 'goedkoper door concurrentie' als vette worst. Het leidde echter tot een brij van organisaties die zich bezighouden met zorg, waar dure topmanagers werken tegen salarissen van soms wel een half miljoen euro. Met daaronder een managementlaag met een aantal mensen, die zo rond de honderdduizend euro per jaar toucheren, vaak nog wat meer. Vervolgens worden verpleegkundigen en thuishulpen onder druk gezet: salaris inleveren, of ontslag.

Wat was er nu gebeurd als de zorg niet was geprivatiseerd? Als er niet puur gekeken was naar de kosten voor de overheid, maar naar het belang van het volk? Een goede staatsman zou ten eerste concluderen dat de zorg duurder wordt door een vergrijzende samenleving. Daar kun je niet omheen. Een dergelijke situatie zul je moeten accepteren. Dus zal er, voor de periode dat de vergrijzingsgolf duurt, meer geld naar de zorg moeten. Want goede zorg is belangrijk voor het volk. Een goed staatsman onderkent dat. Dus zal er meer geld vrijgemaakt moeten worden om de zorg te kunnen financieren. Bijvoorbeeld door te korten op ontwikkelingssamenwerking. Als je zelf elke cent nodig hebt, kun je de buurman nu eenmaal niet financieel bijstaan, een ijzeren wet van de praktijk. Met die aantekening dat, zo snel het weer mogelijk is, het budget voor ontwikkelingssamenwerking weer kan stijgen. Ook hadden de bakken geld, die richting Griekenland en andere zuidelijke landen zijn gegaan, beter in de zorg gestoken kunnen worden. Dat geldt ook voor de dure vredesmissies. We hadden ons er als land niet populair mee gemaakt bij de NAVO, als we nee hadden gezegd tegen bijvoorbeeld Kunduz, maar het was wel weer een extra binnenlandse besteding geweest. Ook hier geldt: als je zelf geen geld hebt, kun je de buurman niet financieel bijstaan. Nu even niet, misschien over een aantal jaren weer. Met die maatregelen is het zelfs mogelijk om – indien nodig – een belastingverhoging te verkopen aan de burger, die daarmee goedkoper uit zou zijn, dan in de huidige situatie. Zo'n belastingverhoging kan in dat geval goed worden uitgelegd.

Een ander voorbeeld van bedrijfsmatig runnen van een land is de zorgverzekering. Met inmiddels tegen het miljoen wanbetalers in de zorg, zou dat onze regering een zorg moeten zijn. Onder deze groep mensen bevinden zich zeer weinig kwaadwillenden. Als je kiezen moet tussen of eten, of de zorgverzekering betalen, is de keuze gemakkelijk. Eerst voedsel, dat is een eerste levensbehoefte. De zorgverzekering, dat zien we later wel. Die gedachtengang mag je, zelfs als regering, burgers niet kwalijk nemen.

Zo'n groot aantal wanbetalers in de zorg zou echte staatslieden ook zorgen baren, terwijl managers daar heel luchtig over doen: 'Gewoon even incasseren, deurwaarder erop...'. Incasseren...? Waarván? Waar niet is, verliest zelfs de keizer zijn recht. Mensen worden dan alleen maar dieper in problemen gebracht. Incasseren is gevolgbestrijding, waar de oorzaak moet worden aangepakt.

Ook hier geldt, dat het oude ziekenfonds nooit geofferd had mogen worden op het altaar van de privatisering. Zorgverzekeraars geven hetzelfde beeld te zien: topmensen met extravagante salarissen, daaronder dure managementslagen. Terwijl premies en eigen risico stijgen en stijgen. Een ziekenfonds als staatsinstelling is voor de overheid wellicht duurder, maar goedkoper – en dus beter – voor het volk. Iedereen is automatisch verzekerd, tegen een relatief lage premie en een laag eigen risico. Dat biedt zekerheid voor mensen, die ze nodig hebben.

Op die voet kunnen we nog wel even doorgaan. Woningbouwcorporaties, openbaar vervoer, nutsbedrijven. Allemaal geprivatiseerd. Stijgende tarieven, dure managers, die een belangrijk deel van de winst opsouperen. Los van de vraag of deze bedrijven al winst zouden moeten maken. Gas, water en elektriciteit zijn eerste levensbehoeften, die van staatswege geregeld zouden moeten zijn, zonder winstoogmerk.

Gevolg van de privatiseringsgolf is, dat de managers die politici tegenwoordig zijn, geen enkele regie meer hebben. Die is door henzelf uit handen gegeven, met grote gevolgen. De politiek is de grip kwijt op de graaiers in allerlei sectoren.

Nederland heeft weer staatslieden nodig, die kijken naar het belang van het volk en van Nederland, niet van iets abstracts als de EU. Van de huidige politieke generatie valt echter weinig te verwachten. Dat zijn zonder uitzondering keiharde managers, boekhouders zonder oog voor de bevolking, maar alleen voor de kosten en baten van de BV Nederland.

Is het dan gek, dat de kiezer thuisblijft, als er gestemd moet worden? De burger is het vertrouwen totaal kwijt. Er kan alleen nog maar gestemd worden op partijen, die als het aan hen ligt, de directeur van de BV Nederland willen leveren. Niet één politicus uit het huidige spectrum heeft ook maar iets van de kwalificatie 'staatsman'. Managers in gladde pakken, gemaakt door 'mannetjesmakers', gladde PR-specialisten.

Alleen een echte staatsman of -vrouw kan Nederland weer uit het moeras trekken. Maar zo iemand wacht een schier onmogelijke taak: terugdraaien van alles, dat de afgelopen decennia is geofferd aan de privatisering. Of dat gaat lukken, is nog maar de vraag. Een grotere vraag is echter, of er onverhoopt iemand te vinden is, die aan zo'n klus zou willen beginnen. Daar moet je wel een echte, gedreven staatsman voor zijn.

================================================================================================

================================================================================================

 

Donders...

,,Goedemiddag, u spreekt met de gemeente Barneveld. Waarmee kan ik u van dienst zijn?”

,,Dag, met Donders. Ik heb een huis gekocht in Barneveld, ik wil mij graag laten inschrijven.”

,,Hoe was uw naam ook alweer?”

,,Donders.”

,,Wilt u niet zo vloeken, mijnheer?”

,,Vloeken... wat? Ik héét Donders. En donder is geen vloek, trouwens.”

,,Bij ons in Barneveld wel, mijnheer....ehhh...”

,,Donders!”

Nu zegt u het weer, mijnheer. Als u nogmaals vloekt, verbreek ik het gesprek.”

,,Ja zeg, nou wordt 'ie goed. Ik moet mijn naam toch doorgeven, als ik ingeschreven wil worden als inwoner van Barneveld?”

,,Het gaat niet om uw naam, mijnheer... ehhhh... Dat wat u zei, is een vloek.”

,,Dus mijn naam is een vloek?”

,,Dat hoort u mij niet zeggen. Wat u zei, is een vloek.”

,,Helemaal niet waar, mens! Ik héét D...”

,,Mijnheer, ik waarschuw u voor de laatste keer, als u nogmaals vloekt, verbreek ik het gesprek.”

,,Mevrouw, ik snap er geen sikkepit meer van. Het lijkt wel, of ik vervloekt ben.”

,,Met zo'n naam bent u dat ook, mijnheer...”

,,Wát zegt u? Ik, vervloekt...? Hoe komt u daarbij?”

,,Onze dominee heeft 't zelf gezegd. We zijn allemaal vervloekt, zei hij zondag nog.”

,,Gek, ik ben belijdend Katholiek, mevrouw. Onze pastoor heeft er nog nooit moeilijk over gedaan. Trouwens, de dominee in mijn huidige woonplaats is mijn buurman. Die spreekt mij ook altijd met mijn achternaam aan.”

,,Dan zijn die pastoor en die dominee dwaallichten, mijnheer. Hier in Barneveld leven wij volgens de rechte leer. Dat zouden zij en u ook moeten doen. Hier halen we zelfs juichpakken uit de schappen van de supermarkt, omdat ze bedacht zijn door die man, met dezelfde achternaam die u heeft.”

,,Mevrouw, ik ga een klacht indienen. Dit gaat me te ver. Ik moet toch gewoon als inwoner ingeschreven kunnen worden? Hoe is uw naam?”

,,De Heer.”

,,Wilt u niet zo spotten, mevrouw?”

,,Spotten? Hoezo?”

U maakt een grap. Over de Heer. Als mijn naam niet mag, mag dat ook niet.”

,,Maar zo heet ik echt.”

“Nou, en ik heet D...”

,,Mijnheer, nogmaals, als u weer vloekt....”

,,Prima. De Heer zegt dus, dat ik mijn naam niet mag zeggen?”

,,Nee, dat zegt de dominee, mijnheer.”

,,Hoe kan ik mij dán inschrijven in Barneveld?”

,,Dan moet u uw naam veranderen.”

,,Echt mevrouw, dit is van de gekke. ,,Doet u 's een suggestie dan?”

,,U zou bijvoorbeeld 'Ders' kunnen nemen? Lijkt wat op uw eigen naam, maar is geen vloek.”

,,Prima. Schrijft u mij maar in.”

,,Akkoord, mijnheer Ders. Wat is uw voornaam?”

,,Don.”

Tuut – tuut – tuut...

 

================================================================================================

================================================================================================

 

Kabinet toont weinig empathie met pomphouders

Het besluit van staatssecretaris Wiebes om de accijnsverhoging op motorbrandstoffen niet terug te draaien, getuigt van weinig empathie. Je zult maar pomphouder in de grensstreek zijn en je vroegere klanten nu vrolijk voorbij zien rijden, om bij een pomp over de grens tanken, waar de brandstof veel goedkoper is dan in Nederland. Dat machteloze gevoel moet verschrikkelijk zijn. Een overheid is er juist om burgers te beschermen, maar van bescherming is hier totaal geen sprake. Het argument 'ondernemersrisico' geldt hier ook niet. Als ondernemer kun je er totaal niets aan doen als de overheid uitgerekend jouw product uit de markt prijst met een torenhoge accijns. Vervolgens kun je het je klanten ook niet eens kwalijk nemen, dat ze over de grens gaan tanken. Die zijn wel gek, als ze wekelijks vele euro's meer zouden neertellen voor een tank benzine, diesel of LPG. Hoewel er iets voor te zeggen valt om lokale ondernemers zoveel mogelijk te steunen, houdt die solidariteit wel ergens op. Als je een artikel bij Action in een naburige stad voor 1,50 euro kunt halen, ben je een dief van je eigen portemonnee, als je er bij een lokale ondernemer 5 euro voor neertelt. Zo is het met brandstof ook.

De vraag is, of het kabinet alle bij-effecten heeft meegenomen in zijn berekening. Het gaat namelijk niet alleen om motorbrandstoffen. Mensen gaan in het buitenland tanken, slaan en passant ook de nodige alcoholica in en de 'zondaars' onder ons die roken – zoals ik – gaan ook nog even langs te tabakszaak, waar de artikelen dankzij een lagere accijns ook vaak veel goedkoper in de schappen liggen. Daarbij komt nog, dat de wekelijkse boodschappen dan meteen ook bij een buitenlandse supermarkt worden gedaan. Want wat van over de grens komt, smaakt niet alleen lekker, vooral de Duitse supermarkten zijn veel goedkoper dan de Nederlandse. Dankzij al die 'economische toeristen' moet de overheid niet alleen een kapitaal aan accijns mislopen, maar ook een significant bedrag aan BTW.

Wat voor mij de hamvraag is: kloppen de cijfers, die het kabinet presenteert? Al eerder lijkt het kabinet het CBS naar zijn hand te hebben gezet. Als dat waar is, dan is dat een uiterst kwalijke zaak. Ook bij de berekeingen van de accijns kunnen vraagtekens worden geplaatst. Wie op dit moment pak 'm beet in Ede woont, kan wekelijks veel goedkoper uit zijn als hij naar Duitsland rijdt om te tanken, drank en tabak te kopen en en passant de wekelijkse boodschappen in te slaan. Hoeveel mensen dat uit die regio ook daadwerkelijk doen, daar is moeilijk achter te komen. Wel is aannemelijk, dat het gebeurt.

In aanmerking genomen dat het om een hele brede strook langs de Nederlandse grenzen gaat, hoef je geen professor in de economie te zijn, om een redelijk vermoeden te hebben dat het alles bij elkaar om een flinke groep consumenten – en dus om vele duizenden euro's – gaat, die in het buitenland besteed worden. Daarbij komt nog, dat een goede overheid zijn burgers in bescherming dient te nemen, als die door diezelfde overheid in problemen geraken.

Als derde argument is aan te voeren dat het kabinet de mond vol heeft van de EU, maar niet als het om het gelijktrekken gaat van zaken als accijnzen op brandstof, alcohol en tabak. In een gezamenlijke muntunie als de EU, zou zoiets echter wel wenselijk zijn, al was het maar vanwege het eerlijkheidsbeginsel ten opzichte van de 'eigen' pomphouders.

Empathie, het woord lijkt helaas niet besteed aan het kabinet RutteII. Met afstand het meest hardvochtige kabinet, dat Nederland in zijn bestaan heeft gekend. Verkiezingsresultaten spreken boekdelen inmiddels. Je kunt het zuur niet blijvend uitstorten over de kiezer. Maar helaas voor de kiezer: als de burger in de portemonnee gepakt moet worden, sluiten alle politieke rijen zich aaneen. Zodat er onderhand niets meer te kiezen valt. De enige keuze is dan om toch maar te tanken en inkopen te doen in het buitenland. Daar varen ze er wel bij. Het idee van Geert Wilders om de accijnzen zover te verlagen dat Nederland goedkoper wordt dan de buurlanden, is daarom zo gek nog niet. Des te goedkoper, des te meer omzet, des te meer valt er te verdienen. Een oude ondernemerswet. Zelfs een ondernemerspartij als de VVD ziet dat niet. Dat baart zorgen. Blijkbaar staat de politiek mijlenver van de werkelijkheid af. Het idee van Wilders zal zeker niet omarmd worden door politiek Den Haag. Alleen al, omdat het van Wilders afkomt. Hoewel er niets op tegen zou zijn. Vele pomphouders en winkeliers in de grensstreek zullen dit onderschrijven.

================================================================================================

================================================================================================

 

Nederland wacht weer op de 'geallieerden'

Electorale praatjes aan de borreltafel worden in Nederland zelden omgezet in daden. Wie voorafgaand aan de verkiezingen voor het Europees Parlement zijn oor te luisteren legde, voorspelde een electorale klapper van jewelste voor de PVV van Geert Wilders en wellicht ook voor Artikel50 van Daniel van der Stoep, twee partijen die Nederland uit de EU willen. De kiezer liet het echter massaal afweten. Ze bleven thuis, of maakten een 'veilige' keuze voor een EU-vriendelijke partij, gewoon omdat ze die al jaren stemmen en vertrouwen. Want je weet maar nooit, als je op een andere partij stemt. Dan kan het weleens helemaal verkeerd uitpakken. Denkt de Nederlander.

Fransen hebben wat dat betreft meer lef. Die ruilen hun 'vertrouwde' UMP of PS gewoonweg in voor het Front National van Martine le Pen. De reden? Een onverbloemd signaal richting president Francois Hollande en zijn PS: 'Kijk uit! Pas op!', naast een duidelijk EU-kritische houding. Want Fransen hebben, in tegenstelling tot Nederlanders, nationale trots. Fransen zijn trots op hun land, hun taal, hun cultuur, die laten ze niet afpakken, zelfs niet door de EU. Die nationale trots is een van de redenen, waarom Nederlanders, die nationale trots vaak ontberen, vaak kritiek hebben op Fransen. Tegelijkertijd wordt er door de Fransen stevig op Frankrijk gescholden. De regering deugt niet, de economie moet anders, noem maar op. Want Frankrijk kan altijd béter, vinden ze. Dit soort kritiek hoor je daar vaak in de dorpskroeg, bij een goed glas wijn, net als aan de borreltafel in Nederland.

Met dit verschil: Fransen zijn niet bang om een keertje radicaal te stemmen, een signaal af te geven. Zo ging het jaren geleden ook bij de presidentsverkiezingen. Jean Marie le Pen, de vader van Martine le Pen, kreeg een stortvloed aan stemmen en het leek erop, dat hij goede kans maakte. Uiteindelijk won Sarkozy. Maar het signaal was afgegeven. Als een kat, die even haar nagels laat voelen. 'Ik kán krabben, maar ik doe het nog niet'. Toen Sarkozy er een potje van maakte, stapten veel kiezers prompt over van de rechtse UMP naar de linkse PS van Hollande. Nu die er ook een potje van maakt, is het de beurt aan het Front National om te 'incasseren'.

Nederlanders maken die switch niet. Vele malen stond de partij van Wilders torenhoog in de peilingen. Even zo vaak viel het resultaat tegen. Want als de verkiezingsdag eenmaal is aangebroken, wordt de Nederlander bang. Die Wilders, die is toch wel heel radicaal... Wat zou er gebeuren, als Nederland definitief uit Europa stapt...? Uiteindelijk wordt de keuze dan toch maar de vertrouwde partij, of een middenpartij als het CDA, of een 'hippe' partij als D66, want Pechtold is 'trending topic'. De EU is dan ondergeschikt. Of ; we blijven gewoon thuis. De EU is ver van ons bed. Denken we. Want als we niet uitkijken, staat de EU straks aan ons bed. Al is het maar om onzinnige regeltjes te maken hoe lang bedrust moet duren en – laat mij ook eens ondeugend zijn – om te zien wat we in bed uitspoken. Is dat wel ergonomisch verantwoord?

Daarmee is precies het gebrek van de Nederlander benoemd. Een volk van 'watjes'. De overgrote meerderheid van de Nederlanders durft niet met de vuist op tafel te slaan, bang voor de gevolgen. Die maakt geen switch. De Nederlander kiest voor veiligheid, wil zich beschermd voelen. Dat we uitgeleverd worden aan de EU, dat het kabinet Rutte II zo'n beetje het meest hardvochtige is dat Nederland ooit kende, het maakt niet uit. De Nederlander is bang voor chaos, veroorzaakt door een electorale schok. Terwijl zeker een electorale schok juist iets kan veranderen, omdat het de verliezende partijen flink aan het denken zet. Dan wordt je stem als kiezer tenminste gehoord. Dat gebeurt niet als je kritiek levert en vervolgens braaf dezelfde partij blijft stemmen. De kracht van politieke veranderingen is juist de switch van de kiezer. 'La Republique, c'est moi', vrij vertaald naar de Nederlandse situatie: 'de staat, dat ben ik'. Dan moet je als kiezer wel de durf hebben, om die staat te zijn, om een keer anders te stemmen, om zo daadwerkelijk verandering teweeg te brengen.

In vrijwel alle EU-landen was dat besef er wel. Uitgezonderd in Nederland wonnen in nagenoeg alle EU-landen de eurosceptische partijen stemmen en dus zetels. Je zou het zo kunnen zeggen: Nederland capituleert weer en wacht af wat de 'geallieerden' doen.

Zeventig jaar geleden wachtten we ook op de geallieerden om bevrijd te worden. De historie herhaalt zich. Om 'bevrijd' te worden van de steeds meer macht opslokkende EU heeft Nederland opnieuw de geallieerden nodig. In de Tweede Wereldoorlog was er een kleine groep Nederlanders, die het verzet vormde. Toen de oorlog afgelopen was, had heel Nederland zo'n beetje in het verzet gezeten. Die kleine groep die zich verzet, is er ook nu, op maatschappelijk en electoraal gebied. Ik durf te wedden dat, als de EU vroeg of laat uiteenvalt, heel Nederland claimt PVV gestemd te hebben.

================================================================================================

================================================================================================

 

Om over na te denken in het EU-stemhokje

Onderzoek heeft aangetoond, dat de Nederlander er met de invoering van de euro 13 procent bij in is geschoten. Dat cijfer lijkt nog heel optimistisch. Toen de euro in 2001 werd ingevoerd, werden onze salarissen keurig omgerekend, maar de prijzen bleven in grote lijnen zoals ze waren. Ook een reden om eens aan te denken in het stemhokje, op 22 mei, als de Europese verkiezingen in ons land worden gehouden.

Wat heeft de EU ons land eigenlijk opgeleverd? Bitter weinig, alleen dat we de ruim helft van ons salaris en ruim de helft van ons geld kwijt waren. Degenen, die bezit hadden, bijvoorbeeld onroerend goed, zaten aanvankelijk goed, maar ook dat bezit is door de opeenvolgende crises van de afgelopen jaren verdampt.

Samenwerking in Europa is op zich een goede zaak. Daarvoor hadden we ooit de Europese Economische Gemeenschap, de EEG. De landen binnen de EEG sloten onderlinge handelsverdragen, waardoor de im- en export soepeler konden verlopen en de economie van de EEG-landen werd versterkt. Op die manier zorgde de EEG voor welvaart, in een model, waarbinnen alle landen hun zelfstandigheid en hun eigen munt behielden. Natuurlijk waren er nog altijd de wisselkoersen, waardoor de kans bestond op koersverliezen. Daar stond wel tegenover dat de banken verdienden aan die wisselkoersen en dus gezond konden blijven.

Door de invoering van de euro was iedereen niet alleen ruim de helft van zijn of haar salaris en geld kwijt, maar waren ook de verdiensten van de banken door de wisselkoersen passé. Daarmee misten de banken een voor hen zeer belangrijke inkomstenbron. Het verhandelen van valuta was immers tot dan toe een belangrijke taak van de bankensector. Met de euro viel het fundament onder die verdiensten weg. Niet alleen de banken profiteerden zo van de wisselkoersen, maar ook indirect het bedrijfsleven en de consument profiteerden op hun beurt van een gezonde bankensector. Daardoor konden onder andere gemakkelijker leningen worden verstrekt aan ondernemers, het bedrijfsleven of hypotheken aan consumenten.

Bovendien boden al die verschillende munten aan de nationale banken als De Nederlandse Bank, de kans om de landelijke economie te behoeden voor een vrije val, of voor 'oververhitting', door de landelijke munt de devalueren of te revalueren. Zodra de euro werd ingevoerd, viel ook dat fundament weg. De euro is immers 'van ons allemaal', landen kunnen de munt niet afzonderlijk de- of revalueren. Op die manier werden de sterke (noordelijke) landen aanvankelijk steeds sterker, maar de zwakke (zuidelijke) eurolanden steeds zwakker. Vervolgens hadden de sterke landen geen keus, ze moesten de zwakke broeders overeind houden met honderden miljarden euro's, waardoor die sterke landen zelf ook in de problemen kwamen. Deze zaken stonden in feite aan het begin van de opeenvolgende crises, die Europa troffen.

Crises die er niet, of in mindere mate, zouden zijn geweest, als er geen EU was geweest. Tel daarbij de geldverslindende EU zelf op en het plaatje is compleet. De Europese landen zijn veel beter af zonder de EU en zonder de euro, maar met een samenwerkingsverband als de EEG: Onderlinge handelsverdragen, die de welvaart bevorderen en het vertrouwen bij de consument terugbrengen.

Jammer genoeg kunnen we op 22 mei niet rechtstreeks voor of tegen de EU stemmen. Het is echter wel mogelijk om op een partij te stemmen, die voor uittreding uit de EU is. Daarmee kan de Nederlandse en ook de Europese kiezer een belangrijke stap zetten, om het fundament onder de EU te ondergraven. Des te meer zichtbare tegenstand, des te meer zullen pro-EU partijen aan het denken slaan, bang als zij zijn voor verlies van kiezers – en dus macht.

Een ander belangrijk onderdeel is het afdwingen van een referendum. Burgerforum bereidt dat momenteel voor. Jammer genoeg gaat het dan slechts om een raadgevend referendum. Anders dan bij een bindend referendum, kan de regering de uitslag daarvan naast zich neerleggen. Maar hoe overtuigender de uitslag, hoe moeilijker dat wordt.

De Europese regeringen zullen de EU niet willen loslaten, daarvoor is het teveel een mogelijkheid om falende politici naar Brussel te sturen, of om politici te 'promoveren' naar datzelfde Brussel. De verandering zal van onderop moeten komen: Van het volk, de kiezers. Als de kiezers massaal laten weten dat zij genoeg hebben van de EU, die crisis op crisis veroorzaakt, kan de politiek in de EU-landen niet anders dan daar op een gegeven moment in meegaan. Dat zou dan het einde van de EU betekenen en het begin van welvaart en vrede in Europa.

(Lees voor de volledigheid over de EU ook het blog dat hieronder staat)

================================================================================================

================================================================================================

 

Herdenk gevallenen WOII eens op 22 mei

Wie over de militaire erevelden loopt, zowel in Nederland als in het buitenland, kan alleen maar respect opbrengen voor de vaak jonge militairen van overal ter wereld, die hun leven gaven voor onze vrijheid. Zij worden herdacht op 4 mei, een dag later vieren wij de vrijheid, op Bevrijdingsdag.

Hoe meer je er over nadenkt, hoe meer lading krijgen 4 en 5 mei. Een 'Verenigd Europa' is met de EU namelijk dichterbij dan ooit. Sterker nog, in feite is het al verwezenlijkt. Als je in het licht daarvan de duizenden graven bekijkt van militairen, die in de periode 1940-1945 voor onze vrijheid zijn gevallen, komt dat toch in een ander perspectief te staan. Een verenigd Europa was namelijk één van de hoogste idealen van.... Adolf Hitler en zijn Nationaal Socialistische Partij. In zijn kielzog was het ook een ideaal van de Nederlandse NSB, die in ons land zelfs avonden belegde met sprekers over het nieuwe, Verenigde Europa.

Kijk in het licht hiervan eens naar die tienduizenden graven van omgekomen militairen, die ons verlosten van Het Beest, van Hitler, van de Nationaal-Socialistische overheersing en bezetting van Nederland. Zij liggen daar, omdat ze gestreden hebben voor onze vrijheid. Jonge kerels, van vaak nog geen 25 jaar oud. Amerikanen, Engelsen, Canadezen, noem maar op. Gevallen in de strijd tegen Hitler en zijn trawanten, die één ding voorstonden: een Verenigd Europa . Eén volk, één staat, één Fuhrer, Hitler heeft het ontelbare keren uitgeroepen.

Iedereen die pro-Europa is, zou verplicht moeten worden deze militaire erevelden te bezoeken en zich te verdiepen in Hitler's gedachtengoed omtrent een Verenigd Europa, om vervolgens de impact ervan tijdens de Tweede Wereldoorlog op zich in te laten werken. Om zich daarnaast te verdiepen in het feit, dat deze idealen met de EU volop gestalte krijgen: Eén Europees volk, één Europese staat en een Europese president.

Pro-Europeanen zullen direct het argument gebruiken, dat er aan Hitler en zijn trawanten nogal wat mankeerde. Daarin hebben zij het volste gelijk. Ik ben er ook zeker niet op uit om Europese of landelijke politici – wie dan ook – met Hitler te vergelijken. Simpelweg, omdat elke vergelijking met deze 'duivelse' dictator, die miljoenen doden op zijn geweten heeft en daarnaast nog ontelbaar veel leed, mank gaat. Echter, met de EU krijgt Hitler wel postuum zijn zin. Eén Europese staat, dus één Europees volk en één Europese leider. Dat de macht daarna nog steeds bij de Europese 'deelstaten' ligt, is een farce. Die zijn straks met handen en voeten gebonden aan Europa, een tendens, die je nu al ziet opkomen.

In mei herdenken we de gevallenen uit de Tweede Wereldoorlog. Het is ook de maand, waarin we de bevrijding van Nederland vieren. Ironisch gezien is het ook de maand, waarin we op de 22e naar de stembus mogen, om het Europese parlement te kiezen. Juist, het ideaal van de dictator, die de tienduizenden gesneuvelde militairen te vuur en te zwaard hebben bestreden.

Denk daar eens aan, als u in het stemhokje staat op 22 mei. Loop op 4 of 5 mei, of een paar dagen voor de Europese verkiezingen, eens een militair ereveld op, met de gedachte in uw achterhoofd, dat deze jonge knullen hun leven gaven voor de vrijheid. Dat zij streden tegen een macht, die een Verenigd Europa als één van de hoogste idealen koesterde.

Denk er dan eens aan, wat u gaat stemmen. Stemt u om de nagedachtenis aan deze mensen, die er voor zorgden dat wij in vrede en vrijheid kunnen leven, te eren? Dan zou u op een partij stemmen, die anti-EU is. Wilt u hun nagedachtenis verkwanselen en daarmee in feite zeggen dat deze mensen voor niets hun leven hebben gegeven, stemt u dan vooral op een partij, die pro-EU is.

Want de EU predikt vrede, maar in de praktijk komt daar weinig van terecht. Kijk maar eens naar de onomwonden uitspraken van Guy Verhofstadt onlangs, over Rusland. Daarnaast, het voormalig Joegoslavie en de voormalige USSR hebben ons, West-Europeanen, één belangrijke les geleerd: Dat een opgedrongen statenbond op termijn altijd leidt tot (burger)oorlogen. Nationalistische gevoelens steken immers altijd weer de kop op. Mensen gaan op zoek naar hun 'roots'. 'Mijn opa was Nederlander, wat was dat ook alweer?,' denken onze kleinkinderen over 25 of 30 jaar. Nationalistische gevoelens, mits binnen acceptabele grenzen, zijn ook niet verkeerd. Het zorgt ervoor dat een volk trots is op zichzelf en dus blijft presteren. In de voormalige USSR zagen we de omgekeerde beweging: De trots was weg, iedereen werkte omdat het nu eenmaal moest, de prestaties waren daardoor ver onder de maat.

Denk straks, op 22 mei, in het stemhokje eens aan zo'n graf op een ereveld. Leg daar in gedachten eens een bos bloemen, door op een partij te stemmen, die tegen het ideaal is van de dictator en de partij, waartegen deze omgekomen militairen streden. Zo krijgen zij nog altijd de eer, die ze verdienen.

 

================================================================================================

================================================================================================

 

De onzin van het 'scheefwonen'

Iemand koopt een huis voor pakweg tweehonderdduizend euro. Daar heeft hij het prima naar zijn zin. Het wordt wat krapper als zich een partner en kinderen aandienen, maar het kan allemaal prima. Het contact met buren is uitstekend. Na een aantal jaren en diverse salarisverhogingen woont de koper er goedkoop. Een duurder huis zou tot de mogelijkheden behoren, maar dat hoeft voor de koper allemaal niet. Omdat hij goedkoop woont, kunnen ze wat vaker op vakantie, bovendien is hij een ras-autoliefhebber, dus die dure auto en een oldtimer ernaast is ook geen probleem. Het huis stelt hem in staat het leven zo in te richten, als hij het wil. Zijn vrouw hoeft er niet noodzakelijk bij te werken, de hypotheeklasten zijn immers zo laag, dat één inkomen volstaat. Daarom doet zij vrijwilligerswerk in een zorgcentrum, ook een nuttige taak. Voor de kinderen kan een goede opleiding betaald worden. Als die na verloop van jaren het ouderlijk nest verlaten, is het nog steeds goed wonen in het huis. Financieel is het nog wat ruimer allemaal.

Vervang in dit verhaal 'kopen' eens door 'huren' en 'koper' door 'huurder'. Dan heb je ineens een 'scheefwoner'. Een begrip, waaraan minister Stef Blok graag en veel refereert. Hij wil zelfs tijdelijke contracten invoeren voor starters, om scheefwonen te voorkomen.

De huizenkoper in het voorbeeld is echter ook een 'scheefwoner', die qua salaris best een duurder huis zou kunnen betalen. Echter, de buurt bevalt hem prima, het contact met de buren is uitstekend en de goedkope woning stelt hem in staat om zijn leven plezierig in te richten. Die nieuwe auto, die oldtimer of die vakantie kunnen er gemakkelijk vanaf. Behalve de huurder zelf profiteert ook het Midden- en Kleinbedrijf hiervan, omdat vanuit het relatief ruime budget allerlei dingen worden gekocht. Ook de overheid profiteert, in de vorm van meer belastingen en BTW.

De vraag dringt zich dan op, waarom een huurder in zo'n geval ineens een 'scheefwoner' wordt. Natuurlijk, er moeten voldoende sociale huurwoningen bereikbaar blijven voor de doelgroep, maar die weg heeft minister Stef Blok zelf afgesneden, door de Verhuurdersheffing op te leggen aan woningbouwcorporaties, waardoor er aanmerkelijk minder gebouwd wordt. Geld, dat naar de overheid gaat, kan immers niet in nieuwbouw, verbouw of verbetering van woningen worden gestoken. Daar komt nog bij dat corporaties in veel gevallen verplicht woningen uit hun bestand moeten verkopen. Ook dat is niet bevorderlijk voor het bestand van sociale huurwoningen. Al is er een lans voor te breken als oude, onderhoudsgevoelige woningen of flats worden verkocht, waarbij er goede nieuwbouw voor in de plaats komt.

Met andere woorden: Heeft een huurder van een woning niet hetzelfde recht als een koper van een woning? Minister Blok vindt blijkbaar van niet. Huurders moeten, als hun salaris toeneemt, volgens hem als 'scheefwoner' gedwongen verhuizen naar duurdere woningen. Waarbij hij hen in feite het recht ontneemt, om hun leven zo in te richten als zij dat willen. Waarom eigenlijk? Ook een huurder betaalt voor zijn of haar woning, net als een koper. Waarom gedwongen naar een andere woning verhuizen, als de buurt, de plek, de woning en de woonlasten uitstekend passen bij de leefwijze van degene, die de woning huurt?

Wie naar Stef Blok kijkt, weet het antwoord al. Een verzuurd, verrechtst figuur, een echte bankman (Blok leidde ooit een klein ING-filiaal), een man, die totale controle wil. Met tijdelijke contracten heeft hij die: Mensen kunnen zonder pardon uit hun woning worden gezet. Zonder dat zij de kans krijgen om in een buurt te 'aarden' of om hun leven in te richten, zoals zij dat willen. Dat leven moet blijkbaar ingericht worden zoals Blok (lees: de overheid) dat wil. Waarom gedwongen meer betalen voor woonlasten, als dat niet hoeft? Een huurder, die qua inkomen een vrije sectorwoning kan betalen en hecht aan een mooier of duurder huis met meer ruimte, verhuist vanzelf wel. Wie daarentegen hecht aan contacten in de woonomgeving, een goedkopere woning en een financieel ruimere levensstijl, wordt dat ontzegd.

'Scheefwonen' is dus gewoon discriminatie. Niet meer en niet minder. Het zorgt ervoor, dat mensen niet kunnen aarden in hun woonomgeving en daar dus veel minder betrokken bij zijn. Het zorgt er ook voor, dat mensen het geld niet kunnen laten rollen, iets dat premier Mark Rutte zo heftig bepleit. Daarmee staat het beleid van Blok haaks op dat van zijn eigen premier. Heet belangrijkste is echter nog, dat Blok een grote groep mensen (huurders) het genot in het leven ontzegt. Dat is nog wel het kwalijkste aan zijn beleid. Het gaat louter over cijfertjes, niet over mensen. Al kun je dat van een oud-bankier wel verwachten.

================================================================================================

================================================================================================

 

Tolvignetten in Duitsland: Beter af zonder Europa

Een verenigd Europa is weer een stapje dichterbij gekomen: Buitenlandse automobilisten gaan vanaf 2016 tol betalen op de Duitse snelwegen. Daarmee haalt de Duitse overheid straks miljarden euro's binnen door de verkoop van tolvignetten. Uiteraard is deze stelling geheel cynisch bedoeld. Eén Europa, met vrij verkeer van goederen en diensten. Dat ideaal, dat al jarenlang vanuit Brussel wordt gepredikt, staat haaks op tolheffing, zoals de Duitsers nu van plan zijn. Ook de Belgen lopen rond met dergelijke plannen. In Frankrijk kennen we al jarenlang tolwegen, de zogenaamde 'Péage'. Daar gaat het echter om een select aantal wegen, die omzeild kunnen worden door een net van andere snelwegen. De Péage brengt je echter sneller op je bestemming.

Eén Europa, met open grenzen, waardoor criminelen vrij het land kunnen binnenrijden, als ze maar wel tol betalen. Zo lees ik het bericht over de invoering van het tolvignet in Duitsland. Daar komt nog bij dat wij, Nederlanders, vanaf 2016 de portemonnee mogen trekken op de Duitse snelwegen, terwijl Duitsers hier nog steeds gratis over de door ons, Nederlanders met Nederlandse wegenbelasting betaalde snelwegen.

Allereerst zou dit idee door de Nederlandse overheid beantwoord moeten worden door ook tol in te voeren voor buitenlandse auto's op onze snelwegen. Een hele partij Polen, Bulgaren en Roemenen die nu nog gratis rondrijden met kentekens uit hun land, betaalt dan en passant ook meteen mee.

Het mes snijdt echter aan meer kanten, want dit zou tevens de oplossing zijn om de accijnzen op motorbrandstoffen fors te kunnen verlagen, zodat Nederlanders ook eens profiteren van een overheidsmaatregel, die eens niet in hun nadeel, maar in hun voordeel uitpakt. Door het invoeren van een tolvignet voor buitenlanders die gebruik maken van onze snelwegen, zou de accijns weleens zo fors naar beneden kunnen, dat de brandstofprijzen ver beneden het niveau van onze buurlanden kunnen dalen. Daarmee slaat Nederland dan twee vliegen in één klap: de verkoop van benzine, diesel en LPG stijgt en daarmee de opbrengst voor de overheid, ook worden er ongetwijfeld extra tolvignetten verkocht voor onze snelwegen, omdat buitenlanders in Nederland komen tanken en het dan toch gemakkelijk is om via de snelweg binnen te komen of weer huiswaarts te gaan.

De vraag is, of de Nederlandse overheid zo'n maatregel zou invoeren. In het verleden werd altijd het argument gebruikt, dat tolvignetten voor vracht- en personenauto's in Nederland niet kunnen, omdat ons land een 'doorvoerland' is en een functie heeft als 'Poort van Europa'. Een volstrekt non-argument, als je bekijkt dat ook Duitsland grotendeels een doorvoerland is en dat, als andere landen ook tol gaan heffen aan hun poorten, het niet meer dan logisch is dat zoiets ook gebeurt aan de 'Poort van Europa'.

Een ander punt is dat Europa zich dagelijks druk maakt over allerlei futiliteiten en daarmee een ontembare regelzucht aan de dag legt, maar niets doet om dergelijke initiatieven van landelijke overheden om zeep te helpen. Europa wil in onze bankkluisjes kijken, op onze bankrekeningen, stelt allerlei onzinnige regels op en maakt zich druk om de situatie in Ukraine, maar blijkbaar zien het Europees Parlement en de Europese Commissie de problemen en bedreigingen in eigen huis niet. Eén Europa...? Ja, als je maar betaalt. Vrij verkeer van personen, goederen en diensten? Ja, als je maar voor elke afzonderlijke lidstaat een tolvignet koopt. Een groter gotspe bestaat er niet.

Dat veel mensen niets meer zien in Europa, wordt op deze manier niet meer dan logisch. In de rij voor het tolvignet is het immers terugverlangen naar het Europa, bestaande uit verschillende, soevereine landen, met controle aan de grenzen, maar zonder duur tolvignet. Je moest guldens wisselen voor D-Marken, Belgische of Franse francs. Echter, je hoefde niets af te tikken voor het gebruik van de (snel)weg.

Is het gek, dat Nederlanders terug verlangen naar een Nederland zonder Europa, naar de gulden, naar eigen autonomie? Het antwoord is nee. Europa beloofde dingen gemakkelijker te maken, maar maakt in de praktijk alles moeilijker. Europa beloofde alles goedkoper te maken, maar burgers moeten alleen maar meer betalen. Europa beloofde vrede, maar is inmiddels op de Oostflank druk bezig de Derde Wereldoorlog aan te jagen.

Met andere woorden: Europa, het is één grote leugen, een hobby van een aantal politici met oogkleppen op, die dagelijks op onze kosten hun hobby uitoefenen. De burger is beter af zonder Europa en zonder tolvignetten.

==============================================================================================

 

Wie is de echte dader?

Een dader is een dader. Een slachtoffer een slachtoffer. Zo is het ook bij de overval op de juwelier in Deurne. De daders zijn doodgeschoten door de vrouw van de juwelier. Hadden ze ook maar geen overval moeten plegen. Denk je in eerste instantie.

Tot je de achtergrond weet. 'Het lukte Abdel maar niet zijn leven op orde te krijgen', kopte het AD vanochtend. Niet langer 'de overvaller', maar een mens, met een naam: Abdel. Een aangrijpend verhaal over een jongeman, die geen baan had, geen uitkering, geen geld, maar toch zijn huur moest betalen. Toegeven, er blijft nog een vat vol vragen over. Waarom kreeg Abdel geen uitkering? Waarom had hij geen baan? Kon hij daar zelf iets aan doen?

Hoe is het in vredesnaam mogelijk, dat iemand in een beschaafd land buiten de boot valt wat betreft een uitkering, is de vraag. Het antwoord is er nog niet, maar het blijkt dus wel te kunnen. Onder meer als zelfstandige (ZZP-er) is het bijna niet mogelijk om een uitkering te krijgen. Abdel moest echter wel zijn huur betalen. Blijkbaar zag Abdel geen uitweg meer uit de malaise. Dan maar een overval plegen, juweliers hebben immers toch geld en waardevolle spullen zat. Abdel pakte een wapen en... Het vervolg was in het nieuws te lezen.

Niet dat ik een lans wil breken voor overvallers, noch overvallen legitiem wil verklaren. Verre van dat. Maar armoede maakt wanhopig en in een opwelling is een wanhoopsdaad dichterbij dan je denkt. Hoeveel mensen die van een veel te krappe uitkering of een heel krap budget moeten leven, zullen weleens met de gedachte hebben gespeeld om een overval te plegen, om in één klap uit de sores te zijn. Als je degenen, die wel eens met die gedachte gespeeld hebben, de kost zou moeten geven, zou je zelf straatarm worden. Armoede is immers één van de belangrijkste redenen om te kiezen voor criminaliteit.

De zeer gewaardeerde bisschop Tiny Muskens van Breda (God hebbe zijn ziel!) zei ooit dat een arme een brood mag stelen. Hoe je het ook wendt of keert: Muskens had gelijk. Dat is echter wel iets anders dan een gewapende overval plegen. Maar stel je eens voor, iemand die zo diep in de problemen zit, dat hij geen uitweg meer ziet. Geld komt er niet binnen, rekeningen wel. Schulden stapelen zich op. Dan is de stap naar een gewapende overval zo groot niet meer.

Abdel was dader, onmiskenbaar. Als hij nog geleefd had, zou hij daarvoor terecht gestraft worden, want gewapende overvallen zijn niet te tolereren. Dat iemand een financieel probleem heeft, mag nooit een aanleiding zijn om de criminaliteit in te gaan.

De situatie van Abdel roept echter wel vragen op. Als Abdel een uitkering is geweigerd, of hij heeft er gewoonweg geen recht op, wie is dan de werkelijke dader? Hijzelf, of de hulpinstanties,inclusief de overheid, die hem liet bungelen, terwijl hij wel aan zijn verplichtingen moest blijven voldoen. Het is gemakkelijk, om de schuld bij de overheid of bij instanties te leggen. Wel dient te worden onderzocht, hoe het kwam dat een jonge man, die in Nederland woont, geen enkele geldelijke ondersteuning kreeg van diezelfde overheid.

Het verschil tussen een mens en een instantie is, dat een mens soms twijfelt, waar een instantie gewoon keihard 'nee' verkoopt. En Abdel was ook maar een mens. Weliswaar een mens, die iets gruwelijk fout deed, maar waarom? Dat dient tot op de bodem uitgezocht te worden. Dan heeft hij zijn wanhoopsdaad niet voor niets gepleegd, is niet voor niets gestorven en is alle commotie ook niet voor niets geweest.

 

 

Goede zorg is 'onbetaalbaar'

Een gesprek, dat je zomaar ineens opvangt in een kerk, terwijl je jezelf als kerkmusicus muzikaal aan het voorbereiden bent op de komende Viering. Het gaat over een oudere dame, die al jaren in een verzorgingshuis woont, waar ze het erg naar haar zin heeft. Alleen wonen, dat redt ze niet meer. Maar er kwam een kink in de kabel, ineens. Mevrouw moet vijftig euro per dag gaan betalen voor haar plek in het verzorgingshuis en dat kan er met alleen een AOW-tje niet uit. Dus zit er maar één ding op: uit het verzorgingshuis en bij haar dochter in gaan wonen, die haar de broodnodige verzorging geeft. Maar toch mist de dame in kwestie haar dagelijks contact met medebewoners.

De participatiemaatschappij ten voeten uit, zou je zeggen. Maar is dit nu wat er bedoeld wordt met participatie? Ouderen wegstoppen in kamertjes, of tot woningen omgebouwde garages, waar ze hun dagen slijten door eenvoudigweg weg te kwijnen? Op deze manier krijgen de bezuinigingen in de zorg een gezicht. Twee gezichten eigenlijk. Het gezicht van een oud dametje, tegenover het hardvochtige gezicht van het kabinet.

Dan is het maar, waar je voor kiest. Persoonlijk neig ik ertoe om te kiezen voor dat oude dametje. Natuurlijk, de zorg kost heel veel geld. Het is gemakkelijk, om een kabinet af te rekenen op bezuinigingen. Dat de overheid te veel geld uitgeeft, moge duidelijk zijn. Diezelfde overheid zegt echter heel gemakkelijk tegen burgers, dat die het geld aan verkeerde dingen uitgeven, als ze hun belastingen of boetes niet betalen. Dan waag ik het om te stellen, dat de overheid zelf ook héél veel geld uitgeeft aan verkeerde dingen. Vanuit mijn eigen visie kan ik er daar zo een stel van opnoemen, zoals de EU, de steun aan bepaalde landen, de graaiers in de zorg en andere instellingen, de bonuscultuur, nog altijd een veelheid aan ambtenaren, kinderbijslag naar kinderen in het buitenland, noem maar op. Dan gaat het hier nadrukkelijk om mijn gezichtspunten, wie andere weet, mag het zeggen.

Echter, in de zorg gaat het wel om mensen. Mensen, die zorg nodig hebben, die in verreweg de meeste gevallen afhankelijk zijn van de overheid. Dat oude dametje zit niet voor haar plezier in een verzorgingshuis, ook al heeft ze het er prima naar haar zin. Die zit daar, omdat ze zorg nodig heeft, die ze daar op een goede manier krijgt. Het biedt haar ook de kans om andere ouderen te ontmoeten. Een praatje te maken, samen koffie te drinken. Nu ze bij haar dochter inwoont, wordt haar wereld ongetwijfeld kleiner en kleiner. Alsof dat stimulerend is voor ouderen.

Misschien moeten we gewoon accepteren, dat de zorg een groot deel van de overheidsgelden opslokt. Omdat het om mensen gaat, niet om poppetjes of cijfertjes. Goede zorg is nooit te duur, of het nu om thuiszorg of verpleeghuiszorg gaat. Wat niet wil zeggen, dat er niet kan worden bezuinigd. Kijk dan in de eerste plaats naar de enorme overheadkosten in de zorg, naar de stoet van overbodige, duurbetaalde managers, die dagelijks de kantoren binnenkomt, naar dingen die nodeloos worden aangeschaft of weggegooid. Breng de zorg weer terug, naar waar die hoort: bij de mensen, aan het bed, in hun kamer. Dáár zijn mensen bij gebaat. Niet bij de zoveelste zorgmanager, die maandelijks een fors salaris op zijn of haar rekening krijgt bijgeschreven.

Dat de zorg onbetaalbaar is, dat is zeker waar. Niet onbetaalbaar in geld, maar onbetaalbaar als zorg voor mensen, die het nodig hebben. Als we met z'n allen die waarde hechten aan de zorg, hoeven excessen niet meer voor te komen. Dan staat de mens weer centraal. Zoals het hoort. Daar mag de politiek best op worden afgerekend.

 

 

Brood hoort geen twee euro te kosten

Op de vraag, wat een brood kostte in 2001, moet ik het antwoord schuldig blijven. In die tijd zag ik nog zelden een supermarkt van binnen. Af en toe wel een bakker, maar wat daar de prijzen waren, ben ik eerlijk gezegd vergeten.

Wel weet ik, dat je in die tijd beslist geen 4,40 gulden voor een heel witbrood betaalde. Dat had niemand gepikt, brood met een dergelijk prijskaartje zou steevast eindigen als veevoer, omdat geen mens het zou kopen. Te duur. Daarom verbaas ik me, als ik vandaag de dag door een supermarkt loop en volop broden zie liggen die 2 euro of meer kosten. Supermarktketen Jumbo is in die zin nog een witte raaf, daar koop je nog een heel witbrood voor 78 eurocent. Afgerond 1,72 oude guldens. Dan kun je niet van 'te duur' spreken. Maar verreweg het meeste brood is gewoon veel en veel te duur.

Brood is een dagelijkse levensbehoefte en dagelijkse levensbehoeften horen redelijk geprijsd te zijn, het zijn immers geen luxe artikelen. Dat iemand voor een luxe brood misschien 2 euro wil neertellen, prima. Maar gewoon huis-tuin-en-keukenbrood mag volgens mij toch niet veel meer kosten dan die 78 eurocent, die Jumbo er voor vraagt.

Met benzine is het feitelijk hetzelfde verhaal. De huidige prijs aan de pomp is zo'n 1.66 euro. Wie zou er in 2001 3,65 gulden voor een liter benzine hebben neergeteld? Waarschijnlijk was er dan een automobilistenopstand uitgebroken. Nederland is in feite één groot dorp geworden, dus benzine zou je ook kunnen scharen onder de dagelijkse levensbehoeften. Wie dit een luxe artikel noemt, leeft nog in de tijd van paard en wagen, of hoort tot de Amish.

Waar hebben we die exorbitante prijsstijging aan te danken? In het geval van benzine voor een groot deel aan onze eigen overheid, die de benzineprijs onnodig omhoog heeft gejaagd met accijnzen. Maar het gros van deze enorme verschillen ten opzichte van de oude gulden hebben we te danken aan de EU met zijn monopolygeld, dat euro heet.

Bij de komst van de euro werden onze salarissen keurig netjes omgerekend. In veel gevallen ook nog netjes naar beneden afgerond. De prijzen bleven echter in veel gevallen hetzelfde. Van brood, in de horeca, noem maar op. Mensen waren toch gewend om pak 'm beet 1,70 te betalen. Dus zouden ze dat ook wel afrekenen in euro's. Ettelijke keren werd het guldenteken simpelweg vervangen door het euroteken. Kassa!

Een terugkeer naar de gulden zou daarom alleen al een zegen zijn. Want veel prijzen kun je gewoonweg niet vermenigvuldigen met 2,20 , dan komen mensen er haarfijn achter hoe ze jarenlang platweg gezegd besodemieterd zijn met de euro. Voeg daarbij dat Nederland de gulden destijds veel te goedkoop heeft verkocht aan Europa en het plaatje is compleet. Met de euro zijn we vernaggeld.

Wim Sonneveld zong het destijds al: 'Je hebt me belaezerd, je hebt me bedonderd'. Dat is, wat er met de invoering van de euro is gebeurd. Alle reden dus, om er zo snel mogelijk uit te stappen. Dan komen ook de prijzen in Nederland eindelijk ook weer 's op een normaal niveau.

 

HHK moet optreden tegen 'haatprediker' Van Andel

Oud-minister Els Borst heeft haar dood aan zichzelf te wijten, schrijft dominee Van Andel uit Montfoort in het kerkblad van zijn gemeente. Van Andel is predikant van de Hersteld Hervormde Kerk (HHK), die ontstond toen de Nederlandse Hervormde kerk opging in de Protestantse Kerk Nederland (PKN). Een aantal orthodoxe gemeenten, verenigd onder het blad 'Het Gekrookte Riet', besloot niet mee te gaan in de volgens hen 'verderfelijke' PKN en richtten zelf een kerkgenootschap op, met een naam, die verwijst naar de voormalige Hervormde Kerk. De Hersteld Hervormden hebben echter in het geheel niets met de uiterst brede Nederlandse Hervormde kerk van weleer van doen. Het is in feite de voortzetting van het oude verband Het Gekrookte Riet. De naam Hersteld Hervormd klopt daardoor van geen kanten, want in de Hervormde kerk was destijds plek voor zowel bevindelijken als vrijzinnigen, zoals nu nog in de PKN het geval is. Terwijl een vrijzinnige vandaag de dag beslist niet welkom is binnen de Hersteld Hervormde Kerk. De kerk is daarmee haar naam onwaardig.

Tegen zo'n onbehouwen uitlating als van Van Andel moet de synode van de HHK wel in het geweer komen. Hij refereert aan de woorden, die Borst bezigde nadat de omstreden euthanasiewet was aangenomen: 'Het is volbracht'. Volgens het Bijbelverhaal het laatste kruiswoord van Christus. Of de minister daar bewust een dubbele bodem in had gelegd, is onbekend. De uitdrukking wordt wel vaker gebruikt. Handig was hij in dat opzicht misschien niet. Het was te verwachten dat bevindelijk gereformeerden hier aanstoot aan zouden nemen.

Wat ds. Van Andel schrijft, kan echter in het geheel niet. Opmerkingen als dat de oud-minister 'door de Schepper ter verantwoording is geroepen' en ander soort kretologie, het getuigt niet van empathie, die een dominee toch in de eerste plaats zou moeten hebben, zeker in het geval van een overlijden.

Wat is die ds. Van Andel voor een pastor? Hardvochtig, koud, een hel-en-verdoemenisprediker, zoals vroeger in de Rooms Katholieke Kerk de 'Donderpaters'? Op zo'n dominee zit een kerkgenootschap en een kerkelijke gemeente toch niet te wachten? Deze man is een masochist, geen pastor, die vertroosting brengt. Een 'haatprediker', die zijn gehoor ophitst tot extremisme.

Het hartgrondig oneens zijn met een persoon, of zelfs met wetgeving, mag. Dergelijke dingen vanuit kerkelijke hoek zeggen of schrijven, dat mag niet. Het gaat alle grenzen van fatsoen, waarden en normen te boven.

Het is te hopen dat de Hersteld Hervormde Kerk deze haatprediker ter verantwoording roept. Op dergelijke uitlatingen behoort minimaal een schorsing van enkele maanden en maximaal ontzetting uit het ambt van predikant te staan. In het geval de HHK geen actie onderneemt, zou ik het niet gek vinden als de overheid gaat kijken of zo'n extremistisch kerkgenootschap kan worden verboden. Want met dit soort ophitserij kweek je alleen maar meer godsdienstextremisme en fanatisme. Daar zitten we niet op te wachten, evenmin als op christelijke 'haatpredikers'. Een andere benaming is er niet voor deze dominee.

NB: Inmiddels heeft de HHK afstand genomen van de uitspraken van ds Van Andel.

 

 

En het volk staat en staart

De woonomgeving hoort een veilige thuishaven te zijn, waarin de overheid slechts in zeer beperkte gevallen en onder strenge condities kan binnenvallen. Een beschermde woonomgeving is in een democratie dan ook een basisvoorwaarde en basisrecht. Er zijn landen genoeg in de wereld waar politie en leger zonder enige belemmering woningen kunnen betreden. In nagenoeg alle gevallen gaat het dan om dictatoriale regimes, of om landen, die het predikaat 'politiestaat' verdienen.

Per 1 maart komt daar ook in Nederland verandering in en wordt de volgende stap gezet in de opbouw van de politiestaat. Politie en justitie mogen, zonder huiszoekingsbevel of opdracht van de rechter-commissaris, privéwoningen betreden en doorzoeken, waarbij zelfs in laden en kasten mag worden gekeken. Staatssecretaris Fred Teeven van het ministerie van Veiligheid en Justitie, staat hoogstpersoonlijk aan de basis van deze wet, die ingevoerd wordt met de opsporing van illegale en ongewenste vreemdelingen als schaamlap. Hiermee is Nederland definitief toegetreden tot landen, die onder het kopje 'politiestaat' vallen. Als zelfs het privédomein, de woning, geen veilige haven is, maak je een complete bevolking tot verdachte en derhalve vogelvrij. Elke politieagent kan straks een woning doorzoeken, met als argument dat er mogelijk illegale vreemdelingen verstopt zitten. Of die dan ook in laden en kasten passen, is de vraag, dus waarom ook die doorzocht mogen worden, daar zou nog een flinke discussie over gevoerd kunnen worden. Is iemand straks al verdacht als er een sarong in een kast wordt gevonden?

Wie een beetje sociaal en politiek bewust is, ziet dat er in Nederland in enorm rap tempo wordt gebouwd aan een politiestaat, die daadwerkelijk steeds meer zijn beslag krijgt. De nieuwe wet, die het mogelijk maakt dat de politie zonder ook maar enige toestemming vooraf woningen mag betreden en doorzoeken, is weer een volgende stap in de schending van de privacy – en daarmee de mensenrechten – van de burger.

Voor het optuigen van die politiestaat zijn slechts twee mensen verantwoordelijk, het 'crimefightersduo' Ivo Opstelten en Fred Teeven. Sinds beiden het voor het zeggen hebben wat politie en justitie betreft, komt de politiestaat in snel tempo van de grond. De VVD – de partij van zowel Opstelten als Teeven – doet hier ook vrolijk aan mee, de tweede 'V' in de naam, die staat voor 'Vrijheid', kan die partij beter schrappen en vervangen door VPD, Volkspartij voor Politiestaat en Dictatuur. Zeker zo lang dit door blijft gaan.

'Wie niets te verbergen heeft, heeft ook niets te vrezen', wordt vaak gezegd. Die stelling kan in meerdere opzichten worden aangevochten. In landen als de voormalige DDR, USSR, of het hele voormalige Oostblok, was dat jarenlang ook zo, net als in dictaturen in Zuid Amerika. Zolang mensen niets te verbergen hadden en keurig binnen de lijntjes van de politiestaat / dictatuur bleven, hadden ze weinig te vrezen. Daar stond wel tegenover dat, wie kritiek uitte op het regime, snel 'aan de beurt' was. Politie en justitie luisterden de bevolking af, via telefoons, in woningen geplaatste luidsprekertjes, camera's op straat. Zaken, die hier in Nederland tegenwoordig schering en inslag zijn en dagelijks toenemen, op initiatief of met goedvinden van het duo Opstelten en Teeven.

'Ik heb niets te verbergen, van mij mogen ze álles weten', vinden veel 'keurige' burgers. Niets op tegen, zolang ze hun totale leven uit eigen beweging zelf op Twitter en Facebook zetten, want dan is de inkijk in hun privéleven een eigen keuze.

Anders wordt het, als de politie woningen gaat doorzoeken 'op verdenking van...' Je kunt er op wachten, dat er binnen afzienbare tijd hele wijken worden uitgekamd, waarbij alle woningen aan een minutieus onderzoek worden onderworpen. Complotgedachte? Kijk maar eens naar de controles, die in veel gemeenten tegenwoordig worden uitgevoerd. Kentekens van auto's worden gescand, auto's die 'geen logische afslag' hebben genomen, dat wil zeggen dat de tenaamstelling een andere woonplaats vermeldt dan waarin de afslag ligt worden aangehouden en doorzocht, met daaraan gekoppeld de vraag wat de inzittenden in de betreffende gemeente hebben te zoeken. En passant worden de inzittenden ook even door de molen van Justitie gehaald ter totale controle. Alsof automobilisten niet mogen rijden waar ze willen, zonder dat ze meteen worden verdacht.

Dat is namelijk wat Opstelten en Teeven doen, een heel volk tot verdachten maken en onder het mom van veiligheid een politiestaat optuigen, die voor Nederland ongekend is, daarbij geholpen door de moderne technologie, die dit alles mogelijk maakt.

Dat die technologie er is, wil niet zeggen dat je die ook mag gebruiken tegen je eigen bevolking. Sommige dingen horen gewoon taboe te zijn. Het feit, dat je technologie kunt aanschaffen of zelfs bezit om je buren af te luisteren, wil niet zeggen dat je dat ook daadwerkelijk moet gaan doen.

In een vrij land behoort het privédomein het hoogste goed te zijn. Daar mag nooit aan worden getornd. Zelfs niet als er een hulpofficier van Justitie aanwezig moet zijn, als een woning betreden wordt, om achteraf verslag te doen. Ook dat is een schaamlap, die een democratie onwaardig is.

Opstelten en Teeven zijn er slechts op uit een heel volk monddood te maken, te knechten onder een regime, dat geen ruimte laat voor een privéleven, privédomein of een afwijkend gedachtengoed. Boven deze twee zit een compleet parlement – Eerste en Tweede Kamer – die alleen maar zit te knikken, of te knikkebollen. Volksvertegenwoordigers? Een echte volksvertegenwoordiging had deze twee mensen, die niets anders voorstaan dan een totalitaire staat, allang naar huis gestuurd. Ondertussen wordt de politiestaat steeds verder opgetuigd. Met dank aan Opstelten en Teeven. En het volk dat is vergaard, staat en staart.

 

 

Waar ging het fout in de journalistiek?

'Ik heb gezegd. Ugh'

In de tijd dat ik mijn eerste schreden zette in de journalistiek, waren journalisten nog rokende, koffie drinkende en zuipende figuren, meestal gekleed in vale trui en spijkerbroek, al deed ik als ijdeltuit aan dat laatste in principe niet mee. Hard werken betekende in die jaren nog dat je twee verhalen per week schreef. Niet dat je de rest van de tijd niets deed, want er moest veel worden nagedacht. Dat ging het beste als je een beetje bier of andere alcoholica achter de kiezen had, dus was er een legitieme reden om te drinken. Een goeie pijp tabak, of zware shag, hielp ook om te mijmeren over allerlei zaken, die je als journalist tot nadenken stemden. Verder was er natuurlijk koffie, sloten koffie.

Sparren met collega's was ook een belangrijk onderdeel van het journalistieke werk. Je mening scherpen aan die van anderen, om die bevestigd te zien, of juist om je aan het denken te zetten over hoe het óók zou kunnen. Heftige discussies soms, vooral over politieke en maatschappelijke zaken. Het was de tijd, dat journalisten nog opinie durfden te maken, de luis in de pels waren van vooral de politiek, maar ook bij andere maatschappelijke organisaties en van het bedrijfsleven.

In de loop van de jaren heb ik mijn vak zien veranderen. Met bloedend hart, moet ik eerlijk zeggen. Parlementair journalisten, die nota bene een minister toezingen op zijn verjaardag. Dertig jaar geleden ondenkbaar, onlangs gebeurde het, toen minister Ivo Opstelten zeventig jaar werd. Ludiek? Laat me niet lachen. Conformistisch juist. Vroeger zou er hooguit een kritische tekst gezongen worden op de melodie van 'Lang zal 'ie leven'. De journalist is verworden tot een papegaai van voorlichters, die slechts het nieuws brengt, zonder enige vorm van opinie of maatschappelijke betrokkenheid.

Waar ging het fout, vraag ik mijzelf vaak af. In de eerste plaats toen de 'voorlichterscultuur' haar intrede deed. Vroeger, toen alles nog beter was, belde je gewoon een ambtenaar van de gemeente, als je informatie nodig had. Desnoods belde je die 's avonds thuis op, als hij overdag onbereikbaar was. 'Je hebt het niet van mij, maar...', was dan vaak het antwoord op je vraag als journalist, waarna de hele (politieke) beerput werd opengetrokken. Vervolgens belde je de wethouder en als je daarna ging schrijven, deed je dat met een uiterst kritische insteek. Dat was immers je vak.

Vandaag de dag bel je de voorlichter van de gemeente, die ambtenaren en wethouders benadert en die informatie vervolgens gefilterd doorspeelt, er zou immers eens een kritische noot naar buiten komen. De keren, dat je een ambtenaar of wethouder persoonlijk te spreken krijgt, is zeldzaam en vaak afhankelijk van je contacten.

In de tweede plaats ging het fout, toen er een nieuwe generatie journalisten aantrad. De keurige generatie, die roken afkeurt, die vindt dat je het zeker onder het werk moet houden bij een frisdrankje en met een veel minder kritische blik op de samenleving. De generatie, die opgroeide met de 'voorlichterscultuur' en opgeleid is om een perfecte papegaai te zijn van het establishment. De 'keurige' jongens en (tegenwoordig vooral) meisjes, die gespeend zijn van elke kritiek, grijze muizen, die wonen in al even grijze rijtjeshuizen, met een al even 'grijs' gezinnetje.

In de derde plaats kwamen de bezuinigingen bij uitgeverijen, waardoor de journalistiek verworden is tot 'productie' van verhalen. Geen tijd meer om te sparren onder een biertje, geen heftige discussies meer over maatschappelijke zaken, er moet geproduceerd worden. Uitgevers gingen noodgedwongen meer doen met minder mensen, waardoor tijd kostbaar is geworden. Twee verhalen per week schrijven? Vergeet het maar. Tussen verhalen door moet er geredigeerd worden. Tijd is geld, ook voor journalisten.

Ten vierde noem ik de opkomst van social media. 'Iedereen journalist' is het motto tegenwoordig. Zelf noem ik het wel eens heel grof 'huisvrouwtjesjournalistiek'. Niet dat ik iets tegen huisvrouwen heb, maar bij bijvoorbeeld nieuwsbladen namen die wel de plek in van goed gekwalificeerde journalisten, om er als parttimer te gaan werken. Vaak zonder opleiding of zonder ook maar een greintje van een kritische blik op de samenleving.

Iedereen kan tegenwoordig niet gehinderd door enige kennis van zaken nieuws pleuren op eigen internetsites, met titels als 'Nieuws uit uw buurt' of 'Nieuws uit uw woonplaats', Facebook, Twitter en dat soort zaken. Iedere knuppel staat tegenwoordig als 'journalist' gewapend met een smartphone bij een of andere gebeurtenis. Waarna daar meestal ook nog in uiterst slecht Nederlands verslag van wordt gedaan op internet. Dat is de échte doodssteek voor de journalistiek en er valt nog niets aan te doen ook. Journalist is nu eenmaal niet de beschermde beroepsgroep, die het eigenlijk wel zou moeten zijn.

'Iedereen journalist', ik vind het walgelijk. De journalistiek is verworden tot papegaaien, het nieuws brengen zonder enige vorm van kritiek, zonder ook maar één kritische noot, zonder ook maar een greintje politiek besef. Wat een verschil met de tijd, waarin ik als journalist begon. Op een enkele, ouwe, cynische journalist na, is de generatie echte journalisten uitgestorven, in rap tempo.

Dat heeft gevolgen gehad. Graaiende bestuurders kunnen ongebreideld hun gang gaan, zonder angst om door een journalist te worden aangepakt. Falende politici worden niet meer 'weggeschreven' door journalisten, die maatschappelijk en politiek betrokken zijn. Een nieuwsrubriek als PowNews, op het eerste gezicht kritisch, is eigenlijk meer hilarisch te noemen. Al is de aanpak van PowNews in de kern goed.

De afbraak van de journalistiek, de generatie 'keurige' journalisten in plaats van 'kleurrijke', veel minder kritische journalisten, het leidt slechts tot meer misstanden, meer politiestaat, meer politiek falen, minder kritiek op belangrijke zaken en gebeurtenissen in de samenleving. Er is bijna geen journalist meer te vinden, die nog iemand 'keihard onder de zooien' wil schrijven. Waar dat nog gebeurt, door enkele onderzoeksjournalisten, gebeurt het meestal met zachte hand.

Wie in deze blog vooral een stuk frustratie ziet: u hebt gelijk. Een democratische samenleving verdient journalistiek, die verder gaat dan het brengen van het nieuws alleen. Wie faalt, graait of zichzelf verrijkt, moet journalistiek aangepakt worden. Wetgeving die niet deugt, allerlei ondoorzichtige procedures, ze horen door journalisten met argumenten te worden bekritiseerd, niet slechts louter gemeld. Wij journalisten, wij horen 'rotzakken' te zijn. Kritische 'rotzakken', die het volk de opinie geven, die het nodig heeft. Geen 'ja-en-amen-knikkers'. Maar kom daar 's om, in een samenleving waarin 'iedereen journalist' is.

Eigenlijk zou journalist een beschermde beroepsgroep moeten zijn. Dan wordt het niet alleen weer leuker in de journalistiek, maar krijgen we vast ook weer een betere samenleving.

Ik heb gezegd. Ugh.

 

Zwijgen en ja knikken

'Zwieg'n en ja knikk'n'. Dat zei de moeder van Bartje – u weet wel, van het gelijknamige, beroemde boek – tegen haar zoon toen hij naar school ging. Zwieg'n en ja knikk'n. Met andere woorden: maak 'ze' niet wijzer dan ze zijn en geef ze altijd gelijk. De hoogopgeleide 'toplaag' van de bevolking, waartoe in die jaren ook de onderwijzer behoorde.

'Bartje' las ik in de jaren zeventig, de tijd van veranderde inzichten. De tijd, waarin de in de jaren zestig bevochten vrijheid werd 'geconsumeerd', waarin klassenverschillen wegvielen. In de jaren zeventig was de directeur van een groot bedrijf gewoon 'Piet', zo nam hij de telefoon vaak ook op. Liberté, Egalité et Fraternité, de idealen van de Franse revolutie, kregen in de jaren zeventig volop gestalte. Vrijheid, Gelijkheid en Broederschap. De Fransen spreidden daarmee eind achttiende eeuw al een visie op de ideale samenleving tentoon. Als er een tijd was, waarin het geen 'zwieg'n en ja knikk'n' was, dan was het de jaren zeventig wel. Je mening geven, meepraten, meebeslissen. Participeren, al heeft dat woord vandaag de dag een totaal andere lading gekregen door de term 'participatiemaatschappij', die op zijn beurt weer synoniem staat voor uiterst hardvochtige bezuinigingen in de ouderen- en gehandicaptenzorg.

De jaren zeventig liggen inmiddels zo'n veertig jaar achter ons. In die afgelopen veertig jaar hebben we als samenleving grote stappen gezet. Die stappen waren echter niet vooruit, als samenleving hebben we grote stappen gezet naar het verleden. Achteruit dus. 'Terugop', zoals ze het in het dialect van mijn streek zo treffend zeggen. Alle verworvenheden uit de jaren zestig en zeventig zijn inmiddels geofferd op het altaar van de veiligheid en de economie. De hoger opgeleiden namen het stilzwijgend weer over, kijk in dat verband maar eens naar de samenstelling van de Tweede en Eerste Kamer. Bijna allemaal HBO-ers en academici, op een enkeling na.

Datzelfde zie je terug in de top van het bedrijfsleven, zelfs in de managementslagen die daar onder liggen. Allemaal functies op HBO- Wetenschappelijk of Universitair niveau. Niet omdat het nodig is – met boerenverstand en slimheid kun je vaak veel beter een bedrijf leiden of politiek bedrijven dan met welke opleiding dan ook – maar omdat het gevraagd wordt. Hoger opgeleiden willen andere hoger opgeleiden om zich heen, houden elkaar de hand boven het hoofd en schuiven elkaar de banen toe. Ze zouden eens overvleugeld worden door iemand met een veel lager opleidingsniveau, die desondanks slimmer blijkt dan zij.

Daarnaast is er een hele grote groep mensen, die zo'n beetje hun hele leven op Facebook en Twitter deelt met de rest van de wereld. Facebookaccounts, waarop je openlijk te lezen is dat iemand regelmatig een psychiater bezoekt, of die zelfs een inkijkje geven in het familie- en – willen we het echt weten? – iemands sexleven. Voeg daarbij dat allerlei instanties, niet in het minst de overheid, al alles weet van haar burgers, of in elk geval alles wil weten en het plaatje is compleet. Want wat als je op het facebookaccount van een sollicitant ziet, dat hij regelmatig fysieke of psychische klachten heeft, of een blessuregevoelige sport beoefent? Dan kijk je wel drie keer uit voor je haar of hem aanneemt. Informatie, die je in feite niet moet willen delen.

Overheid en instanties moeten we als burgers namelijk niet wijzer maken dan ze al zijn. Met andere woorden: we zijn weer aangeland in de tijd van begin twintigste eeuw. De tijd van Bartje, van 'zwieg'n en ja knikk'n'. Jezelf altijd op de vlakte houden. De 'meerdere' altijd gelijk geven. Dan kom je 't verst in de huidige maatschappij. Niet door kritisch te zijn, want hoger opgeleiden dulden nu eenmaal geen tegenspraak. Zeker niet van mensen, die qua opleiding lager op de ladder staan dan zij, hoewel die qua kennis wel eens veel verder zouden kunnen zijn.

Zwieg'n en ja knikk'n', het is weer usance voor de gewone burger. In een tijd, waarin computersystemen worden gekoppeld, drones met camera's boven onze hoofden zweven, overal en nergens camera's op openbare plekken ons bespieden, telefoons worden afgetapt, e-mailverkeer wordt onderschept, klantenkaarten, bankpassen en dergelijke veel meer informatie over ons geven dan we vermoeden, moeten we zorgvuldig omgaan met dat beetje privacy, dat ons nog rest.

Wellicht wordt het ook tijd voor verandering. Een mooi voorbeeld vind ik altijd Jan Marijnissen, de worstmaker, later lasser, die het tot politicus bracht voor zijn partij, de SP. Een man zonder HBO- of universitaire opleiding, maar wél met een gedegen hoeveelheid gezond verstand onder zijn kale schedel. Of, in de jaren zestig, Piet de Jong, de onderzeebootkapitein die het tot premier bracht. Daar zouden er meer van moeten komen, in de geledingen van alle partijen. Echte volksvertegenwoordigers weten immers wat er onder het volk leeft, die wonen niet uitsluitend in chique wijken en dure huizen of appartementen, maar ook in volksbuurten, waar ze bij de buurman, die moet rondkomen van een AOW-tje en zorgbehoeftig begint te worden, op de verjaardag komen. Waardoor ze op hun beurt begrip krijgen voor de situatie van zorgbehoeftige ouderen, waarvan hun buurman de exponent is.

Vroeger kon je het in een bedrijf door ervaring en gewoon 'doen' van loopjongen tot directeur brengen. Dat daar een flinke portie ellebogenwerk bij kwam kijken, valt niet te verhullen, maar toch. Iemand die in een bedrijf met zijn ellebogen kan werken, krijgt ook elders dingen voor elkaar, dat is nu eenmaal een gegeven. Aan dat soort directeuren is ook vandaag de dag nog behoefte. Een hoge opleiding is geen garantie voor succes. Kennis van een bedrijf en slimheid wel. Die vallen niet aan te leren, dat heb je in je.

Hopelijk zetten we snel weer een aantal stappen terug in het verleden. Naar zo'n veertig jaar terug, om precies te zijn. De tijd, waarin Vrijheid, Gelijkheid en Broederschap kernwaarden in de samenleving waren. Daar hoef je niet nostalgisch voor te zijn. Het is gewoon een kwestie van helder denken en juist niet 'zwieg'n en ja knikken'. Want daar kom je uiteindelijk niet verder mee. Niet als individu, maar ook niet als samenleving en zelfs niet als land.

 

Basisinkomen veel simpeler dan toeslagenstelsel

Een basisinkomen voor iedereen zou een einde maken aan heel veel rompslomp bij het uitbetalen van allerlei verschillende toeslagen. Daarnaast zou het, mits voldoende om in de basis van te leven, armoede voorkomen en uiteindelijk voor de overheid ook veel goedkoper uitpakken. Kortom, het basisinkomen heeft tal van voordelen en eigenlijk nauwelijks nadelen.

Het principe van een basisinkomen is eenvoudig: Iedere Nederlander boven een bepaalde leeftijd (dat kan 18 zijn) heeft recht op een basisinkomen van de overheid. Laten we dat basisinkomen voor het gemak op 1.250 euro zetten, maar dat is arbitrair: Voor jongeren en alleenstaanden kun je denken aan een lager bedrag, voor samenwonenden/gehuwden aan meer. Van dat basisinkomen worden de inkomsten uit arbeid afgetrokken. Wie dus veel verdient, krijgt geen basisinkomen, wie met een parttime baan weinig verdient, krijgt nog een beetje, wie niets verdient, een volledig basisinkomen. Door inkomsten uit arbeid volgens een bepaalde verdeelsleutel af te trekken, blijft het ook aantrekkelijk om parttime te werken.

Het voordeel van een basisinkomen is, dat er geen gigantisch controle-apparaat nodig is om uitkeringstrekkers te controleren, dat er geen toeslagen verstrekt hoeven te worden en ook de Belastingdienst kan eenvoudiger werken. Mensen worden niet gekleineerd door medewerkers van uitkeringsverstrekkende instanties, zowel voor burgers als overheid zou een basisinkomen een zegen zijn.

Tegenstanders zullen direct zeggen dat, als het basisinkomen een feit zou zijn, niemand meer gaat werken. Niets is minder waar. Een basisinkomen dient een basis te zijn, waarvan mensen 'basic' kunnen leven: hun huur kunnen betalen, hun vaste lasten en een basic leefstijl. Een aantal mensen zal dat prima vinden, maar voor de meeste burgers zal dat echter niet genoeg zijn, dus werken loont, ook als er een basisinkomen is. Het basisinkomen kun je zien als het 'vangnet' dat nu de bijstand is, maar dan wat uitgebreider, omdat bijstandstrekkers nog wel afhankelijk zijn van toeslagen, die bij een basisinkomen afgeschaft kunnen worden. Huurtoeslag, zorgtoeslag en andere toeslagen zijn dan niet meer nodig, waardoor het overheidsapparaat flink kan worden afgeslankt.

Is er dan helemaal geen controle meer nodig? Uiteraard wel. Bekeken moet worden of mensen wel recht hebben op een basisinkomen. Anders krijgen we dezelfde toestanden als met de 'Bulgarenfraude'. Om in aanmerking te komen voor een basisinkomen, zullen burgers aan een aantal voorwaarden moeten voldoen, daar moet uiteraard ook op gecontroleerd worden. Ook moet er worden gecontroleerd of er niet op grote schaal zwart wordt gewerkt, maar dat gebeurt nu ook al. Zo'n 'controlefabriek' kan stukken goedkoper en met minder personeel toe dan de huidige 'toeslagenfabriek', waardoor de overheidsmolen volledig vastloopt.

Een lans breken voor een basisinkomen voor elke burger in Nederland zou dus een goede zaak zijn. Alleen de overheid moet er nog van overtuigd worden dat het makkelijker, eenvoudiger en goedkoper kan dan in het huidige systeem. Gek, dat het zo moeilijk is de overheid daarvan te overtuigen. Daar heb je toch geen hogere wiskunde voor nodig.

 

 

Maffia-praktijken in de polder

Er komen twee mannen aan de deur. Betalen, vijftienhonderd euro. ,,Maar,” zegt de verbaasde man, die te maken krijgt met deze eis, ,,Dat is toch onmogelijk? Mijn schuld was maar vijfhonderd euro...” De mannen aan de deur hebben daar echter niets mee te maken. De man hakkelt, dat hij zo'n bedrag niet ineens kan betalen. ,,Daar moeten wij drie maanden ons gezin van draaiende houden.” De mannen aan de deur zijn onverbiddellijk. Betalen of anders...

,,Kan ik niet in termijnen betalen,?” oppert het nog altijd stomverbaasde slachtoffer nog. Maar ook hier is het antwoord een onverbiddellijk 'nee'. Of de man maar even wil meekomen. Dat weigert hij. Dan wordt hij ruw beetgepakt, in een auto gezet en afgevoerd. Zijn vrouw en kinderen hebben het nakijken. Lang horen ze niets van hem. Tot hij uiteindelijk belt, dat hij gegijzeld is. Hij vraagt zijn vrouw om het losgeld te regelen, vijftienhonderd euro ineens.

Criminele praktijken van de maffia? Nee, in Nederland kan dat, in opdracht van het Centraal Justitieel Incasso Bureau (CJIB). De man in kwestie wordt namelijk afgevoerd in een politieauto en wordt overgebracht naar de gevangenis, om daar voor een tijdje te worden gegijzeld. Wie denkt, dat hij daarna van de boetes af is, komt bedrogen uit, want gijzeling is geen vervangende gevangenisstraf. De boete blijft dus gewoon bestaan. Maar het verhaal wordt nog sterker: In feite kan iedere politieman, die hem ziet lopen, hem opnieuw gijzelen. Net zolang tot de boete volledig is betaald.

Leven wij nog in een vrij land? Of leven wij in Nederland langzamerhand in een politiestaat? Het laatste wordt hoe langer hoe meer het geval. Er is niets op tegen dat criminelen in de cel verdwijnen. Maar er is wel iets op tegen, dat celruimte gebruikt wordt om argeloze en in feite onschuldige burgers te gijzelen. Wat mij bij de vraag brengt: Wat heeft de burger in bovenstaand (gefingeerde) voorbeeld nu eigenlijk op zijn kerfstok? Een keer fors te hard gereden wellicht? Maar is dat zo'n enorme misdaad dat je daarvoor je gezin eten moet onthouden en zelfs in de cel verdwijnt?

Uit het voorbeeld blijken wel een aantal dingen. Ten eerste, dat de verkeersboetes in dit land excessief hoog zijn en het betamelijke veruit hebben overschreden. Een boete moet een tik op de vingers zijn, niet bij wijze van spreken honderd stokslagen of uithongering. Het tweede is, dat het CJIB blijkbaar een ongebreidelde macht heeft, die door de overheid onmiddellijk dient te worden ingeperkt. Niet met een wetsvoorstel, dat over een paar maanden pas in de Tweede Kamer wordt behandeld, maar door een order van de Minister van Veiligheid en Justitie zelf, om aan deze gijzelingen per direct een halt toe te roepen. Ten derde moet een halt worden toegeroepen aan de excessieve verhogingen, die het CJIB oplegt, waarbij een schuld van 250 euro binnen de kortste keren tot zo'n 1.000 euro kan oplopen Dit grenst niet alleen aan knevelarij van burgers, dat is het ook. Ten vierde toont dit aan, dat ook het CJIB, net als ieder ander bedrijf, gewone, humane betalingsregelingen zou moeten treffen.

Ten vijfde blijkt hieruit dat we steeds meer afstevenen op een politiestaat. Met een BSN-nummer en een inschrijving in de Gemeentelijke Basis Administratie (GBA) zijn goedwillende burgers immers heel simpel te traceren. Echte criminelen kijken wel uit, die bedienen zich wel van een valse identiteit om justitie te ontlopen. Bij hen is het 'Zij tegen wij', gewone burgers hebben echter geen keus, die zijn altijd en overal te traceren. Steeds meer worden we afgeluisterd op onze mobiele telefoons, worden onze computers gehackt, noem maar op. We stevenen niet alleen af op een politiestaat, de politiestaat is al onder ons, zonder dat we het beseffen. Een minister als Ivo Opstelten is daar, met zijn 'crime-fighter-opstelling' in feite de verpersoonlijking van.

Dan zullen er nog mensen zijn die zeggen 'Goed zo', over het gijzelen van in feite onschuldige en argeloze burgers. Dat zijn de 'fatsoensrakkers', die het liefst zo hard mogelijke straffen zien. Tot het deze mensen een keer zelf overkomt, dat ze een excessief hoge boete niet kunnen betalen en te maken krijgen met het rigide incassoregime van CJIB en overheid. Dan klagen ze ach en wee. Moraal hiervan: Kijk altijd uit met 'goed zo' zeggen en pleiten voor snoeihard straffen. Zeker in een politiestaat. Voor je het weet, ben je zelf slachtoffer. Want een politiestaat heeft geen vrienden onder burgers. Die maakt ook geen vrienden onder burgers. In een politiestaat ben je onderhorig en geknecht. Kijk maar naar al die duizenden per jaar, die in feite om niets gegijzeld worden, terwijl een winkeldief hooguit een taakstrafje krijgt.

(Zie ook het blog hieronder, over hetzelfde onderwerp)



Een goede overheid gijzelt niet

Bij 'gijzelen' denk je in eerste instantie aan zware criminelen, die mensen vasthouden op schimmige locaties en losgeld vragen voor hun vrijlating. Minder bekend is, dat in Nederland dagelijks talloze gijzelingen plaatsvinden. Niet door onberekenbare criminelen, maar van overheidswege. Want wie een boete niet betaalt, kan zo maar door de politie worden opgehaald en worden gegijzeld, tot de boete betaald is. Als dat 'losgeld' niet betaald wordt, wordt de gegijzelde weliswaar na een aantal dagen of weken weer losgelaten, maar kan op elk gewenst moment opnieuw worden gegijzeld. In dagblad Trouw worden deze praktijken aan de kaak gesteld. Want het zijn vooral de mensen met een laag inkomen, die de kans lopen om te worden gegijzeld, simpelweg omdat zij hun boetes niet kunnen betalen.

Gijzelen, iemand tegen zijn wil vasthouden tot er losgeld is betaald, is in feite een criminele activiteit, een misdaad. Nu kun je stellen dat een boete 'eigen schuld, dikke bult' is. Daar wil ik graag tegenover stellen dat de willekeurige automobilist al snel tegen een boete oploopt. Daar hoef je niet eens een wegmisbruiker voor te zijn. Een verkeersovertreding – ik spreek liever van een 'verkeersfout'- is snel gemaakt en fouten maken is menselijk. Zeker met de huidige pakkans. De hoogte van de boetes is ook exorbitant. Wie per ongeluk door rood licht rijdt, is meer dan tweehonderd euro kwijt: zo'n 450 oude guldens. Bedragen, waar veel gezinnen een halve maand van moeten eten.

Wie dat niet kan ophoesten, krijgt te maken met de invorderingspraktijken van het Centraal Justitieel Incasso Bureau (CJIB) en die liegen er niet om. Het CJIB is namelijk kei- en keihard. Een boete van honderd euro kan zomaar oplopen tot meer dan vijfhonderd euro, omdat het CJIB verhoging op verhoging stapelt. Wie echt niet kan betalen, wordt door deze praktijken nodeloos in problemen gebracht. Wordt de boete uiteindelijk dan nog niet betaald, kan de betrokkene worden gegijzeld, zonder tussenkomst van de rechter.

Het gemene van gijzelen is, dat het niet gaat om een gevangenisstraf, hoewel de gegijzelden wel in een Huis van Bewaring en dus in detentie geplaatst worden. Het gaat echter niet om een vervangende gevangenisstraf, de boete blijft volledig gehandhaafd. Daar zit 'm een van de belangrijkste knepen van gijzeling. Waar zware criminelen gewoon hun straf uitzitten, wordt de verkeerszondaar, die niet kan betalen, in het gevang geplaatst zonder dat er ook maar een euro van de boete af gaat. Het gaat het CJIB – in feite dus Justitie – erom dat er 'losgeld' betaald moet worden: het volledige boetebedrag. Dat mensen daardoor financieel in problemen raken, hoeft geen verdere uitleg. Wie een boete van tweehonderd euro al niet kan betalen, kan al helemaal geen vijf- of zeshonderd euro ineens ophoesten. Betalen in gedeelten is niet mogelijk, het losgeld moet volledig worden voldaan. Een gijzeling dus, waarbij onderhandelen onmogelijk is.

De andere kneep zit 'm in het invorderingsbeleid van het CJIB. Betalingsregelingen worden niet aangeboden, er worden slechts verhogingen opgelegd en verhoging op verhoging gestapeld. Hoezo mensen in problemen brengen? Hoezo de politie extra belasten door mensen, die op zich van goede wil zijn om te betalen, maar het niet ineens kunnen, te gijzelen? Beter zou zijn, dat het CJIB betalingsregelingen zou treffen met mensen, die hun boetes wel willen, maar niet ineens kunnen betalen. Sociaal beleid zou ik dat niet eens willen noemen, zo hoor je gewoon met mensen om te gaan. Dat is ook de mores in het bedrijfsleven.

Criminelen horen in de cel, niet goedwillende burgers, die hun boete niet kunnen betalen. Dat deze mensen het geld dan aan verkeerde dingen uitgeven, zoals de overheid vindt, klopt niet. Kopen van eten kan niet worden betiteld als 'geld aan verkeerde dingen uitgeven'. Of eten de medewerkers van het CJIB of de ambtenaren van Justitie ook een of twee weken niet? Een beetje menselijk denken zou hier wel op zijn plaats zijn.

Dan zijn er nog burgers, die reageren met 'goed zo' als het om gijzelen gaat. 'Moeten ze hun boetes maar betalen'. Deze mensen zouden eens goed bij zichzelf te rade moeten gaan. Als zij voor de keus zouden staan om eten te kopen of een boete te betalen, kiezen zij waarschijnlijk voor de boete betalen en niet eten? Degenen, die dat daadwerkelijk doen, zijn op de vingers van één hand te tellen, waag ik te veronderstellen.

Een overheid, die mensen gijzelt, is een criminele overheid. Gevangenissen zijn bestemd voor criminelen. Zoals voor hen, die mensen gijzelen. Uiteraard, boetes moeten worden betaald, anders is het corrigerende effect ervan weg. Dat kan echter ook op een normale manier. Allereerst door verkeersboetes naar een 'normaal' niveau te brengen, zodat je voor een verkeersovertreding niet meer geld kwijt bent dan voor pakweg een winkeldiefstal. Vervolgens door een normaal invorderingsbeleid, waarbij mensen hun boetes in gedeelten kunnen afbetalen. Dat scheelt niet alleen de politie veel werk, het scheelt ook celruimte en kosten. Want elke gevangene kost geld. Dus ook een gegijzelde.

Met het gijzelen van mensen plaatst de overheid zichzelf boven de door zichzelf gestelde wetten, waarden en normen. Het werpt een vrijbrief op voor anderen, die losgeld eisen, om welke reden dan ook. Als ik iemand gijzel, die mij geld schuldig is en vervolgens losgeld vraag, ben ik crimineel. Als de overheid hetzelfde doet, is het ineens legitiem handelen en gebeurt het zelfs via de politie, die gijzelingen juist zou moeten oplossen.

De moraal van dit verhaal: Laten we in dit land eens terugkeren naar de normale proporties. Een goede overheid gijzelt haar eigen burgers namelijk niet.

 

Goede voornemens en dromen voor 2014

Op de drempel van 2014 wil ik graag een aantal dingen delen.

Mijn goede voornemens:

Mijn sociale gevoel achter me laten en mijzelf voortaan slechts richten op mijzelf en de belangen van mij en mijn gezin. Anderen doen dat namelijk ook en die zijn er rijk mee geworden. Rijkdom die ze (ook) met niemand willen delen.

Anderen voortaan weer keihard aanpakken. Dat is de mores van de tegenwoordige tijd. Wie dat niet doet, overleeft niet.

Voortaan alleen kijken naar geld, geld en nog eens geld en als IK het maar heb. Dat is nodig ook om te overleven in de huidige samenleving. Met een sociale instelling scoor je misschien bij sommigen, maar je wint er niets mee voor jezelf. Overboord dus met het sociale gezicht, welkom graaiersmentaliteit.

Mijzelf liefhebben, gedachtig aan de woorden: 'Heb uw naaste lief als uzelf'. Dat houdt in, dat je wel terdege jezelf lief moet hebben, om ook je naaste dienovereenkomstig lief te kunnen hebben.

 

Mijn droom voor 2014:

Een land met een regering, die door een breed maatschappelijk protest gedwongen wordt om uit de EU te stappen en weer een eigen munt, de Gulden, in te voeren.

Een land, waar regering, parlement en politieke partijen worden ontbonden en waar de macht in handen komt van één capabele, humane leider, die het land in vier tot vijf jaar naar een nieuwe democratie leidt, met minder en nieuwe politieke partijen.

Een land dat uitsluitend naar zichzelf en haar eigen belangen kijkt en die laat prevaleren boven de belangen van andere landen.

Een Europa, dat uitsluitend bestaat uit landen, die onderlinge handelsverdragen afsluiten, zonder Europees Parlement, Europese Commissie(s) en een Europese president en zonder eigen wetgeving, met andere woorden terug naar de Europese Economische Gemeenschap (EEG), de oorspronkelijke doelstelling.

 

Conclusie:

Wie deze voornemens en dromen als cynisch interpreteert: het zij zo. Het zijn mijn voornemens en dromen voor het nieuwe jaar. Overleven doe je in 2014 slechts door cynisme, wantrouwen, zelfzucht en graaien. 'If you can not beat them, join them', luidt een oud spreekwoord. (Als je ze niet kunt bestrijden, doe dan met ze mee.) Een waar woord, dat ik in 2014 in praktijk wens te gaan brengen. Adieu sociaal gezicht, welkom graaiersmentaliteit. Het wordt een prachtig jaar en een prachtige toekomst, dat weet ik zeker. Voortaan ben ik alleen nog gericht op het eigenbelang en het belang van de mensen, die dicht naast mij staan.

 

Voor iedereen een spetterend 2014 en doe als ik!

 

 

'ZZP-ers niet gewenscht'

ZZP-ers in Nederland lijken wel de nieuwe melaatsen. Wie als ZZP-er bij een bank of financieringsmaatschappij om een zakelijke lening komt, vangt in verreweg de meeste gevallen bot. Maar wat net zo erg is: Als een ZZP-er een woning wil huren op de particuliere markt, blijken veel eigenaren ook ineens de voorkeur te geven aan mensen met een vaste baan.

De vraag is echter, welke zekerheid biedt een vaste baan meer dan een inkomen als ZZP-er? In de eerste plaats, een zelfstandige toont – anders dan velen met een vaste baan – ondernemerszin. In elk geval de drang om er zelf iets van te maken. Dat zou toch moeten aanspreken.

In de tweede plaats, is het bestaan als ZZP-er nou zo extra risicovol, als je het afzet tegen een vaste baan? Ook daar valt wel iets op af te dingen. ZZP-ers zijn weliswaar niet in vaste dienst, maar wat is vandaag de dag een vast arbeidscontract nog waard? Kijk naar het aantal werklozen en je ziet dat er vandaag de dag nog steeds mensen bij bosjes ontslagen worden. Natuurlijk, het vangnet van mensen met een vaste baan is de WW, maar met de nieuwe wetgeving die er aan zit te komen, is het nog maar de vraag hoe lang die WW nog gaat duren. Zeker jongere mensen kunnen ook nog geen aanspraak maken op een WW-uitkering van jaren, eerder slechts een paar maanden. Dan wacht de bijstand. Waarmee is aangetoond, dat het met die 'zekerheid' behoorlijk tegenvalt.

De ZZP-er daarentegen kan niet terugvallen op het vangnet van de WW, maar heeft vrijwel altijd wel meerdere opdrachtgevers, zodat je niet direct compleet op straat staat. Bovendien is er vandaag de dag gemakkelijker werk te vinden als ZZP-er dan in loondienst. Een ZZP-er kan immers worden ingezet op tijden dat er werk is en is dus veel flexibeler dan een vaste kracht. Bovendien is het voor een werkgever ook nog goedkoper.

ZZP-ers worden wel gezien als de nieuwe 'slaven' van de arbeidsmarkt. In grote lijnen is dat ook zo, al kiezen veel ZZP-ers er wel bewust voor. Maar mensen ontzeggen om een lening te krijgen, of een basisbehoefte als wonen, daar is maar één woord voor: discriminatie. Dat ZZP-ers worden uitgesloten om een woning op de particuliere markt te huren, meestal van mensen die zelf óók nog eens ondernemer zijn, is niet anders dan pure discriminatie. Zeventig jaar geleden hing Nederland vol met bordjes: 'Joden niet gewenscht'. Daar was toen, terecht, heel veel commotie over. Zou er ook zoveel commotie ontstaan als er bordjes werden opgehangen met de tekst 'ZZP-ers niet gewenscht'? Je kunt nog verder denken. Vul hier eens 'asielzoekers' in, of 'moslims', of 'kleurlingen'. Heel Nederland zou in zo'n geval in rep en roer zijn.

Wie vindt, dat deze vergelijking mank gaat, moet eens goed bij zichzelf te rade gaan. Discriminatie is discriminatie, op welk vlak dan ook. Een ZZP-er is geen 'untermensch', maar gewoon iemand die zijn eigen inkomen verdient, volwaardig meedoet in de samenleving, destijds ook nog eens aangemoedigd door onze eigen regering. Is 'discriminatie' dan een groot woord? Nee, integendeel. Discriminatie is discriminatie. Op welk vlak dan ook.

 

Waar blijft 555-actie voor armen in Nederland?

Miljoenen euro's werden onlangs door Giro 555 opgehaald met de sympathieke televisie-actie voor de Filipijnen. Dat we iets doen voor de allerarmsten, waar ook ter wereld is een goede zaak. Echter, waar blijft een actie van 555 of een andere organisatie voor de allerarmsten in Nederland?

Het is crisis. Mensen worden ontslagen en in het gunstigste geval nagenoeg gedwongen om als ZZP-er tegen een hongerloontje aan de slag te gaan. Kijk alleen de bouw maar. Achter veel voordeuren in Nederland is verborgen armoede te vinden. We zijn dan misschien wel een 'rijk' land, een aantal jaren VVD-beleid heeft die rijkdom slechts neergelegd waar de VVD die ook wil leggen: bij de rijken. Die werden rijker, terwijl het geld gehaald werd bij de armen.

Want hoe 'rijk' zijn veel gezinnen nog, met een huis dat onder water staat, een hypotheek die als een molensteen om de nek hangt, terwijl verlies van baan ook nog eens dreigt. Hoe 'rijk' zijn huurders, als het aantal huisuitzettingen toeneemt, omdat mensen hun huur niet meer kunnen opbrengen. Die mensen denken écht niet 'laat ik voor mijn plezier eens lekker niet betalen', die kúnnen het niet eens meer opbrengen, met desastreuze gevolgen. Terwijl VVD-minister Stef Blok de huren nog eens extra omhoog gooit.

Wie goed rondkijkt in de samenleving, ziet die verborgen armoede dagelijks. Mensen moeten zelfs bezuinigen op eerste levensbehoeften. Steeds meer mensen, die niet zomaar meer de flappen uit de flappentap van de bank kunnen trekken en noodgedwongen klant worden bij die andere bank: de Voedselbank.

Akkoord, het kan nog erger, zoals op de Filipijnen, waar mensen alles kwijt zijn. Maar wie op eerste levensbehoeften als eten moet bezuinigen, zit echt in armoede. Net zoals gezinnen waar Sinterklaas en de Kerstman nodeloos maar voorbijrijden, omdat de ouders geen geld hebben voor een simpel cadeautje. Er is niets op tegen, om voor deze mensen een actie op touw te zetten. Want als je het afzet tegen de leefsituatie, is een arme in Nederland gevoelsmatig waarschijnlijk net zo arm als een arme in pakweg Afrika. Alleen stelt de Afrikaanse samenleving andere prioriteiten dan de West Europese. Armen in beide landen moeten bezuinigen op dagelijks voedsel, maar huisvesting in Afrika is bijvoorbeeld veel goedkoper dan in Nederland. Waardoor een Afrikaan met 20 eurocent toe kan voor iets, waarvoor een Nederlander al snel vijf euro of zelfs meer nodig heeft. Dan zijn wij hier misschien op papier rijk, maar in de praktijk is een arme in Nederland net zo arm.

Welke omroep of organisatie neemt het voortouw, om een actie te gaan houden voor de armen in Nederland? Voor mede-Nederlanders, die een extraatje met Kerst en Oud en Nieuw goed kunnen gebruiken? Toegeven, iets doen voor het buitenland is in de ogen van veel mensen en organisaties meer 'sexy' dan iets doen voor de armen in Nederland. De vooroordelen hoor je al bij voorbaat: Bijstandstrekkers die niet willen werken, luie ZZP-ers, als je werken wilt, is er altijd werk, noem maar op. Terwijl ik toch denk dat een bijstandstrekker ook graag een normaal salaris zou willen verdienen en menig ZZP-er zich kapot zoekt naar werk, dat niet te vinden is. Los nog van het feit dat veel van dat werk voor een habbekrats wordt gedaan door Oost-Europeanen, die zulke lage uurtarieven hanteren waar een Nederlander nooit tegen op kan boksen.

Breng met een inzameling via een grote televisie-actie eens een zonnetje bij mensen in Nederland, die het nodig hebben. Die daar een enorme opkikker van zouden krijgen, die erdoor even uit de alles bepalende armoede zouden kunnen komen. Het zou ook nog een meerwaarde opleveren: Begrip. Omdat armoede vaak verborgen blijft in Nederland, is er ook weinig begrip voor. Daarmee is meteen de reden benoemd, waarom geven voor buitenlandse doelen als meer 'sexy' wordt ervaren.

Een actie voor de armen in Nederland, het lijkt mij wel wat. Nu nog een organisatie of een omroep, die zich voor zo'n sympathiek doel wil inzetten. Want het zal toch niet zo zijn, dat die zich alleen bekommeren om rampen en armoede in andere landen, terwijl we de armen in Nederland de rug toekeren.

 

Treinkaping De Punt: Laat het rusten!

Het einde van de treinkaping bij De Punt, die op 23 mei 1977 begon en waar op 11 juni met geweld een einde aan werd gemaakt, maakt opnieuw tongen los, omdat er sprake zou zijn geweest van 'een kogelregen', waardoor de kapers werden gedood. Het waren overigens niet alleen de treinpassagiers, die werden gegijzeld door Zuid-Molukse kapers, ook in een school in Bovensmilde werden kinderen – en na het uitbreken van een ziekte onder de kinderen alleen nog de leerkrachten – gegijzeld. Beide gijzelingen hadden grote impact op de samenleving van destijds.

De toenmalige regering Den Uyl deed op 11 juni echter het enig juiste: met geweld een einde maken aan een kaping, die al drie weken duurde. Dat Zuid-Molukse kapers bereid waren te doden, was twee jaar eerder, tijdens de treinkaping bij Wijster, duidelijk geworden. Hoewel de kapers in De Punt niemand doodden, was de dreiging wel degelijk aanwezig. Zij dreigden destijds het treinstel op te blazen.

De regering paste destijds 'gepast geweld' toe bij de bevrijding van de gijzelaars. Dat er twee gijzelaars de dood vonden bij de bevrijdingsactie, is uiteraard te betreuren. Het gaat echter te ver om te stellen dat de kapers zijn 'afgeslacht'. Wie willens en wetens mensen – en zelfs kinderen – hun vrijheid beneemt en dreigt de boel op te blazen, zet bewust een risico. Ingrijpen kon niet anders. Dat daarbij is geschoten, kon ook niet anders.

Er was destijds geen alternatief. De kapers in de trein en de gijzelnemers in de school vragen of ze alsjeblieft hun actie zouden willen stoppen, zou belachelijk zijn geweest en ook met een keihard 'nee' beantwoord zijn. Deze mensen begaven zich willens en wetens op een pad, waarvan zij wisten, dat het kon eindigen in een wisse dood. Daar was hun actie ernstig genoeg voor.

Uiteraard werd er geschoten en werden er deuren met explosieven geopend. Uiteraard met het doel, de gewapende treinkapers uit te schakelen. De treinpassagiers hadden immers ook in lopen van pistolen gekeken? Dan zou toch het te gek voor woorden zijn geweest, om nog langer te onderhandelen. Dat er na drie weken intensieve onderhandelingen een keer geweld werd gebruikt, was onontkoombaar. Dat zullen zelfs de critici moeten beamen.

De mensen, die deze actie bedachten en uitvoerden, er nu van beschuldigen dat zij 'executies' hebben uitgevoerd, is net zo laf als de gijzelingsactie van destijds. Het crisiscomité van de regering en hun (militaire) adviseurs hebben hun best gedaan om de gijzeling zo goed mogelijk tot een einde te brengen. De militairen, die de actie uitvoerden, hebben uitstekend werk geleverd. Daar valt geen woord op af te dingen.

Tegen de mensen die nu, zesendertig jaar na dato, kritiek leveren op deze actie, zou ik willen zeggen: laat het rusten. Ongetwijfeld zullen er dingen zijn misgegaan, maar dat is inherent aan dit soort acties. Leg de mensen, die hun taak in principe goed en gewetensvol hebben uitgevoerd, geen lak op dat ze brute 'moordenaars' zijn geweest. Het belang van de gijzelaars heeft immers altijd voorop gestaan.

Door de zaak nu weer op te rakelen, wordt ook de Zuid-Molukse kwestie, die na de gijzelingen is geluwd, weer opgerakeld, met alle frustraties bij velen die daarbij horen. Nog een extra reden, om deze zaak te laten rusten.

Een weetje tot slot: Treinstel 747, waarin de kaping plaatsvond, heeft tot ver in de jaren tachtig nog op het Nederlandse spoorwegnet gereden. Menig treinpassagier heeft, zonder het te weten, met dit veelbesproken treinstel gereisd. Na de kaping werd het treinstel namelijk hersteld, omgebouwd tot Intercitytrein en omgenummerd in treinstel nummer 1747. De speciale intercitytreinstellen van dit type waren herkenbaar aan de blauwe band over de gehele lengte ter hoogte van de ramen en een 1 voor het typenummer. Wat ook maar eens bewijst: zo erg was die trein ook weer niet beschadigd, dat hij richting sloop kon.

 

 

Tolheffing: Het Europa van het betalen

Tol betalen op de Duitse snelwegen kost ook veel Nederlanders vanaf 1 januari 2015 geld. De primaire vraag is: hoe verhoudt het zich met het Europese ideaal van veel politici, als ieder land zijn eigen tol gaat invoeren? Frankrijk kent sinds jaar en dag al tolwegen, de Belgen willen ook graag tol invoeren, nu schaart Duitsland zich ook in de rij. Terwijl 'Brussel' al sinds jaar en dag rept van 'vrij verkeer van goederen en diensten'.

Blijkbaar hebben alle landen de mond vol van 'vrij verkeer', maar dan moet er wel voor worden betaald. Het zou Nederland in dit verband sieren als het per 1 januari 2015 als vorm van repressie ook tol gaat invoeren, maar dan alleen voor Duitsers. Mochten de Belgen hun plannen voor tolheffing doorzetten, kan hetzelfde worden gedaan, op de dag dat daar de tolheffing wordt ingevoerd.

Sommige geesten roepen om het hardst dat Nederland een distributieland is en dat daarom tolheffing op onze snelwegen niet wenselijk is. Een grotere onzin bestaat niet. Vanuit de Antwerpse haven wordt er ook veel gedistribueerd en vanuit de Duitse havens niet minder. Er is niets op tegen om buurlanden letterlijk met gelijke munt terug te betalen, als wij Nederlanders daar de portemonnee moeten gaan trekken om over het snelwegnet te mogen rijden.

Niet zozeer vanuit het oogpunt 'dat zal ze leren', maar wel met de repressieve gedachte dat als wij Nederlanders straks de portemonnee moeten trekken, wij dat ook vragen van inwoners van landen waar wij straks moeten betalen. Met name voor Duitsers en Belgen.

De 'Péages' in Frankrijk bestaan namelijk al sinds jaar en dag en het fijnmazige net van N-wegen (de 'Route Nationale') zorgt ervoor dat je geen tol hoeft te betalen, als je dat niet wilt. Via de 'Péage' ben je alleen sneller op je bestemming, zodat wie in Frankrijk tol betaalt, dat in principe uit vrije wil doet. Regelmatig heb ik Frankrijk doorkruist, louter via de Routes Nationales en dat zijn prima snelwegen. De Belgen kennen daarentegen naast het snelwegnet slechts provinciale wegen, net als de Duitsers. Waardoor je als Nederlander wel gedwongen bent om van de snelwegen gebruik te maken en straks dus te betalen.

De tolheffing is het zoveelste bewijs dat Europa voor de burgers slechts 'het Europa van het betalen' is. Waarbij het betalingsverkeer slechts één richting op gaat: van de burger naar de EU, of de EU-lidstaten. Eén Europa betekent een Europa zonder slagbomen, dus ook zonder tolpleinen of tolpoorten. Zolang de afzonderlijke lidstaten met dit soort plannen komen, doek dan de EU alvast maar op. Die dient namelijk geen enkel ander doel, dan een speeltuin te vormen voor politici, die in eigen land zijn afgeserveerd.

 

 

 

 

De incasso-industrie

Incassobureau's en (Gerechts)deurwaarders beleven dankzij de economische crisis gouden tijden. De incassobranche is een heuse industrie geworden: de incasso-industrie. Een vordering van bijvoorbeeld honderd euro kan, inclusief de rente en kosten die de incasso-industrie berekent zomaar oplopen tot zo'n vijfhonderd euro. Alle kosten worden ongebreideld verhaald op de schuldenaar. Waarbij er totaal niet moeilijk wordt gedaan over diezelfde kosten: die worden fors naar boven afgerond.

Wat de incasso-industrie niet lijkt te beseffen – of liever gezegd niet wil beseffen – is, dat mensen hierdoor ongewild steeds verder in problemen komen. Natuurlijk, een bepaald deel zal niet willen betalen. Voor dat deel van de schuldenaars spreek ik hier niet. Wel voor het deel van de schuldenaars, dat gewoonweg niet kan betalen of dat daardoor zwaar in de problemen komt.

Deze kwetsbare groep dreigt al snel in de problemen te komen, als ze even op de achterslag raken waar het betalingen betreft. Een bedrijf, dat 25 euro herinneringskosten in rekening brengt, beseft niet dat dit een nog grotere aanslag is op het budget van de schuldenaar dan het oorspronkelijke bedrag. Bovendien, waar komt die 25 euro vandaan? Een telefoontje bijvoorbeeld is veel goedkoper en kost nog geen tien cent. Het geheel geautomatiseerd versturen van een aanmaning kost waarschijnlijk ook niet veel meer dan tien cent. Waaruit dus op te maken valt, dat die 25 euro kosten wel fors naar boven afgerond is. Sterker nog, het is een slag in de lucht, met als insteek 'verhaal alle kosten maar ongebreideld op de schuldenaar, verzin maar wat'. Een afschrikmiddel, dat werkt als iemand niet wil betalen, maar dat totaal niet werkt, als iemand niet kan betalen. Want waar niet eens honderd euro is, is zeker geen honderdvijfentwintig euro.

Vervolgens maken incassobureau's en deurwaarders het nog veel gekker met allerlei kosten. Daarbij wordt dan uiteraard uitgegaan van die honderdvijfentwintig euro uit het voorbeeld. Daar komt dan nog het nodige aan kosten en rente bovenop. Zonder het besef dat waar geen honderd euro is, er zeker geen tweehonderd of driehonderd zijn en dat mensen zo ongewild in de problemen worden gebracht. Want slechts de oorspronkelijke vordering, honderd euro, betalen gaat niet: ook het incassobureau en wellicht de deurwaarder moeten betaald worden.

Ook de overheid doet hier volop aan mee, zo maakt het Centraal Justitieel Incasso Bureau (CJIB) het wel erg bont. Een bekeuring van honderd euro kan in slechts zeer korte tijd een vordering worden van pakweg vijfhonderd. Aangezien een bekeuring tegenwoordig snel opgelopen is en de verkeersboetes absurd hoog zijn, zou dat zonder meer anders moeten. Zelfs voor een gezin met een modaal inkomen, kan een bekeuring van driehonderd euro een aanslag op het gezinsbudget zijn.

Een betere oplossing is dat schuldeisers verplicht zouden moeten worden om in gesprek te gaan met schuldenaars, waarna een betalingsregeling kan worden aangeboden, zonder dat het bedrag exorbitant wordt verhoogd. Door de schuld klein te houden, naast een goede, sociale betalingsregeling, zijn mensen gemakkelijker in staat om zo'n schuld weer in te lopen, zonder dat daar dure incassobureau's en deurwaarders aan te pas moeten komen.

Het is de vraag, welke politieke partij het aandurft om met een wetsvoorstel met die strekking te komen. Al zou het in principe niet nodig moeten zijn, dat dit bij wet wordt geregeld. Bedrijven en de overheid, zoals het CJIB, zullen echter niet snel uit zichzelf mediation gaan toepassen met schuldenaars. Dus zou zoiets bij wet afgedwongen moeten worden. De macht van de incasso-industrie strekt op dit moment nog veel te ver. Het wordt hoog tijd, dat daar paal en perk aan wordt gesteld.

 

 

Rotterdam verdient geen kritiek, maar juist alle lof

Het besluit van de gemeente Rotterdam, om de schuld bij zorgverzekeraars van zo'n 7.200 bijstandstrekkers in te lossen, is een voorbeeld van sociaal denken van een gemeente. Dat dit in het in het geheim gebeurde, verdient niet helemaal de schoonheidsprijs, aan de andere kant is daar wel wat voor te zeggen. Sommige dingen moet je namelijk ook niet aan de grote klok willen hangen, stigma's zijn er immers al genoeg.

Dat bijstandstrekkers het niet breed hebben, hoeft geen betoog. In dat licht gezien is het begrijpelijk dat mensen de keuze maken om eten te kopen voor zichzelf en het gezin, in plaats van de zorgverzekering te betalen. Zo'n keuze kun je bekritiseren, maar degene, die het aandurft om te stellen dat deze mensen 'het geld aan verkeerde dingen uitgeven' heeft geen greintje gevoel.

Echter, wie zes maanden lang de zorgpremie niet betaalt, wordt aangemeld bij het College van Zorgverzekeraars (CVZ) en betaalt vervolgens dertig procent meer, omdat dit college de premie dan hoogstpersoonlijk int.

Die regeling is gewoonweg misdadig. Mensen, die niet kunnen betalen, worden zo nog verder in de problemen gebracht. Het is een verlengstuk van de incasso-industrie in Nederland: Verhaal alle kosten maar ongebreideld op de 'wanbetaler', zonder je af te vragen of die écht wel kan betalen en daardoor niet verder in de problemen komt. De vraag is ook, of de werkelijke incassokosten niet stukken lager kunnen uitvallen, maar dat is weer een andere discussie.

Beter zou zijn om individueel te bekijken waarom mensen hun zorgpremie niet betalen. Veelal zal het gaan om armoede, slechts in een enkel geval omdat mensen daadwerkelijk het geld aan verkeerde dingen uitgeven. Bij sommige bijstandstrekkers staat mooiere audio-apparatuur in huis dan bij menig hardwerkend gezin. Dat soort excessen verdienen het om keihard te worden aangepakt. Wie een mooie tv boven de zorgverzekering stelt, is crimineel bezig. Dat kan in het Rotterdamse geval echter prima achteraf worden vastgesteld en vereffend.

Wat de gemeente Rotterdam echter gedaan heeft, de schuld van alle bijstandstrekkers bij zorgverzekeraar Zilveren Kruis vereffend, getuigt van enorm veel moed en realiteitszin. Eerst het probleem oplossen. Daarna kan gekeken worden of het terecht was en kan het geld eventueel worden teruggevorderd. Rotterdam heeft in elk geval voorkomen, dat mensen die al krap bij kas zitten, nog eens dertig procent méér gaan betalen dan ze al moesten. Daarvoor alleen al verdient de stad een enorme pluim. Waren er maar meer gemeenten, die er zo over dachten. Dat zou al heel veel problemen schelen.

Dat Rotterdam nu wordt bekritiseerd, is onterecht. Blijkbaar begint sociaal beleid in de stad, waar vanouds al de mouwen opgestroopt worden, met als motto 'Niet lullen, maar poetsen.' Daar getuigt ook dit beleid van. Mouwen opstropen, niet denken, maar doen, dan kijken hoe het verder opgelost wordt.

Dat heeft niets te maken met 'de overheid laten opdraaien voor de kosten van bijstandstrekkers', maar alles met sociaal beleid, dat er op gericht is om mensen niet verder de put in de helpen. Daarvoor verdient Rotterdam alle lof. Het is te hopen dat andere gemeenten dit goede voorbeeld gaan volgen.

 

 

 

Controles op gebruik leasewagens brug te ver

 

Sta op voor de privacy!

 

Met berijders van leaseauto's heb ik over het algemeen weinig compassie. Zeker niet als ze klagen over de bijtelling. Een VW Golf kost al snel zo'n 300 euro per maand aan bijtelling, maar probeer daar eens een eigen auto van te rijden. Zeker zonder tankpas van de zaak, die ook privé gebruikt mag worden, lukt dat nooit. Leaserijders zouden wat mij betreft best zo'n 700 euro per maand aan bijtelling mogen betalen, voor een beetje privé-auto ben je dat ook kwijt aan vaste lasten, afschrijving en brandstof.

 

Echter, de controles van de Belastingdienst op het privégebruik van leasewagens gaat mij te ver, met zelfs camerabeelden van parkeergarages die worden opgevraagd, net als beelden van camera's langs de snelwegen en bekeuringen op kentekens.

 

Natuurlijk, de Belastingdienst wil – net als justitie en de regering – honderd procent controle. Het is ook een goede zaak, dat de Belastingdienst fraudeurs met leasewagens op het spoor wil komen. Maar dat daarvoor zelfs beelden van parkeergarages worden opgevraagd, vind ik grenzen aan 'USSR-praktijken'. Blijft er in de controledrift van overheid, Justitie en Belastingdienst nog wel een stukje privacy over? Zoals het er nu naar uitziet, is het boek '1984' van Orwell wel heel nabij gekomen. Een alles controlerende overheid, die zelfs tot in parkeergarages naar fraudeurs op zoek gaat, die op zaterdagmiddag met het gezin gaan winkelen. De Belastingdienst, die in feite iedere leaserijder tot een mogelijke verdachte maakt. Bovendien, vergeet niet: de kentekens van veel privéwagens staan óók op die beelden, die de Belastingdienst opvraagt. Dat de Fiod straks aan de deur komt met de vraag waarom je in het winkelcentrum was, is dan uiterst denkbaar.

 

Probleem is, dat niemand lijkt te zien, dat zo'n stap slechts minimaal is. We staan aan de vooravond van een honderd procent gecontroleerde samenleving, waarbij je bijna niet meer ongestraft een voet te hard op de vloer kunt zetten. 'Ik heb niets te verbergen, dus van mij mogen ze alles weten', zegt de domme. De wedervraag van de slimme dient zich aan: Als je niets te verbergen hebt, waarom zouden 'ze' dan alles van je willen weten?

 

De prijs van privacy is, dat er altijd fraudeurs en criminelen zullen zijn, die niet of moeilijk te pakken zijn. Die prijs moeten we dan maar accepteren, in de wetenschap dat er ook bij honderd procent controle criminelen zijn, die nooit gepakt zullen worden. Terwijl de gewone man, die een boete vergeet te betalen, of domweg niet kán betalen, of een keer een privéritje met z'n leasewagen maakt, keihard wordt aangepakt, blijven de 'grote vissen' buiten schot. Dat is het pijnlijke van de zaak.

 

Privacy is het kostbaarste goed in een democratische samenleving. Door de steeds verder gaande 'elektronisering' kan die privacy gemakkelijk te grabbel gegooid worden. Het begon met een camera, uit oogpunt van bewaking. Die bewakingscamera wordt nu getransformeerd tot iets, waarvoor die nooit bedoeld was, namelijk een controlecamera. Allerlei andere elektronische hulpmiddelen dienen het gemak van de mens, maar kunnen en worden maar al te gemakkelijk gebruikt om diezelfde mens te controleren.

 

Wat ik eigenlijk wil zeggen: Sta op voor je privacy! Voor het te laat is, voor 1984' werkelijkheid geworden is. Dertig jaar na dato dan weliswaar, maar toch. Het monster van de totale controle is bijna uitgebroken. Het is aan ons, om dat monster weer achter stevige tralies te krijgen. Al is het de vraag, welke Nederlander voor privacy wil demonstreren. Terwijl dat zo ongeveer het eerste zou moeten zijn, waarvoor je uit je stoel komt.

 

'Privacy', het is niet 'sexy'. Totdat je er plotsklaps achter komt, dat de overheid tot in je slaapkamer meeluistert en meekijkt. Noem mij een onheilsprofeet, maar die tijd is niet ver meer weg. Zouden er mensen zijn, die ook dan zouden zeggen 'Ze mogen alles van me weten, ik heb niets te verbergen?'

 

Ja, ik heb iets te verbergen: Mijn privacy. Het grootste goed, dat je in een democratische samenleving kunt hebben. Wat tegelijkertijd zo gemakkelijk wordt weggesmeten, want de strijd tegen fraude en criminaliteit van de overheid is toch legitiem? Bovendien, de veiligheid...

 

Die strijd kan legitiem zijn. De veiligheid belangrijk. Maar niets is misdadiger dan een heel volk bespieden en honderd procent controleren. De privacy is het allerbelangrijkst. Voor onszelf. Die is te kostbaar om uit handen te geven. Nu nog inzien, voor het te laat is. Nederland, sta op! Voor de privacy!

 

 

Zwartepieten

 

Sinterklaas, ik vind het een feestje van niks. Pepernoten, die veel te vroeg in de winkel liggen, kinderachtig gedoe, rijmelarij. Maar traditie is het wél. Een puur Nederlandse traditie. Gelukkig ook met marsepein, want daar ben ik gek op. Die chocoladeletters gaan er bij mij ook wel in, lekkerder chocolade moet nog worden uitgevonden. Voor wie me er een wil sturen: Melkchocolade graag.

Ooit hoorde ik een verhaal over een Nederlander, die voor een groep Nederlanders in Frankrijk voor Sinterklaas speelde. De brave borst werd, toen hij zich op straat begaf, al heel snel opgepakt door de Franse Gendarmerie, wegens 'travestie'. Probeer een nuchtere Fransman maar 's wijs te maken wat Sinterklaas nou eigenlijk is. Dat lukt nooit van z'n leven. Sinterklaas moest bij die gelegenheid de blaren op z'n tong praten om de Gendarmes te overtuigen dat hij toch écht géén travestiet was, noch anderszins gek, maar dat het om een Nederlandse traditie ging, die Nederlanders graag in stand houden.

Nu ligt niet Sinterklaas in Frankrijk onder vuur, maar Zwarte Piet weer 's in Nederland. Zelfs de VN bemoeien zich met onze traditie, alsof er geen enorme probleemgebieden in de wereld zijn. Terwijl er in Afrika duizenden mensen sterven van honger, buigt de VN zich over de vraag of Zwarte Piet racistisch is, of niet.

De discussie omtrent Zwarte Piet is een repeterende. Een aantal mensen – vooral blanken, dat moet me even van het hart – vinden Zwarte Piet 'zeer racistisch'. Los van de vraag wie of wat Zwarte Piet nou eigenlijk voorstelt, deze mensen zou ik van harte willen uitnodigen om te verhuizen naar een land, waar ze Sinterklaas niet kennen en Zwarte Piet evenmin. Het is toch te gek voor woorden, dat een traditie om zeep wordt geholpen, omdat een paar heethoofden zich er aan ergeren?

Als Zwarte Piet door de VN als zijnde racistisch zou worden verboden, houden tienduizenden Nederlandse kinderen daar wellicht een trauma een over. Zelf ben ik geen fan van het Sinterklaasfeest, maar ik erger mij er ook niet aan. Waarom zou ik ook? Sterker nog, in de jaren dat het Sinterklaasfestijn in mijn woonplaats zo'n beetje 'geadopteerd' was door de plaatelijke homo-scene was het pas écht een leuk feest en ging ik als hetero-man met plezier naar het Sinterklaasfestijn kijken, terwijl mijn zoon nog niet eens geboren was. Nooit heb ik mensen met meer plezier 'De zak van Sinterklaas' horen zingen dan toen.

In dat licht gezien is het voor die paar criticasters gemakkelijker om te verhuizen, dan om een complete Nederlandse traditie om zeep te helpen. Misschien is dit alternatieve Sinterklaasliedje, dat we vroeger zongen, een schrale troost voor ze:

 

Sinterklaas en Zwarte Piet

Allebei bestaan ze niet

Vroeger hebben ze wel bestaan

Maar toen zijn ze doodgegaan

 

Onbegrijpelijk is het, dat er over zo'n traditioneel feest discussie wordt gevoerd en ook nog op zo'n hoog niveau als in de VN. Tradities zijn tradities. Die horen bij de cultuur van, in dit geval, Nederland en de Nederlanders. Wie het daar niet mee eens is, kan beter verhuizen, zo ver mogelijk weg. Naar een land, waar ze alleen de Kerstman kennen. Maar is die dan weer niet discriminerend voor Laplanders? Dik, 'Ho-ho-ho'-roepend, bellend, op een arreslee, met rendieren ervoor, waar dierenliefhebbers weer over kunnen vallen? De Kerstman, met een goed glas in de hand, zou dat niet symboliseren dat alle Laplanders dikbuikige, lallende drinkebroers zijn? Dus ook maar een actie tegen de Kerstman? Tot we geen enkele traditie meer over hebben? Je kunt tenslotte wel over alles gaan zwartepieten.

De criticasters van Zwarte Piet moeten gewoon de mond gesnoerd worden. Geen aandacht aan besteden, geen podium geven in de media. Vaak gaat het om mensen die uit zichzelf al uitermate zuur in het leven staan. Al is het kenmerk van deze lieden, dat ze, als ze geen aandacht krijgen, steeds meer stennis gaan schoppen. Daarom pleit ik voor uitzetten met het eerste het beste vliegtuig. Als je een traditie van een land niet accepteert, hoor je er ook niet te wonen.

 

Bezuinigingen op zieken en gehandicapten: Duivels

Het voornemen van het kabinet om te bezuinigen op chronisch zieken en gehandicapten is een duivels plan. Juist deze mensen verdienen veel steun vanuit de samenleving. Solidariteit, dat is het namelijk, waar deze groepen mensen als geen ander behoefte aan hebben.

In de jaren tachtig lag het woord 'Solidariteit' op ieders lippen. Het was de tijd van 'Solidarnosj' in Polen, waar vele konvooien vrachtwagens met hulpgoederen naartoe gingen, om de hongerige Polen te helpen. Solidariteit was een begrip. Dachten we nog maar zo 'zó jaren tachtig'. Want het kan geen kwaad om met mensen, die door hun gezondheid minder bedeeld zijn, steun te geven. Dat mag je in de eerste plaats verwachten van de politiek. Want deze mensen zijn vaak niet in staat een eigen inkomen te verwerven en krijgen daarnaast ook te maken met hoge kosten voor onder meer hulpmiddelen en medicatie. Denk daarbij ook aan het verhoogde eigen risico van de zorgverzekering.

Het kabinet gaat daar totaal aan voorbij. Want ziek of gehandicapt zijn is niet 'sexy', om het zo maar te noemen, chronisch zieken en gehandicapten zijn electoraal een totaal onbelangrijke groep. Bovendien, het is een groep die geen vuist kan maken. Eerdere kabinetten – al vanaf de 'solidariteits'-jaren tachtig, legden de rekening neer bij zwakkere groepen: zieken, gehandicapten en langdurig werklozen. De 'have-nots', mensen zonder kansen in de samenleving. Mensen, die geen geld of geen lichamelijke/geestelijke energie hebben om zich te organiseren, laat staan kunnen gaan demonstreren in Den Haag. Want alle chronisch zieken en gehandicapten voor een demonstratie op het Malieveld krijgen, vereist meer logistieke organisatie dan alle gehandicaptenreizen van pak 'm beet De Zonnebloem in een heel jaar bij elkaar.

Dat maakt zieken en gehandicapten tot een geliefde prooi als het op bezuinigen aankomt. Toegeven, als er bezuinigd moet worden, is het logisch dat alle groepen in de samenleving 'meedoen'. Wat mij betreft dan wel naar draagkracht: de rijken meer dan de armen onder ons. Wie een bovenmodaal of topsalaris verdient, heeft nu eenmaal veel meer te besteden dan een gezin met een laag inkomen, of je doet iets gigantisch verkeerd. Maar chronisch zieken en gehandicapten aanpakken, door de rekening eenzijdig bij die groepen neer te leggen, dat kun je niet anders noemen dan een duivels plan. Bezuinigen op mensen, die zich niet kunnen verweren, die alleen in machteloosheid – of machteloze woede – kunnen toezien dat ze wéér gekort worden, dat zou een rechtgeaarde, sociale samenleving te ver moeten gaan.

Toch zien we het gebeuren. Zelfs met een sociaal-democratische partij als de PvdA in de regeringsgelederen. Er is niet veel historisch besef voor nodig om te kunnen stellen dat zieken en gehandicapten het vroeger zelfs in 'socialistische heilsstaten' als de DDR en de USSR beter hadden dan vandaag de dag in Nederland. Daar was gezondheidszorg tenminste nog gratis, onder het terecht verfoeide communistische regime.

Als samenleving zouden we vierkant achter deze groepen moeten gaan staan. Als zij niet kunnen demonstreren, dan zijn er honderdduizenden anderen, die dat wel kunnen, in naam van diegenen, die nu het slachtoffer van het kabinet Rutte dreigen te worden. Wat zou het mooi zijn, als het Malieveld over een tijdje vol stond met gezonde mensen, die het voor chronisch zieken en gehandicapten opnemen. Dat zou wellicht het begin zijn van een betere en rechtvaardiger samenleving en een rechtvaardiger politiek. Voorlopig lijkt het echter een utopie. De huidige samenleving is er een van 'ikke, ikke, ikke en de rest kan stikken'.

Tegen diegenen zou ik zeggen: Wat is uw garantie, dat u niet chronisch ziek wordt, of gehandicapt? Dat kan in luttele minuten tijd gebeuren. Daarom, beter ten halve gekeerd, dan ten hele gedwaald. Solidariteit is 'zó jaren tachtig-denken'.Wat zou het mooi zijn, als het 'zó normaal denken' werd.

 

 

Beste Diederik....

Het echec van het huwelijk van Diederik Samsom is landelijk nieuws. Tja, het kan verkeren. Duizenden zitten in hetzelfde schuitje, blijkbaar kan het ook een bekende politicus overkomen. Ruim een jaar geleden zette Diederik met succes zijn gezin in tijdens een stomende, op Amerikaanse leest geschoeide verkiezingscampagne voor de PvdA. Kuste liefdevol zijn vrouw, speelde met zijn dochter. Een campagne, die ik als 'walgelijk' betitelde. Waarom zulke dingen inzetten, ten faveure van je politieke loopbaan? Moeten we dan alles overnemen uit Amerika? De mannetjesmakerij van lijsttrekkers is één ding, minstens net zo walgelijk. Want mensen zijn het mooist en op z'n best, als ze zichzelf zijn. Het betrekken van je gezin in een dergelijke campagne hoort daarbij. Mannetjesmakerij. Een politicus neerzetten als keurige gezinsvader. Het heeft gewerkt, want veel kiezers trapten erin.

Zou het gespeeld geweest zijn van Diederik? Ik denk het niet. Op dat moment kan hij nog best gelukkig zijn geweest met zijn echtgenote. Dingen kunnen soms snel veranderen, omdat mensen veranderen. Diederik beklom snel de maatschappelijke ladder. Dat moet je partner aankunnen. Soms lijkt het of dat kan, maar onderhuids broeit het dan vaak, zeker als je partner daardoor niet meer degene is, die hij of zij eerder was. Want een loopbaan doet iets met mensen, namelijk ze veranderen. Dat hoeft zeker niet negatief te zijn, iemand kan er gewoon anders door worden.

Zelf maakte ik dat ook mee. Op een gegeven moment beklim je in hoog tempo de maatschappelijke ladder. Van een boersige jongeman van 'boeren-adel' werd ik een regionaal gevierde journalist en schrijver. De aandacht en bewondering – soms ook de ongezouten kritiek van degenen, die het niet met me eens waren – liet ik me met genoegen aanleunen. Tot ik op een dag ineens gescheiden was. Waarom? Eigenlijk weet ik het zelf nog niet eens. Maar wat ik wel weet, de wat boersige jongen, waar mijn toenmalige echtgenote verliefd op werd, was ineens die boersige jongen niet meer. Ongetwijfeld is dat één van de oorzaken geweest. Ik was mijn eigen 'mannetjesmaker'. Strak in het pak, dikke auto, extravagante levensstijl. Honderdtachtig graden anders dan die boersige jongen van toen.

Jaren daarna vond ik, na diverse 'misstappen', dat durf ik hier best te erkennen, mijn grote liefde. Ook zij had geen 'geluk' gehad bij eerdere partnerkeuzes, maar we kozen vanaf het eerste moment onvoorwaardelijk voor elkaar. We beloofden elkaar onvoorwaardelijke liefde en trouw, zonder ooit een trouwboekje te hebben getekend, want een persoonlijke belofte zegt duizend keer meer dan het mooiste trouwboekje dat er bestaat. Dat geloof ik, omdat ik zelfs na enkele teleurstellingen, geloof in onvoorwaardelijke liefde. Onvoorwaardelijke liefde blijft, als je er beiden in blijft investeren. Onvoorwaardelijke liefde betekent ook: met elkaar meegroeien, elkaar onvoorwaardelijk steunen, als de weg bergop gaat, maar ook als die eens steil naar beneden gaat. In beide gevallen houd je elkaars hand stevig vast. Als je valt, val je samen. Als je op de top komt, sta je samen op de top. Zo kun je ook jezelf blijven, in hoogte- en dieptepunten, zo blijf je op je best, zowel in je werk als privé. Liefde, maakt emoties in je los. Die wij trouwens alleen in de privésfeer tonen, voor elkaar, binnen ons gezin, al lopen we graag stevig gearmd door het winkelcentrum. Gewoon een stel, dat trots is op elkaar, omdat we het beste in elkaar naar boven halen. Maar de kern van die onvoorwaardelijke liefde, die houd je voor jezelf. Daar ga je niet mee op televisie, in een verkiezingsspotje. Al zetten we graag een lief berichtje voor elkaar op onze Facebook- of twitterpagina, want anderen mogen best weten dat we heel allebarstend gek zijn op elkaar. Dat heet gewoon onvoorwaardelijke liefde. Die tonen, maakt je juist niet kwetsbaar, maar sterk.

Jammer voor Diederik, dat het bij hem en zijn vrouw blijkbaar niet is gelukt. Dat valt hem, noch zijn vrouw te verwijten. Blijkbaar ging het niet meer. De 'bozige' actievoerder van weleer werd een 'premierwaardige' lijsttrekker en fractievoorzitter van een politieke partij, die niet geacht wordt om misschien eens iets liefs op de Facebookpagina van zijn vrouw te zetten, of om haar een lieve tweet te sturen. Zoiets vinden de 'mannetjesmakers' maar niets. De schijn moet opgehouden worden, maar emotie moet buiten de deur blijven. Zelfs als het echt is, moet er nog toneel worden gespeeld.

Daarom wil ik dus onvoorwaardelijk door het leven met mijn allerliefste vrouw. Niet altijd 'en plein publique', dat we zielsveel van elkaar houden, laten we elkaar wel voelen als we samen zijn. Haar wil ik naast me hebben, in hoogte- en dieptepunten. Háár hand vasthouden. Voor haar wil ik er zijn, ook bij hoogte- en dieptepunten in het leven. Misschien had Diederik er ook zo over moeten denken. Of zijn vrouw. Niet opzichtig de liefde moeten acteren in een misselijkmakend tv-spotje, geregisseerd door gladde mannetjesmakers, maar elkaar meenemen in elkaars leven en desnoods dat stapje langzamer gaan, in het belang van de ander, die je onvoorwaardelijke trouw beloofde.

Wat ik Diederik gun, is onvoorwaardelijke liefde. Daar zou hij ook een betere politicus van worden, denk ik. Het leert je anders kijken naar het leven. Misschien is dat ook wel wat er mankeert aan dit kabinet: een vrijgezelle premier en een gescheiden fractievoorzitter van een coalitiepartij. Die nooit de arm om zich heen voelen van hun geliefde: 'goed gedaan, jochie'. Of een aantal vragen en een bezorgde blik, waaraan toegevoegd wordt: 'Of zeur ik nou?' Dat leert je anders kijken naar het leven, naar de samenleving, naar jezelf, omdat de ander het beste in je naar boven wil halen.

Beste Diederik, ik hoop dat het je overkomt, net als het mij overkomen is. Dat je ooit in de liefde voor één keer de keus maakt van je hart en niet rationeel. En houd dat dan alsjeblieft voor jezelf. Maar neem haar wel mee, zelfs in je jacht op het premierschap, zorg dat je ook dan elkaars hart blijft aanraken. Dat gun ik je van harte in deze waarschijnlijk toch wel moeilijke tijd. Zet die mannetjesmakers aan de kant, Diederik. Onvoorwaardelijke liefde, dat maakt je een beter mens. Zelfs als je politicus bent. Misschien word je dan juist wel premier. Dan durf ik te wedden, dat Nederland nog nooit zo'n goede premier heeft gehad.

 

 

Tijd voor 'Preventief Ontslag'

We hebben er in Nederland een nieuwe uitdrukking bij: 'Preventief ontslag'. Thuiszorgorganisatie Sensire bijt het spits af. Je verwacht volgend jaar een terugloop in werk te krijgen, dus gooi je er nu alvast een flink aantal werknemers uit. Dat alles onder de zegen van minister Lodewijk Asscher. Want die gaat daar niet over, als minister van Sociale zaken. Het is een zaak van het UWV. Zegt hij. Ja, ja. Zegt hij.

Wat een judas. Een minister van Sociale Zaken zou juist in deze tijd en onder deze omstandigheden zijn rug recht moeten houden. Pal staan voor de mensen, die hij moet verdedigen. Een minister van sociale Zaken is immers geen 'minister van Uitkeringen', maar moet juist voorkomen dat mensen in een uitkering belanden. Door beleid, door initiatieven. Dus zou Asscher Sensire spoorslags terug moeten fluiten.

De directie van Sensire zijn overigens net zulke judassen. Door de achterdeur vertrekken, terwijl radeloze werknemers in de hal wachten op antwoord. Alleen het ontwikkelen van zo'n idee al getuigt van een grote minachting voor medewerkers, die dag in dag uit zwaar werk doen tegen een relatief laag loon, zeker als je dat afzet tegen het uurtarief van de (top)bestuurders.

Preventief ontslag, het schept vast en zeker een precedent. Andere dikbetaalde topbestuurders komen hierdoor vast en zeker op een idee. Ik vraag me af, of wij als calculerende burgers ook niet preventief kunnen gaan opereren. Bijvoorbeeld bij belastingaanslagen. We verwachten er immers opnieuw op achteruit te gaan na Prinsjesdag. Dus is het een goed idee om belastingen, die nog betaald moeten worden, maar eens 'preventief niet te betalen'. Preventief wanbetalen, wat de overheid betreft. Een minister van Sociale Zaken die zo onder zijn verantwoordelijkheid uit kruipt, een kabinet, dat zulke zware en snoeiharde bezuinigingen op een volk loslaat, die verdienen het om 'preventief' te worden gestraft. Of zouden ze dat in Den Haag geen goed idee vinden? Laat ze zich dan eens voorstellen, dat werknemers Preventief Ontslag ook niet zo'n goed idee zouden kunnen vinden. Als Asscher een vent is, verbiedt hij dit schandelijke optreden van de Sensire-top alsnog. Zo niet, dan wordt het eens tijd voor een échte minister van Sociale Zaken. Of een heel nieuw, sociaal kabinet. Zodat dit soort uitwassen voorgoed tot het verleden behoren. In elk geval zouden we Asscher en het hele kabinet met z'n allen ook eens preventief moeten ontslaan. Geen slecht idee, lijkt me.

 

De democratische samenleving te grabbel

Gaandeweg komen er steeds meer afluister- en begluurpraktijken naar boven in Nederland. Zoals het feit, dat de politie gescande kentekens opslaat en deelt met de Belastingdienst. De vraag is, of zoiets geoorloofd is in een vrij land.

De afgelopen decennia zijn de criminaliteit en fraude met rasse schreden toegenomen in Nederland. De oorzaken daarvan kunnen hier buiten beschouwing worden gelaten, constateren van het feit volstaat. Waar steeds meer mensen samenleven, komt er nu eenmaal ook steeds meer criminaliteit, belastingontduiking, fraude. Dat daartegen moet worden opgetreden, staat buiten kijf. De vraag is alleen, hoe dat zou moeten.

De toegenomen automatisering maakt het gemakkelijk om allerlei bestanden aan elkaar te koppelen en te vergelijken, of om mensen met camera's te 'scannen' of in de gaten te houden. Dat vergemakkelijkt de opsporing en in die zin kan het een bijdrage leveren aan een betere, minder criminele en minder frauderende samenleving. Dat willen we tenslotte allemaal. In die zin valt het nog te verdedigen dat telefoons worden afgeluisterd, e-mailverkeer wordt afgetapt, agenten al dan niet undercover actief zijn op sociale media, bestanden aan elkaar worden gekoppeld of doorgegeven.

Echter, er ligt een gevaar op de loer, dat groter is dan de criminalisering van de samenleving: een totaal gecontroleerde samenleving. Natuurlijk, er zijn mensen die stellen 'Ik heb toch niets te verbergen, ze mogen alles van me weten.' Op zich een logische stelling. Maar wat, als we geen privacy meer hebben? Als alles wat we doen, gecontroleerd wordt door het alziend oog en alles horende oor van de overheid? Zo'n samenleving wordt een knellend keurslijf en dus onleefbaar.

Vroeger, in de jaren zestig en begin jaren zeventig, leerde ik op school dat er aan de andere kant van het toenmalige IJzeren Gordijn een verfoeilijk systeem was: mensen werden afgeluisterd, bespied, gevolgd, begluurd. Het was de tijd van de Koude Oorlog. Wij, de 'vrijen', tegen een regime, dat totale controle van de samenleving als hoogste ideaal beschouwde. Want vrijheid was voor ons, in het vrije Westen, het hoogste ideaal. Met de Verenigde Staten van Amerika als 'Kampioen der Vrijheid', daar was de vrijheid immers uitgevonden, als deel van de Amerikaanse droom.

Nu de VS met PRISM van zijn voetstuk is gevallen en we inmiddels weten wat we eigenlijk allemaal al wisten, namelijk dat er op grote schaal wordt afgeluisterd, gekeken en getapt, is het boeiend om te zien hoe de samenleving in de landen achter het voormalige IJzeren Gordijn de onvrijheid heeft afgeschud, terwijl we tegelijkertijd hier, in het voormalige 'Vrije Westen', steeds meer dezelfde praktijken hebben ingevoerd die we tijdens de Koude Oorlog als verfoeilijk bestempelden.

Steeds minder weten we, wat er met onze gegevens gebeurt. Het digitale tijdperk kent zeker zegeningen, maar roept tegelijkertijd veel vragen op met betrekking tot onze privacy. Natuurlijk, als je niets te verbergen hebt, mogen 'ze' alles van je weten. Dat mensen hun hele privacy op Facebook en Twitter gooien, is hun eigen verantwoording. Maar koppelen en delen van allerlei bestanden door de overheid, alleen om de samenleving totaal te kunnen controleren, voert veel te ver. Waarom zouden 'ze' alles van je willen weten? Dat criminelen en fraudeurs worden aangepakt, prima. Maar dan wel met open vizier, zonder elke onwetende Nederlander te bestempelen als mogelijke 'verdachte'.

Dat leidt namelijk niet tot een betere samenleving, maar tot een samenleving, waar wantrouwen heerst jegens de overheid, tegen autoriteiten, tegen de politie. Tegen de alles controlerende macht, die instanties tentoon spreiden. Totale controle maakt een samenleving niet veiliger, maar onveiliger, omdat het sentimenten oproept. Sentimenten, die leiden tot extremisme. Extremisme, dat we overal in de Nederlandse samenleving zien opkomen. Waar extremisme uiteindelijk toe leidt, hebben we in de meest extreme vorm kunnen zien in ex-Joegoslavie. Zo ver zal het in Nederland of Europa waarschijnlijk niet komen, maar toch is het zaak om een halt toe te roepen aan de alles controlerende rol van de overheid, die uiteindelijk heeft geleid tot de politiestaat, waarin we zijn terecht gekomen.

Controle is noodzakelijk, maar het is zaak ervoor te strijden, dat dit niet tot in het extreme wordt doorgevoerd. Sommige dingen 'moet je niet willen', om een moderniteit te gebruiken. Daar moeten vooral de autoriteiten van worden doordrongen. En liefst zo snel mogelijk. Want onze vrijheid, onze privacy, het is een te groot goed om te grabbel te gooien. Uiteindelijk gooien we daarmee onze democratische samenleving compleet te grabbel, die zo zorgvuldig was opgebouwd. Criminaliteit en fraude kunnen ook worden opgespoord, zonder iedereen in dit land in de gaten te houden.

 

'Doe 's normaal, man!'

 

Een van de mooiste politieke momenten van de afgelopen tijd vond ik de 'Doe 's normaal, man!'- discussie tussen Geert Wilders en Mark Rutte. Ik dacht eraan, toen ik een oproep las van een moeder, waarvan de puberdochter na de zomervakantie naar het Gymnsaium gaat. Crowdfunding, zoals dat tegenwoordig zo mooi heet, om de kosten van onder andere de ouderbijdrage te kunnen betalen.

Mijn eerste gedachte na het lezen van zoiets is 'Doe 's normaal, man!' Niet gericht tegen de plaatser ervan, maar tegen degene, die terugriep: 'Doe zelf normaal', Mark Rutte dus. Want is zo'n oproep normaal in een land, dat zichzelf nog altijd 'rijk' noemt. Een land, dat bakken geld naar Europa sluist, naar Griekenland en andere probleemlanden, een fregat naar Afrika stuurt tegen piraterij? Het laatste kan ik nog enigszins billijken, omdat daar ook Nederlandse koopvaardijschepen mee geholpen worden. Maar zolang er moeders zijn die het schoolgeld van hun kinderen met crowdfunding bij elkaar moeten grabbelen, of het gewoon maar niet betalen omdat ze zich schamen om dat via crowdfunding binnen te halen, is elke euro die naar de EU of naar Griekenland gaat teveel. In die zin zou ik Rutte van harte willen toeroepen: 'Doe 's normaal, man!'.

Zo'n oproep om geld te doneren voor een ouderbijdrage is niet normaal, integendeel. Zoals het ook niet normaal is, dat steeds meer mensen als gijzelaar van de overheid in de cel belanden, omdat ze hun verkeersboetes niet kunnen aftikken. Blijkbaar zijn onze cellen nog 'goedkoop' genoeg om mensen, die geen enkel gevaar vormen voor de samenleving, als criminelen te gijzelen, omdat ze de munten niet hebben om een boete te voldoen. Een boete, die overigens na gijzeling ok nog open blijft staan. De keuze tussen een boete niet betalen, of eten, lijkt mij vrij gemakkelijk. Ook in zo'n geval zou ik Rutte wel 's willen zeggen: 'Doe 's normaal, man!'

Ook zijn er mensen, die steeds vaker hun woonlasten niet kunnen ophoesten. Stel, je krijgt 650 euro uitkering en de huur van je huis bedraagt 645 euro, inclusief de huursubsidie, die je ontvangt. Dan blijft er dus 5 euro over per maand voor eten en andere, volgens het kabinet blijkbaar ook onbelangrijke, zaken. Mensen die voor de keus staan om óf hun zorgverzekering niet te betalen, óf hun huur niet, hun verkeersboete niet, óf hun belasting niet, het komt steeds vaker voor. Eerlijk gezegd snap ik die mensen als ze er voor kiezen om eten te kopen in plaats van andere dingen te betalen. Ondertussen lacht premier Rutte alles weg. Met elk lachsalvo gaat er weer een bak geld richting EU of probleemlanden.

'Doe 's normaal, man!' We stevenen af op de status van Roemenie van 1985. Toen ik dat een jaar geleden voor het eerst riep, was hoon en spot mijn deel. Tegenwoordig geloven mensen mij steeds vaker als ik dat zeg. Als er niet snel normaal wordt gedaan, (vr)eten mensen hier over vijf jaar uit vuilnisbakken en leven ze op straat. Willen we naar zo'n samenleving toe, om maar het braafste jongetje te zijn uit de EU-klas? Doe 's normaal, man!

Het wordt de hoogste tijd, dat Rutte normaal gaat doen. Normaal, dat is niet bezuiniging op bezuiniging stapelen, omdat de EU dat wenst, maar diezelfde EU overtuigen van het feit, dat investeren in de Nederlandse samenleving nu noodzakelijk is, om een snelle groei te bewerkstelligen. Normaal doen, dat is opkomen voor de eigen bevolking bij de EU, als er weer bakken geld betaald moeten worden of nieuwe bezuinigingen in het verschiet worden gesteld. Als de EU daar niet van overtuigd is, is het een normale gang van zaken dat we als Nederland uit diezelfde EU zouden stappen, of daar minstens mee dreigen, als signaalfunctie.

Dus zou ook ik tegen Rutte willen zeggen; 'Doe 's normaal, man!' Los je zaakjes eerst eens op, investeer in de samenleving, zorg dat de bevolking het financieel goed heeft en niet zucht onder steeds hogere lasten en steeds onbetaalbaar wordende boetes voor kleine verkeersovertredingen. Als dat voor elkaar is, roep mensen dan met recht en reden op om geld uit te gaan geven. Maar zolang moeders met crowdfunding schoolgeld bij elkaar moeten sprokkelen, valt er nog een wereld te winnen.

 

 

 

De wolven zijn onder ons!

De wolf is teruggekeerd in Nederland. Dat blijkt uit de vondst van een dode wolf, ergens in het oosten van het land. Volgens mij is dit echter niet de eerste en zeker niet de laatste wolf, die in Nederland verblijft.

Al jaren is er in ons land namelijk een speciaal ras wolven: Geldwolven. Je vindt ze soms misschien wandelend in het bos, maar vooral in grote, prestigieuze kantoorgebouwen, de zogenaamde glaspaleizen. Een zeer intelligent ras, dat naast een enorm 'dik' salaris ook nog gigantische bonussen opstrijkt. De geldwolf, die zijn werk niet goed doet, wordt er uit geknikkerd, waarbij hij ook nog iets krijgt nagesmeten, namelijk een flinke bak met geld. Er is bij mij geen geldwolf bekend, die daardoor ooit gewond geraakt is. Soms wordt er op de geldwolf geschoten, maar gevallen van aangeschoten wild zijn ook zeldzaam. Want wonden groeien bij de geldwolf meestal onmiddellijk dicht. Zo de kogels niet afketsen op zijn vacht van gepantserde haren.

De geldwolf kijkt altijd om zich heen, of hij niet meer geld kan vergaren. Want Dagobert Duck mag dan wel een eend zijn en – in de hiërarchie dus een prooidier van de wolf, de honger naar geld van de geldwolf is zo mogelijk nog groter dan die van Oom Dagobert. Denk erom dat de Geldwolf altijd op zoek is naar de Oom Dagoberts onder ons, de domme 'eenden' met geld, die zich gemakkelijk laten inpalmen door zijn charmes. Roepen diverse geldwolven niet, dat we meer geld moeten uitgeven met z'n allen?

Ook in de politiek zijn de geldwolven actief. Bezuinigen, ombuigen, maar nooit op het eigen salaris. Het zijn altijd de prooidieren, die het gelag moeten betalen en ten faveure van de geldwolf worden afgemaakt. Vooral de zwakke prooidieren moeten het 't eerst ontbelden. De geldwolven in andere landen verlangen op hun beurt weer enorme bedragen van de geldwolven in ons land. Zo is de cirkel dan weer rond, de geldwolven verdelen de prooi onderling.

De Geldwolf waart door ons land, hij is te spotten bij banken, bij zorgverzekeraars, in ziekenhuizen, bij de overheid, de omroepen, vrijwel overal duikt de Geldwolf op. Ze zijn veelal te herkennen aan hun dure smaak: dure auto's, uiteraard wel met tankpas van de zaak, een fors bemeten jacht in de haven, een tweede huis in een exotisch oord. Zeker de afgelopen jaren is de opmars van de Geldwolf vrijwel onstuitbaar geweest. Dat heeft de Geldwolf dan weer te danken aan de wolven, die met ze meehuilen. De managers, politici, en anderen, die de Geldwolf door domheid of angst lieten gedijen.

Hoewel er steeds meer op de Geldwolf wordt gejaagd, blijkt hij onuitroeibaar. Schieten vanuit de samenleving heeft geen enkele invloed op de onaantastbare Geldwolf. Hij weet óf op tijd te vluchten, óf zijn wonden op tijd te helen, door ze grondig schoon te likken. Zo komt de Geldwolf overal mee weg. Zelfs al wordt er met een kanon op hem geschoten, de Geldwolf redt zich eruit door zijn belangrijkste eigenschap: Zich nergens iets van aantrekken.

Toch wordt het hoog tijd dat de Geldwolf in dit land eens uitsterft. Daarom lijkt het me handig om een onderzoek te starten naar de bestrijding van de Geldwolf. Bij de gewone wolf is het immers jarenlang gelukt om hem buiten de landsgrenzen te houden. Daar kunnen we misschien lessen uit trekken. Want als één dier niet voor uitsterven behoed hoeft te worden, is het wel de Geldwolf. Hoe eerder die is uitgestorven, hoe beter.

 

Een betere wereld met 33 miljoen

 

De top van Robeco zit in vergadering bijeen. ,,Er is iets te verdelen jongens. Een taart. Een taart van 33 miljoen euro. Bonus.”

,,Het is onmogelijk,” spreekt topman Trots. Een andere topman, Ervaring, tuit zijn lippen. ,,Het is riskant,” oppert hij. Toen fluisterde hun hart hen iets in. ,,Probeer het.”

De taart komt op tafel. 33 miljoen euro. Meer zelfs dan een euro per Nederlander. Sterker nog, bijna 2 euro per Nederlander. Schaamteloos eigenen de topmannen zich elk het deel toe, waarvan ze uitgaan dat het hen toekomt. Zo. Die hebben ze mooi binnen. Dankzij hun begerige hart. Dat ze het hart niet op de juiste plaats hebben zitten, deert hen niet. Hebben, hebben. Niets meer dan hebben.

Zouden deze mensen zich realiseren dat er in Nederland steeds meer mensen letterlijk verrekken van armoede? Dat er gezinnen zijn, die hun huur of hypotheek niet meer kunnen betalen? Welnee, deze mensen leven in hun eigen werkelijkheid. De werkelijkheid van geld, dure huizen met grote hekken, dure auto's, die natuurlijk wel geleased zijn. Uiteraard met een tankpas van de zaak, ook privé te gebruiken. Want van het schamele salaris van een topman kun je natuurlijk geen dure Mercedes rijden. Bovendien, die rijden ze toch voor de zaak? Thuis wacht de klassieke Jaguar Cabriolet of Austin Healey. Je moet je, na gedane arbeid, toch verpozen, nietwaar.

Hoe schaamteloos kun je zijn als topman, om in deze tijd een dergelijke bonus te accepteren? Met 33 miljoen euro, hoeveel arme mensen, die het water aan de lippen staat, zou je daarvan niet kunnen helpen? Mensen die onvrijwillig hun baan kwijtraakten, hun huis moeten opgeven? Dat deze gezinnen niet eens meer een speelgoedautootje kunnen kopen voor hun kinderen, daarvan zijn deze topmannen zich blijkbaar niet bewust. Ach, je koopt toch gewoon nog even een dure cabriolet via internet, voor het geval het nog zomer wordt?

Ben ik kwaad? Ja, ik ben kwaad. Een andere blog op deze site draagt de titel 'Ik ben woedend'. Maar blijkbaar is de Nederlander niet woedend te krijgen. We kijken met z'n allen liever naar de schijnwerkelijkheid van Goede Tijden, Slechte Tijden. Geloof me, er zijn mensen die denken dat die personages nog echt zijn ook. Hoe sprekend is die titel eigenlijk. De goede tijden voor de topmannen, de slechte tijden voor de overige Nederlanders. We staan erbij en kijken ernaar. Niemand, die er tegen in het geweer komt. Niemand, die beseft dat hier iets tegen gedaan moet worden. In de politiek niet, in de samenleving niet. Het wordt eens tijd om te ontwaken uit onze dromen over een betere wereld. Want een betere wereld, die maak je echt zelf. Als je die laat maken door bonussen graaiende topmannen, komt er weinig van terecht. Dat blijkt. Die pakken gewoon zelf die 33 miljoen.

 

 

De pseudo-politie komt eraan!

Het schrikbeeld van velen, de commerciële politie, dreigt er aan te komen, als het aan minister van Justitie Ivo Opstelten ligt. Daarmee hebben begrippen als 'marktwerking' en 'commercie' blijkbaar ook de Hermandad bereikt. Boa's (Bezoldigd Opsporings Ambtenaren), een soort politieagenten-'light', van allerlei bedrijfjes gaan straks parkeerboetes uitschrijven, de orde bewaken in horeca-gebieden in binnensteden, controleren op vuurwerk en alcohol. Omdat ze door gemeenten of instanties worden ingehuurd.

Politiewerk is een overheidstaak en dient ook onder de verantwoording van de overheid te blijven. Je kunt er straks duvel op zeggen, dat die pseudo-politieagenten straks direct naast je auto staan, als je wielen de stoep zelfs maar aanraken. Om maar een bon te kunnen schrijven. Geen waarschuwingen, maar pats, boem, meteen schrijven. De omhooggevallen pseudo-agenten zullen Nederland in rap tempo veiliger maken.

De 'echte' politie krijgt zo – blijkens de woorden van Opstelten in het AD – de mogelijkheid effectiever op te treden en de orde beter te handhaven. Een hobby van Opstelten trouwens, die al jaren orakelt over 'meer blauw op straat', maar dat nog niet voor elkaar heeft weten te krijgen. Wat is er echter simpeler dan alles in één organisatie te houden? Alles onder één paraplu, onder één verantwoordelijkheid?

Na 1 januari zitten we, als het aan Opstelten ligt, met een lappendeken aan politie-bedrijfjes, die overal en nergens worden ingehuurd om taken te verrichten. Ben nou dom, als ik stel dat je daar helemaal geen lappendeken aan bedrijfjes voor nodig hebt, maar dat je gewoon de politie-organisatie kunt uitbreiden? In Frankrijk bijvoorbeeld kennen ze de Gendarmerie, de landelijke politieorganisatie, naast de 'Police', die vooral in de steden de orde bewaakt en handhaaft, maar beiden onder de verantwoordelijkheid van de overheid vallen.

Het gevolg van de inzet van allerlei politie-bedrijfjes is dat de inwoner van dit land straks aan de goden overgeleverd is, als er een bon wordt uitgeschreven. Bij wie moet je in beroep gaan? Bij de politie, of bij het commerciële bedrijf dat de bon uitschreef? Wie garandeert mij dat deze pseudo—politieagenten goed zijn opgeleid en de werkelijke excessen kunnen onderscheiden van de 'kul'? Laten we in dit verband maar helemaal niet denken aan pseudo-politiebedrijfjes, die ons gaan bespieden met eigen drones en camera's. Ook een gevaar, dat op de loer ligt.

De politie moet de politie blijven. Onder verantwoordelijkheid van de overheid. Wat de gevolgen van marktwerking zijn, hebben we al lang gezien in onder meer de zorg. Fraude en excessen zijn schering en inslag. Laat de politie de politie blijven. Breid desnoods de reservepolitie uit, zodat op het gewenste moment een 'blik agenten' kan worden opengetrokken. Maar hoed ons voor de commercie. Die heeft al genoeg schade aangericht in dit land.

 

 

Opzomeren!

 

Werkelijk ongehoord is het, dat topbestuurders in de zorg hun salaris met meer dan twintig procent verhogen, in een tijd dat er louter bezuinigd en beknibbeld wordt. Ook in de zorg vallen rake klappen. Als het aan de kabinetsplannen ligt, gaat volgend jaar het eigen risico opnieuw omhoog. Dat het aantal wanbetalers van zorgverzekeraars explosief stijgt, is een teken aan de wand. Wie voor de keuze staat om eten te kopen voor zijn gezin of de zorgverzekeraar betalen, kiest voor het eerste. Al vinden ambtenaren en politici dat mensen dan het geld 'aan verkeerde dingen uitgeven'. Ik waag dat te betwijfelen.

Zeker in het licht van de gigantische salarissen van topbestuurders in de zorg en de enorme fraudebedragen die nu naar boven komen, is de stelling op z'n plaats dat er nog gigantisch veel bezuinigd kan worden in de zorg, want het geld wordt daar blijkbaar wel aan de verkeerde dingen uitgegeven. Door de fraude te bestrijden, kunnen enorme bedragen boven water gehaald worden. Als ook de megasalarissen van de topbestuurders worden aangepakt, komt er nog eens een fors bedrag op tafel.

Het is toch wrang, dat medewerksters in de thuiszorg een kwart minder salaris krijgen, terwijl het inkomen van de topbestuurder met duizenden euro's per maand stijgt? Een topbestuurder met enig gevoel voor de samenleving steekt dan toch de hand in eigen boezem en voelt aan dat hij zijn salaris op z'n minst niet kan verhogen in deze tijd. Het probleem is echter, dat deze topbestuurders niet met beide benen in de samenleving staan. Het zijn mensen, die leven in dure villawijken, hun woningen afgeschermd met grote hekwerken, met een intercom voor aan de weg. 'Resorts', waar de buitenwereld niet in kan doordringen. Rijd maar eens door dorpen als Bosch en Duin, daar wordt de werkelijkheid van topbestuurders meer dan zichtbaar. Deze mensen hebben hun eigen leven geschapen, hun eigen werkelijkheid. Ze staan ver af van de werkelijkheid van alledag, die ze niet eens kennen. Een woning van een miljoen euro is 'gewoon', net als een auto van twee tot drie ton euro 'gewoon' is. Die heb je toch, gewoon?

Hardwerkende ondernemers, die met twee handen een goedlopend bedrijf hebben opgebouwd en zo de kost verdienen, gun ik dat allemaal. Zoals ras-ondernemer Hennie van der Most bijvoorbeeld, die met alleen lagere school een miljoenenbusiness uit de grond stampte. Het is hem gegund. Bovendien, Van der Most is bij lange na niet zo wereldvreemd als menig topbestuurder in de zorg. Of Ad Scheepbouwer, door zijn afkomst ooit voorbestemd om aan de lopende band te staan. Door een ongeval kwam hij op kantoor terecht, schoolde zichzelf bij en bereikte de top. Je kunt van Scheepbouwer zeggen wat je wilt, maar hij heeft het kwakkelende KPN er wel bovenop geholpen. Misschien kun je twijfelen aan de manier waarop dat soms gebeurde, maar toch. Hoeveel mensen hadden er wel niet op straat gestaan, als KPN het loodje had gelegd. Voor zo'n man heb ik respect. Al was hij – toegeven – ook overbetaald.

Voor de 'topgraaiers' in de zorg daarentegen heb ik geen goed woord over. De vraag is, wie dit stopt. Vooralsnog blijft het bij discussiëren, constateren en de lasten voor de burger verhogen. Daar is maar één woord voor: Misdadig. Niet alleen de topbestuurders hebben daar schuld aan, ook de opeenvolgende kabinetten en toezichthouders lieten dit gebeuren.

Het wordt daarom eens tijd voor een flinke opschoning. Zowel onder topbestuurders als onder politici in dit land. Inmiddels zakken we in rap tempo af naar het niveau van een bananenrepubliek, waar de elite zich koestert in welvaart en het volk crepeert. Het wordt hoog tijd dat topbestuurders, falende toezichthouders en dito politici zich eens voor de rechter moeten verantwoorden en een passende (cel)straf ondergaan. Alleen zo wordt dit land weer geloofwaardig. Deze zomer zouden we nog kunnen beginnen. In Rotterdam hebben ze daar een mooie term voor: Opzomeren. Toch de stad van 'Geen woorden, maar daden'. Dat hebben we hard nodig in dit land.

 

Aisha Maher verdient de menselijke maat

 

Aisha Maher moet het land uit. Zomaar een berichtje op Twitter. Datzelfde bericht vermeldde dat ze moeder is van vier jonge kinderen. Ze heeft ook een man, maar toch dient ze het land te verlaten. Omdat haar man niet aan de inkomenseis van de Nederlandse overheid voldoet. Met andere woorden: zijn salaris is te laag om zijn vrouw uit het buitenland over te laten komen. Kille cijfertjes tegenover menselijkheid. Haar kinderen, die ze nota bene zelf ter wereld bracht, mogen in Nederland blijven. Zij niet. Wat bij mij de vraag opwerpt: is haar man financieel dan wel in staat om zijn vier kinderen op te voeden? Dat wordt dan in deeltijd of zelfs helemaal niet werken, of de kinderen naar de crèche. Het eerste betekent een enorme terugval in inkomsten, het tweede is ongetwijfeld te duur voor hem. Jeugdzorg dan maar? Natuurlijk, dan kost het de Nederlandse staat geld, we moesten toch bezuinigen?

Tot zover het min of meer feitelijke relaas. Nu het emotionele. Een beschaafde samenleving scheidt een moeder niet gedwongen van haar kinderen, omdat haar man te weinig verdient. Natuurlijk, regels moeten er zijn, maar regels zijn er ook om er soms soepel mee om te gaan. 'Dan schep je een precedent', klinkt het tegenwoordig dan vaak. Waarom? Is het uit te leggen dat vier kinderen met tranen in de ogen straks hun moeder uitzwaaien op Schiphol, omdat hun vader te weinig verdient? Volgens mij is het gemakkelijker uit te leggen waarom Aisha hier moet blijven, vanwege de zorg voor en opvoeding van haar kinderen. Saillant detail is dat het nog de goedkoopste oplossing is ook.

Het beladen woord 'deportatie' dringt zich op. Hoe ver kun je als overheid gaan, om iemand het land uit te zetten. Een beschaafde samenleving heeft regelgeving nodig, dat begrijpt iedereen. Met regels is ook niets mis. Maar regels dienen altijd een leidraad te vormen, waar in voorkomende gevallen van afgeweken kan worden. Staatssecretaris Teeven heeft die mogelijkheid, maar doet vooralsnog niets.

Misschien is de zaak van Aisha Maher wel tekenend voor hoe we in Nederland tegenwoordig met elkaar omgaan, namelijk keihard. Coalitiepartner PvdA had vroeger altijd de mond vol van de 'menselijke maat'. Dan zou het de PvdA in dit geval sieren, dat ze de staatssecretaris van coalitiepartner VVD terugfluit. Omwille van de menselijke maat. Want Aisha's vier kinderen hebben gewoon hun moeder nodig. Dát is de menselijke maat. Niet hun moeder uitzetten naar haar land van herkomst, waarna de kinderen terechtkomen bij Jeugdzorg. Aisha moet gewoon blijven, al is het maar voor haar vier kinderen. Anders is het met de beschaving in Nederland ver te zoeken. Het is wel gek, dat ik niemand uit PvdA-kringen meer hoor spreken over de menselijke maat. Zouden ze die bij het vuilnis hebben gezet? Het is niet te hopen. Niet voor de Nederlandse samenleving, maar vooral niet voor Aisha. Als er een is, die de menselijke maat verdient, is zij het wel. Of in elk geval haar vier jonge kinderen.

'Graait u maar': Ik ben woedend

Het is alweer lang geleden, dat Nederlanders kaarten verstuurden met de tekst 'Ik ben woedend'. Waar het om ging, weet ik uit mijn blote hoofd niet meer. Wel dat die actie ging over iets dat in Duitsland speelde. Wat, dat doet er ook niet toe, maar als ik zie hoeveel er gegraaid wordt door topbestuurders in alleen al de zorgsector, verbaas ik mij dat er nog niet zo'n massale kaartenactie is gestart richting kabinet. Net als ik me erover verbaas dat het Binnenhof niet vol staat met demonstranten tegen een hoger eigen risico, hogere BTW, de belachelijke tarieven voor verkeersboetes, noem maar op. Kan de Nederlander zoveel hebben, of zijn we met z'n allen gewoon oer- en oerstom, zijn we watjes, of zijn we inmiddels zo murw geslagen dat we niets meer ondernemen?

Als je alleen al kijkt naar de salarissen van topbestuurders in de zorgsector, dan word je toch woedend? Duizelingwekkende salarissen, duizelingwekkende ontslagpremies, ook als een bestuurder zelf opstapt, of zelfs gedwongen wordt op te stappen, omdat hij slecht werk heeft geleverd. Tel al die buitenproportionele salarissen eens bij elkaar, voeg daarbij de ongetwijfeld ook riante salarissen van het tussenmanagement en vraag je af waarom er op de zorg moet worden bezuinigd. Bedenk daarbij dat thuiszorgmedewerkers gedwongen worden een deel van hun al karige salaris in te leveren. Ik word daar woedend van en wie dat niet wordt, begrijpt er waarschijnlijk geen sikkepit van.

Het is ook niet de zorg alleen. Kijk ook eens naar het meer dan riante salaris van de nieuwe topman van NS, zo'n half miljoen euro per jaar. Hoeveel is een topmanager waard? Wie werkt, is zijn loon waardig, maar een half miljoen euro? Exclusief bonussen? Kom op, voor minder dan de helft kun je een uitstekende topmanager aantrekken. Zo'n salaris, daar is geen enkel excuus voor te bedenken.

Ook in het onderwijs wordt volop gegraaid, Zijn we de gang van zaken bij Amarantis inmiddels al vergeten? Blijkbaar wel. Een topbestuurder, met twee leasebakken én een ov-jaarkaart, omdat hij zo nodig met de auto van huis naar station moest en vanaf het volgende station met de auto naar z'n werk. Nog even afgezien van het salaris, dat bij die functie hoorde. Hoe walgelijk kun je graaien, als bestuurder van een nota bene aan de overheid gelieerde instelling.

Er moet hoognodig bezuinigd worden. Op de zorg, op het spoor, op het onderwijs. Daar ben ik het helemaal mee eens. Maar dan wel op dit soort 'veelvraten' wat salarissen, bonussen en premies betreft. Een overheid, die daadkracht toont, roept die exorbitant verdienende bestuurders op het matje en verlaagt hun salaris tot voor iedereen aanvaardbare proporties. De 'Balkenendenorm' zou een mooi maximum zijn. Zonder bonussen of vertrekpremies, die krijgen gewone werknemers ook niet. Schop een groot deel van het overbodige tussenmanagement er ook uit, scheelt ook veel forse salarissen en bonussen. Dan kunnen de bezuinigingen in één klap gehaald worden, zonder te bezuinigen op mensen die toch al een karig salaris verdienen of afhankelijk zijn van goede zorg, vervoer of onderwijs..

Éen bevolking, die zichzelf respecteert, zou hiertegen te hoop moeten lopen. Al was het maar met een kaartenactie 'Ik ben woedend'. Hoeveel (thuis)zorgmedewerkers zitten straks bij de intake van het UWV, om een karige uitkering aan te vragen? 'Komt u maar', roept de ambtenaar, zodra de volgende aan de beurt is. Dat staat in schrille tegenstelling tot 'Graait u maar', dat de overheid in feite roept tegen zichzelf exorbitant verrijkende topbestuurders.

Misselijkmakend, vind ik het allemaal. Ik ben woedend. Wanneer de rest van Nederland volgt, vraag ik me af. Nederlanders, gaat u maar rustig slapen.

 

 

De Fyra, Dijsselbloem en de Franse slag

Nu onze zuiderburen niet langer 'fier' zijn op de Fyra, is het doek gevallen voor deze hogesnelheidstrein, die in feite een 'lagesnelheidstrein' is gebleken. Het ding stond immers zo vaak stil, dat de aloude 'Blauwe Engel' uit het Spoorwegmuseum een kortere reistijd zou bieden dan de Fyra.

De Belgen hebben het ding inmiddels van het spoor verbannen. Dat heeft ook consequenties voor Nederland, aangezien de Fyra bedoeld was om de snelle spoorverbinding met Antwerpen te onderhouden en dat ligt, zoals bekend, in het Land der Belgen. Alle Belgenmoppen ten spijt, onze zuiderburen hebben het uitstekend bekeken. Van het spoor af met dat levensgevaarlijke, trage, slecht gebouwde ding. Terugsturen naar de Italiaanse fabrikant AnsaldoBreda, mét een enkeltje graag.

Alleen, minister Jeroen Dijsselbloem wil daar nog niet aan, zo liet hij dinsdag 4 juni weten in het programma Knevel en Van den Brink (KvdB). Het moest 'allemaal nog maar 's bekeken worden'. 'Het kabinet moet nog een definitief besluit nemen', zo klonk het uit de mond van Mister Euro, tevens parttime minister in het kabinet Rutte II. Zou zijn salaris overigens zijn aangepast aan zijn parttime dienstverband, zoals bij normale werknemers ook gebeurt?

Blijkbaar heeft Dijsselbloem het óf niet begrepen, óf hij denkt als voorzitter van de Eurogroep inmiddels al zo Europees, dat hij denkt dat hij kan uitmaken welke treinen er bij onze zuiderburen mogen rijden. Hallo Mister Euro, hebt u niet begrepen dat de Nationale Maatschappij der Belgische Spoorwegen, de NMBS. die Fyra gewoonweg niet meer op het spoor wil? Dat dit consequenties heeft, als je met zo'n wrak van een trein een spoorverbinding wilt onderhouden naar datzelfde land? Daar valt niet over te denken, er valt niets meer te bekijken, er valt slechts één besluit te nemen: de Fyra-treinen met een enkeltje terug naar hun Italiaanse geboortegrond. Tenzij je ze wilt gebruiken om in te zetten op een museumlijntje, als toeristische attractie. Al lijkt me dat funest voor de dienstregeling van de stoomtreinen, die dit soort lijntjes plegen te berijden.

Dezelfde Dijsselbloem vroeg zich in KvdB en passant ook nog af, wat stoppen met de Fyra zou gaan kosten. Als de minister zo graag 'het eerlijke verhaal' vertelt, dan kan hij toch gewoon het scenario schetsen? De Belgen hebben hun betaling aan AnsalsoBreda uitstekend afgedekt, zij krijgen hun geld zeker terug. Nederland daarentegen heeft braaf betaald, vervolgens gaan er straks natuurlijk miljoenenclaims richting AnsaldoBreda, waardoor het bedrijf uiteindelijk failliet gaat en de Nederlandse belastingbetaler ervoor opdraait. Waarmee we allemaal een fictief, duur Fyra-ticket in onze maag gesplitst krijgen, zonder ook maar een meter met het ding te rijden.

Het grootste gotspe is nog de reactie van de directie van AnsaldoBreda. 'Er werd te hard gereden met de Fyra.' Hoezo, te snel? De Fyra is een hogesnelheidstrein, geen plattelandsboemel. Eén van de kenmerken van een hogesnelheidstrein is een hoge snelheid, waarde AnsaldoBreda-directie. Daar staat tegenover dat je zo'n reactie kunt verwachten van een bedrijf, dat zich voornamelijk toelegt op het fabriceren van tramstellen, die hooguit een snelheid van 50 kilometer per uur halen in stedelijk gebied. Dan snap je inderdaad niet dat een hogesnelheidstrein misschien wel 250 kilometer per uur zou moeten halen. Op mijn beurt snap ik niet dat zo'n bedrijf een hogesnelheidstrein wil bouwen. Dat is vragen om problemen.

Het is nu zaak om die kreupele HSL-verbinding zo snel mogelijk goed operationeel te maken. De Franse SNCF heeft met hun 'Train à Grande Vitesse' (TGV) een schat aan ervaring met hogesnelheidstreinen. Sterker nog, de SNCF heeft de TGV in feite uitgevonden, in de jaren zeventig al. Met die kennis zou de SNCF het Nederlands/Belgische HSL-net uitstekend kunnen exploiteren. Beter en goedkoper dan NS Hi-speed met de Fyra in elk geval Mijn voorstel zou zijn, inpakken en wegwezen voor NS Hi-speed, geef de concessie aan de de Fransen en wees verzekerd van een goede exploitatie. Zeker weten dat de SNCF het met de Franse slag beter kan. De alleroudste, meest antieke Franse TGV's zijn altijd nog sneller, beter en betrouwbaarder dan de Fyra. Allez-hop, Dijsselbloem en consorten. Toon voor één keer 's daadkracht.

 

 

Recht op demonstratie is een groot goed

 

 Het beleid van politie en justitie roept bij mij steeds meer vragen op. Dan heb ik het niet over de hoogte van de verkeersboetes, die zijn al jaren absurd hoog in Nederland. Zo kun je voor een kapotte uitlaat 200 euro boete krijgen. Omgerekend ruim 440 oude guldens. Belachelijk bedrag, zeker als je rekent dat de boete voor winkeldiefstal stukken lager ligt, op 150 euro. Dus zou je kunnen stellen: met een kapotte uitlaat rijden is erger dan winkeldiefstal. Bizar, als een overheid zo denkt. Zie hierin geen pleidooi om de boete voor winkeldiefstal te verhogen. 150 euro, meer dan 300 oude guldens, is ruim voldoende. De boete voor een lekke uitlaat zou mijns inziens best naar 25 euro kunnen, nog altijd ruim 50 oude guldens.

 

Nog meer bizar wordt het, als mensen demonstreren tegen de monarchie. Werd tijdens de inhuldiging op de Dam in Amsterdam de Utrechtse Joanna 'per ongeluk' opgepakt, donderdag was het in Utrecht weer raak, toen tijdens het bezoek van het koningspaar een eenzame demonstrant met een kartonnen bord werd gearresteerd. Daar is toch een duidelijke lijn in te zien.

 

Het recht op demonstratie is diep verankerd in een democratie. Daarvan afwijken heeft het risico in zich van een glijdende schaal. Nu worden toevallig tegenstanders van het Oranjehuis uit de bewonderende blikken werpende meute monarchisten geplukt, morgen zijn het tegenstanders van de Europese Unie bij een bezoek van een eurocommissaris. Een verdere stap kan zijn dat demonstranten worden gearresteerd die tegen nog meer bezuinigingen zijn, het dieptepunt een algeheel verbod op demonstraties.

 

Voor je het weet, is de totalitaire staat op deze manier gemeengoed in Nederland. We worden al overal en nergens bespied door camera's, drones, flitsapparatuur, er worden telefoons afgetapt op grote schaal, je kunt gevolgd worden door je pinpas, of omdat de politie je mobiele telefoon traceert.

 

Nu worden eenzame demonstranten tegen de Oranjes nog opgepakt en na excuses van de politie over het 'foutje' weer vrijgelaten. Zo zijn ze toch maar mooi monddood. Maar wat als de eerste demonstrant daadwerkelijk voor maanden achter de tralies verdwijnt? De 'waxinelichtgooier' is daarvan misschien nog wel het meest sprekende voorbeeld. Wat heeft deze man eigenlijk op zijn kerfstok? Een krasje op de Gouden Koets? 'Het had een bom kunnen zijn'. Wat een goedkope redenatie. Het wás geen bom, maar een waxinelichthouder. Maak het dan niet groter dan het is.

 

Dat laatste is het probleem in dit land. Dingen worden groter gemaakt dan ze zijn. Van verkeersovertredingen tot demonstreren tegen de monarchie tot het gooien van een waxinelicht naar de Gouden Koets. Dat is gevaarlijk. Want voor je het weet, zit je in een dictatuur, onder een totalitair regime van een politiestaat.

 

Laten we andere dingen eens uitvergroten, die belangrijker zijn. De hulp aan minima, bijvoorbeeld. Of aan werklozen, ouderen en zieken. Die verdienen meer aandacht van de overheid dan een eenzame demonstrant op de Dam, of in een willekeurige straat in Utrecht.

 

Gebrek aan woorden

 Een vader pleegt zelfmoord na een heftige scheiding, met jarenlange onenigheid. Ik kan me er niets bij voorstellen, al begrijp ik wel dat het Jeroen Denis uit Zeist allemaal te machtig werd. Ooit zat ik in een soortgelijke situatie. Als vader van een zoon van zes, die ik op een kwade ochtend moest vertellen dat mama de vorige avond was vertrokken. Wat volgde was een heftige scheiding. Jarenlange onenigheid, talloze juridische procedures. Maar juist daarom kan ik me er niets bij voorstellen. Want mijn zoon sleepte mij erdoorheen. Door, jong als hij was, een onvoorwaardelijke liefde voor zijn vader ten toon te spreiden. Op mijn beurt was de liefde voor mijn zoon onvoorwaardelijk. Hoewel ik amper een ei kon bakken, kookte ik voor hem. Klagen over de kwaliteit van het eten deed hij nooit. Pas ruim een half jaar later zei hij: ,,Papa, wat je in het begin maakte, was niet te vreten. Maar je hebt het koken aardig geleerd.” Dat beschouwde ik als compliment. Jaren later, hij was inmiddels 13, droeg ik mijn eerste roman, 1855, aan hem op met de woorden: 'Mijn allerbeste vriend, mijn steun in goede en slechte tijden, maar bovenal mijn zoon'. Om mijn zoon te eren, die me door dik en dun liefhad. Hij kreeg ook het eerste exemplaar, tijdens de boekpresentatie. Vooraf wist hij dat niet, maar hij straalde van trots. Ikzelf overigens niet minder.

 

Jeroen Denis. Een naam. Een vader. Ik heb hem niet gekend. Gaandeweg lees ik meer over hem en vooral over zijn zoons Ruben en Julian, die in het niets verdwenen lijken. Heeft hij ze iets aangedaan? Of zitten ze veilig en wel ondergedoken bij een goede vriend of vriendin? Het laatste lijkt mij steeds onwaarschijnlijker. Net als het mij onwaarschijnlijk lijkt, dat een vader zijn eigen kinderen iets aandoet. Een vader hoort immers beschermend te zijn en de liefde van een kind is onvoorwaardelijk. Hoe kun je als vader je eigen kind iets verschrikkelijks aandoen? Of de dood verkiezen boven de liefde van en voor je eigen kinderen? Het zijn vragen, waar ik als vader mee worstel, maar de antwoorden vind ik niet. Daarom laat de dood van Jeroen Denis mij niet los, net als het lot van zijn kinderen. Want hoezeer je ook gebrouilleerd mag zijn met je ex, dat mag nooit een reden zijn om jezelf, of je eigen kinderen iets aan te doen. Een vader en zijn kinderen hebben elkaar nodig. Levend. Onvoorwaardelijk liefdevol.

 

Een jong meisje pleegt zelfmoord. Alleen. In een psychiatrische instelling, in een onbewaakt ogenblik. Ze was nog geen twintig. Haar dood was geen landelijk nieuws, zoals de dood van Jeroen Denis. Maar toch niet minder tragisch.

 

Ik kende haar niet, ken slechts haar voornaam. Wie er in het dagelijks leven om haar heen stonden, is me duister. Maar toen ik het hoorde, dacht ik aan de woorden van een vrijzinnige Amsterdamse dominee, in de jaren zeventig. Die vertelde tijdens zijn overweging in een kerkdienst over zijn bezoek aan een jong gezin, waar een moeder was overleden aan kanker. De vader bleef achter, met twee jonge kinderen. ,,Er was een condoléance, aan huis. Er waren veel mensen. Vrienden, familie. Ook ik zat in die kamer. Een man kwam binnen, hij greep de beide handen van die jonge vader en zei alleen maar 'verdomme'. De overige aanwezigen keken mijn richting uit, ze verwachtten van mij dat ik, als dominee, daar toch wat van zou moeten zeggen. Maar ik had zelf ook de behoefte om 'verdomme' te zeggen.” De overweging van die dominee heeft mij nooit losgelaten. Daar was het te indrukwekkend voor.

 

Jonge vaders als Jeroen Denis horen niet dood te gaan. Ze horen geen zelfmoord te plegen. Ze horen er te zijn voor hun kinderen, ze liefde te geven, voor ze te koken, spelletjes met ze te doen, ze 's avonds – veel te laat, zoals het vaders betaamt – liefdevol in bed te leggen.

 

Jonge meisjes van nog geen twintig horen ook niet dood te gaan. Ze horen vriendjes te krijgen, te lachen met vriendinnen, te giebelen, een wijntje of een biertje te drinken, hun eerste sigaret te roken, hun rijbewijs te halen. Wat moet dat meisje zich alleen en verlaten hebben gevoeld, om tot zo'n daad te komen. Misschien wel net zo alleen en verlaten als Jeroen Denis. Want anders kom je niet tot zo'n daad. Overigens zonder de mensen om hen heen te veroordelen. Je kunt midden in het leven staan, veel vrienden hebben, maar toch dood- en dood-eenzaam zijn.

 

Veroordelen doe ik ze niet. Jeroen Denis niet, dat jonge meisje niet. Suïcide getuigt niet van zwakte, integendeel. Het vergt moed, veel moed, om over te gaan naar het Land van Verlangen, het land dat je niet kent, het land, waarvan je niet weet of het bestaat. Dat tekent de wanhoop, die achter zo'n daad schuilt, maar tegelijkertijd de kracht om alles definitief los te laten.

 

Mensen blijven achter. Met verdriet. Met vragen. Met onzekerheid over wat ze hadden kunnen doen. Ik leef, zij het in gedachten, met ze mee.

 

Maar laat Ruben en Julian, de kinderen van Jeroen Denis, alsjeblieft nog in leven zijn. Want kinderen horen niet dood te gaan. Zeker niet door de wanhoop of wrok van hun vader. Al vrees ik het ergste. Verdomme. Mijn moeder zaliger zei altijd: ,,Vloeken is gebrek aan woorden,” 'Verdomme' is een vloek. Dat mag ik zeggen. Want wat deze beide tragedies betreft, heb ik gebrek aan woorden.

 

 

 

Afscheid van een favoriet museum

Mijn favoriete museum is zonder twijfel het Militaire Luchtvaart Museum (MLM) in Soesterberg. Niet voor niets wordt dit museum gelauwerd om zijn klantvriendelijkheid, want dat is het zeker. Bovendien is het overzichtelijk, de presentatie is goed, de suppoosten – bijna allemaal oud-Klu-ers – vriendelijk en het biedt een mooie collectie. Een mooie bijkomstigheid, het is nog gratis ook. Met recht een laagdrempelig museum, dat ook nog eens geënt is op wat ons beiden interesseert: de geschiedenis van de militaire luchtvaart.

Pas bracht ik samen met mijn zoon een bezoek aan het MLM, dat deze zomer gaat sluiten, omdat het opgaat in het nieuwe Defensiemuseum. Voor ons beiden is het huidige museum zo'n beetje 'heilige grond'. Niet alleen omdat mijn vader, de opa van mijn zoon dus, jarenlang diende bij de Koninklijke Luchtmacht (Klu). Ook omdat mijn zoon er, bijna 15 jaar geleden nu, bij wijze van spreken in de kinderwagen werd binnengereden. Later luisterde hij geboeid naar me, de verhalen over zijn opa indrinkend, die ik hem vertelde. 'Even naar het MLM' is voor hem synoniem aan een leuk middagje uit.

Toen ik er deze week samen met mijn zoon rondliep, was ik ontgoocheld door de onttakeling van het MLM. Het Flight Centre, waar hij vaak in de flightsimulatot was te vinden, bleek inmiddels gesloten. In de grote hal is de publieksruimte afgeschermd met hekken, je kunt er niet meer doorheen lopen. Slechts de Generaal Snijdershal, waar de allervroegste historie van de Nederlandse luchtmacht wordt getoond, is nog open voor publiek en blijft dat ook, tot de sluiting, eind juni.

Mijn zoon en ik zijn niet echt emotionele mensen. Maar toch bracht die onttakeling wel enige emotie teweeg. Het was – sterker nog, het is nog steeds – ónze plek. De plek waar we ontzettend graag komen, een plek, waar we ons thuis voelen, waar de historie en de verbondenheid met onze inmiddels al jaren geleden overleden opa en vader bijna voelbaar is.

Natuurlijk is het te begrijpen, dat het MLM voorbereidingen treft voor het verhuizen van de collectie. Dat snappen we, allebei. Maar om die onttakeling met eigen ogen te zien, dat valt niet mee. Het voelt als een 'amputatie'. De harde werkelijkheid: 'onze' plek is er straks niet meer, Nederland is straks een kleinschalig, vriendelijk, laagdrempelig en goed museum armer.

Een beetje gedesillusioneerd liepen we door de Generaal Snijdershal. De onttakeling is voor ons echter geen belemmering om hier tot aan de sluiting nog eens vaker te komen. Op die manier willen we afscheid nemen. Afscheid van een plek, waar we beiden verknocht aan zijn. Waar we als vader en zoon genoten. Een museum, dat daardoor een heel grote plek heeft in ons hart.

Hoe mooi het Defensiemuseum straks ook mag worden, voor ons zal het nooit het MLM kunnen vervangen. Hier en daar was het wat oubollig misschien, maar zelfs dat had zijn charme. In de onttakeling die we bij ons bezoek zagen, was de weerloosheid zichtbaar tegen de moderne ontwikkelingen, die het MLM wellicht hebben ingehaald. Het moet allemaal mooier, beter, actiever, gestroomlijnder, groter vooral. Van het nieuwe Defensiemuseum zullen we vanaf medio 2014 zeker gaan genieten. Maar wel met het oude MLM onwrikbaar in het achterhoofd. De komende weken zullen we het MLM nog wel vaker bezoeken. Vooral om er afscheid van te nemen, als van een geliefde, waaraan je ziet dat het einde niet lang meer op zich laat wachten. Want dat schitterende museum, dat uiteindelijk niet opgewassen bleek tegen de modernisering, wordt nu steeds verder onttakeld. Uitgerekend in het jaar, waarin de Koninklijke Luchtmacht haar honderdjarig jubileum viert. Wat maar eens bewijst: alles van waarde is weerloos.

 

De nachtmerrie van Frans Weekers

Al dan niet motorrijtuigenbelasting op oldtimer auto’s, het houdt de gemoederen sterk bezig. Laat ik voor de verandering eens beginnen met een voorbeeld uit de bijbel. Koning David pakte de echtgenote af van een van zijn officieren. Erger nog, hij stuurde de beste man naar het front, waar hij sneuvelde. Een profeet kwam bij de koning en aangezien het in die tijd je hoofd 

kon kosten, als je de koning tegensprak, gebruikte de profeet een parabel, waarin hij vertelde over een man, die een ooilam afpakte van een gezin, dat het niet breed had, waardoor ze het dier niet konden grootbrengen en slachten, zodat ze vlees op hun bord hadden. De koning werd woedend. ,,Zo’n man verdient de doodstraf,” bulderde hij de profeet toe. Die de koning op zijn beurt vertelde: ,,U bent die man. U hebt de vrouw van uw officier afgepakt.”

Die parabel dringt zich bij mij op als ik hoor, dat staatssecretaris Frans Weekers – zelf oldtimerrijden, maar blijkbaar geen liefhebber – weer motorrijtuigenbelasting wil invoeren op klassieke en oldtimer auto’s van 30 jaar en ouder. Vaak wordt gedacht dat dit een hobby is voor de ‘rijken’ onder ons. Maar ik ken ze: mensen met een klein inkomen, die hun hele ziel en zaligheid in een oldtimer leggen. Die hun auto koesteren, als dat arme gezin het ooilam. Dagelijks met zo’n auto rijden, het komt niet in hen op. Slechts een paar duizend kilometer per jaar, hooguit. Soms hebben ze meerdere auto’s, want klassieke auto’s zijn niet altijd ‘duur’. Vaak koop je ze voor de prijs van een goede gebruikte middenklasser, of minder.

Dan is daar ineens staatssecretaris Weekers, die aan de deur klopt. ,,Betalen!” Dat is echter de druppel voor veel gezinnen. Het kan er niet meer vanaf. Als ze ook nog eens belasting moeten betalen voor hun auto, die overwegend stilstaat, waar ze soms ook nog goede dingen mee doen als leerlingen van de middelbare school naar hun eindexamenfeest rijden, of in clubverband een ritje maken met de ouderen van het verzorgingshuis, of soms meedoen aan een rit, waarvan het inschrijfgeld naar een goed doel gaat… Dat lukt niet meer. De gekoesterde auto gaat weg. Grijnzend met zijn zelfingenomen glimlach zit Weekers vervolgens in die stoel. Zo, die heeft hij mooi te pakken. ‘Zijn’ hobby is weer waarvoor die hoort te zijn: voor de rijken, de VVD-ers. Hij loopt naar zijn garage en bekijkt zijn Peugeot 504 coupé, niet echt de goedkoopste klassieker. Met dezelfde zelfingenomen glimlach streelt hij het leer van de stoelen.

Dan verschijnt ineens de geest van een profeet. Gekleed in een pij, met een touw om zijn middel vastgeknoopt. Weekers schrikt. ,,Er was eens een man in uw woonplaats Roermond. Die verrijkte zichzelf, zei men, ten koste van anderen en van de stad, hoewel hij goede dingen tot stand heeft gebracht.” Weekers verbleekt. ,,Jos van Rey. Ja, daar heb ik me van gedistancieerd.”

,,U bent precies zo,” spreekt de profeet. ,,U pakt de mensen iets af, dat hun lief is. Hun geliefde hobby, hun oldtimer. Omdat jij vindt, dat die hobby weer voor ‘jouw soort mensen’ moet zijn?”

De profeet raakt kort de Peugeot 504 coupé aan, de vlammen schieten uit de motorkap. Weekers wordt lijkbleek. ,,Neeee…! Mijn mooie Peugeot! Rotzak dat je er bent…!, “ schreeuwt hij de profeet toe. Die vertrekt geen spier. ,,Jij bent die man. Jij, Weekers! Jij pakt mensen hun geliefde oldtimer auto af, maar geniet er zelf maar al te graag van. Dit zal je leren!”

Badend in het zweet wordt Weekers wakker uit zijn nachtmerrie. Hij loopt naar de garage, zijn Peugeot staat er nog ongeschonden, maar de profeet laat hem niet los, ex-Katholiek als hij is. Morgen toch nog maar eens kijken naar die motorrijtuigenbelasting voor oldtimers. ,,Misschien moet ik het toch maar niet doen,” mompelt Weekers, terwijl hij weer in bed stapt. Ik hoop het van harte. Dan komt mijn droom uit, mijnheer Weekers.

 

De Horrortunnel

 

Als kind groeide ik op vlakbij het tunneltje onder de A12, aan de Stationsstraat in Veenendaal. Een tunneltje, dat weinig stof deed opwaaien. Hooguit reed er een vrachtwagen tegenaan, die te hoog beladen was, reden voor de hele buurt om een kijkje te gaan nemen hoe de ongelukkige chauffeur met het schaamrood op de kaken naast zijn vrachtwagen stond. Sommige chauffeurs hadden op tijd in de gaten dat hun vrachtwagen te hoog was, of de tunnel te laag, daar kun je over twisten. Dan moesten ze, onder het toeziend oog van ook de hele buurt, alles uit de kast halen om hun combinatie te keren. Ik heb daar vrachtwagenchauffeurs ware kunststukjes zien uitvoeren.

 

Dat ditzelfde tunneltje, 59 jaar na de bouw ervan, voor zelfs landelijke ophef zou zorgen, kon niemand bevroeden. De buurt niet, ikzelf ook niet. De luttele meters weg onder de tunnel werden op initiatief van de gemeente Ede tot verboden gebied verklaard voor auto's en motoren. Digitale camera's aan de Klompse (Edese) kant registreren elke overtreding genadeloos, zonder te flitsen. Elke auto zorgt voor een bedrag van 90 euro voor 's Rijks Staatskas. Sinds 11 maart staan de camera's aan, er vloeide inmiddels al 400.000 euro in de Staatskas. Alleen al vanwege dat simpele, afgesloten tunneltje. Het vriendelijke, welhaast landelijke tunneltje van weleer werd een ware 'horrortunnel' voor onwetende automobilisten.

 

Omdat de onderdoorgang berijdbaar moet blijven voor bussen en hulpdiensten, zijn er geen hekken of inzinkbare palen te vinden die de doorgang voor het gewone automobilistenvolk belemmeren. Alleen borden wijzen op het verbod om door te rijden. Het blijkt echter dat mensen slecht lezen. Bovendien, je kunt er gewoon doorheen. Je merkt ook niet dat je wordt gefotografeerd, want de digitale camera's flitsen niet. Zo kreeg een Veenendaler zelfs vier boetes op één dag.

 

Fatsoensrakkers zullen direct aankomen met 'goed zo, eigen schuld, dikke bult.' Enerzijds is dat terecht, fatsoensrakkers hebben immers altijd gelijk. De gemeente Ede legde voor veel geld de rondweg om De Klomp aan, om de inwoners van de buurtschap te verlossen van het drukke autoverkeer. Om automobilisten te dwingen die rondweg te nemen, moest het tunneltje dicht. Veenendaal ging daar, met enige tegenzin, mee akkoord.

 

De vraag is echter of die afsluiting wel een doel dient. Ede wilde destijds ook de Pakhuisweg, een andere binnendoor-route naar Veenendaal, afsluiten om het verkeer te dwingen via de A12 te rijden. Onder druk van onder andere Veenendaal bleef de Pakhuisweg echter open en het wonder geschiedde: De eens zo drukke Pakhuisweg werd veel rustiger en veiliger, omdat het verkeer nou eenmaal de gemakkelijkste route kiest. In dit geval de A12.

 

Waarom die 'horrortunnel' niet gewoon open gooien? Het grootste deel van het verkeer kiest immers de gemakkelijkste weg, de rondweg om De Klomp. De enkeling, die nog met de auto vanuit Veenendaal naar station Veenendaal-De Klomp rijdt, zal nog voor de oude route door de tunnel kiezen. Net als wat ander bestemmingsverkeer.

 

De gemeente Ede stelt, dat er veel geld gestoken is in het aanpassen (lees afsluiten) van de onderdoorgang. Dat is ook zo, maar het voordeel is wel, dat er nu slechts één rijbaan ligt, waardoor auto's het rustig aan moeten doen, terwijl je op de rondweg om De Klomp gewoon kunt doorrijden.

 

De huidige situatie levert alleen verliezers op. De enige glunderende derde is het kabinet, dat zomaar vier ton extra aan boetes incasseert. Nog vijftig van dit soort tunneltjes en het begrotingstekort verdampt als sneeuw voor de zon. Zou het niet veel beter zijn als Ede gewoon erkent dat er een inschattingsfout is gemaakt? Dus de camera's uitzetten, de verbodsborden weghalen, de boetes kwijtschelden en gewoon eens kijken wat er gebeurt? Ik durf te wedden dat het ook dan veel rustiger blijft in het buurtschap De Klomp, omdat het overgrote deel van het autoverkeer voor de veel gemakkelijker route via de rondweg kiest. Veel inwoners van Veenendaal, maar ook van het vooral op Veenendaal georiënteerde De Klomp, zullen er bij staan te juichen. Als het uit de hand loopt, is afsluiten altijd nog een optie. Dat is beter dan een belachelijke situatie te laten voortduren, tot frustratie van heelveel inwoners.

 

Mijn droom voor ons land

 

De lentezon lokt mij naar buiten, naar de tuin, voor mijn vaste begin van de dag, een kop koffie en de krant. Mijn oog valt op de kop in chocoladeletters, op de voorpagina. 'Kansen voor iedereen', luidt de kop. Geïnteresseerd begin ik te lezen. Elke Nederlander, ongeacht afkomst of achtergrond, heeft voortaan het recht op gelijke kansen in de nieuwe samenleving, die de komende tijd gestalte krijgt. De minister-president wordt geciteerd. 'Door mensen kansen te bieden in het leven, behoren criminaliteit en armoede voortaan tot het verleden.' En passant vermeldt het artikel dat iedereen die in Nederland woont, recht heeft op een goede, betaalbare woning, een prettige leefomgeving en een inkomen, waarmee hij of zij in redelijke mate in zijn of haar levensonderhoud kan voorzien, afgestemd op persoonlijke behoeften, meldt het artikel. 'Mensen die geen kansen, geen geld en geen inkomen hebben, vervallen automatisch in criminaliteit en geweld. Als we deze mensen uitzicht bieden op een goede toekomst, wordt meteen ook de criminaliteit bestreden, luidt een volgend citaat van de premier.

 

Doorbladerend lees ik dat we nog dit jaar weer met de gulden gaan betalen, omdat Nederland uit de geldverslindende en regelzieke EU stapt. De minister van financiën wordt geciteerd. 'Eerst moeten we ons eigen huishoudboekje weer op orde krijgen, om niet te worden meegezogen in de neergaande spiraal,' zegt hij. 'Als het economisch weer goed gaat met ons land, kunnen we des te meer betekenen voor landen, die het minder hebben,' zo licht hij zijn besluit toe. Ik knik goedkeurend bij het lezen van die woorden.

 

Het wordt tijd om te vertrekken. Op de snelweg valt het me op, dat alle camera's, waardoor we normaal worden bespied, zijn weggehaald. Ook in de stad blijken de camera's verdwenen. Een toevallig passerende agent spreek ik daarop aan. 'We zien niet langer iedereen als potentiële verdachte. Opdracht van de minister van Justitie. Iedereen moet zich voortaan in vrijheid kunnen bewegen, zonder overal te worden begluurd,' zegt de agent, die me meteen vertelt dat boetes voor kleine verkeersovertredingen tot aanvaardbare proporties worden teruggebracht. 'Boetes moeten corrigerend zijn, maar mogen mensen niet in problemen brengen.'

 

In een café bestel ik een kop koffie. De barman vraagt of ik er twee wil afrekenen, zodat hij iemand, die geen kop koffie kan betalen, die toch kan aanbieden. Met plezier reken ik twee koppen koffie af, het geeft me een warm gevoel. Dan raak ik aan de praat met een man aan het tafeltje naast het mijne. 'Heb je het gehoord?,' vraagt de man. 'Wie voortaan een aankoop doet van boven de 200.000 euro, wordt in het vervolg verplicht om één procent van dat bedrag te doneren voor de armen, zodat die werk en scholing kunnen krijgen.' Het bezorgt me een lach. 'Een klein gebaar, voor een betere samenleving,' zeg ik. 'Precies,' zegt de man. 'Wie 200.000 euro kan uitgeven, kan best 2.000 euro missen voor mensen, die het minder hebben. Of je nu 200.000 euro afrekent, of 202.000, dat maakt op zo'n bedrag niet veel uit, zeker niet als je bedenkt, dat je zo ook iets voor een ander betekent.'

 

In de stad zie ik louter opgewekte mensen, die inspiratie hebben gekregen door al het goede nieuws. Gezichten staan opgewekt, hun kleding is vrolijk en kleurrijk. Blij wijzen ze op grote posters, overal in de stad, met daarop de tekst: 'We zijn weer trots op Nederland', 'De gulden komt weer terug' en 'Een goede toekomst voor iedereen.'

 

Ik word wakker en kijk door de gordijnen van de slaapkamer naar buiten. Het regent en het is koud. Vers onder de douche vandaan, pak ik de krant van de deurmat. Die citeert vice-premier Lodewijk Asscher. 'Nederland houdt vast aan drieprocentsnorm van Brussel'. Economen waarschuwen tegen snoeiharde bezuinigingen, opgelegd onder het juk van de EU, maar het kabinet blijkt daar blind en doof voor, het volgt slaafs de regels van Brussel. Harder straffen, meer represailles, weduwen en wezen worden gekort op hun pensioen, de krant staat er vol van. Er valt een enveloppe op de mat. Een rekening van mijn zorgverzekeraar, mijn door het kabinet verhoogde eigen risico is nog niet verbruikt, of ik even 500 euro wil aftikken voor de medische behandeling, die ik hard nodig had. Dat wordt sappelen deze maand, om aan eten te komen.

 

Mijn droom voor dit land ligt in duigen. Inspiratie voor onze koning? Die is even weg, zolang er wordt bezuinigd op mensen die geen of weinig kansen hebben in de samenleving, maar bakken geld worden uitgegeven aan dure straaljagers, het redden van banken in andere landen en niet te vergeten het koningshuis zelf, dat voldoende vermogen om heeft zichzelf te bedruipen. Geld, dat vooral wordt uitgegeven door mensen die zich in dure huizen wentelen in luxe, rijden in dure auto's en die de flappen zonder limiet uit de flappentap kunnen trekken, als was het een snoepautomaat. O ja, die flappentap, die is ook wegbezuinigd in mijn dorp. Misschien het beste symbool voor het feit, dat veel mensen in dit land toch geen cent te makken hebben. Dan maal je niet om het verdwijnen van een flappentap.

 

Ik koester slechts een mooie droom. Die pakt niemand me meer af.

 

Minachting van de democratie

 

Het bericht dat de politie rond Utrecht met goedkeuring van de Tweede Kamer geavanceerde camerawagens en camera's langs snelwegen gaat inzetten om aan de hand van autokentekens mensen die 'bekend zijn bij de politie' op te sporen, zou tot nadenken moeten stemmen. In wat voor staat leven we? Een democratie, of een politiestaat, waar totale controle heerst? ,,Het is voor de veiligheid, daar kun je toch niets op tegen hebben'', roepen voorstanders. Veiligheid als schaamlap voor totale controle. Wie bijvoorbeeld nog een boete heeft openstaan, is tegenwoordig al snel een 'bekende van de politie' en kan, door middel van de camerawagens en apparatuur langs de snelweg, snel van de weg worden geplukt. Of de veiligheid daarmee gediend is, daar kun je over twijfelen.

 

RTV Utrecht bracht genoemd bericht de wereld in. Uitgerekend bij dezelfde omroep zag ik de avond daarvoor een tv-reportage van Henk Westbroek over cameratoezicht. Op ludieke wijze gaf Westbroek een inkijk in hoe wij Nederlanders overal worden bespied en begluurd. Dat is nog maar het topje van de ijsberg, want ook op internet wordt ons mailverkeer in de gaten gehouden, onze mobiele telefoons mogen worden afgetapt, er vliegen drones rond, ga zo maar door.

 

Het besef, dat de politiestaat inmiddels steeds meer vorm krijgt, dringt niet door, zo bleek ook uit Westbroek's programma. Een blonde dame, die hij op straat interviewde, vond al die camera's eigenlijk maar niks, maar ze liet weten dat ze er ook niet om maalde. ,,Ik heb toch niets te verbergen,” sprak ze ferm en onschuldig tegelijk. Hoe dom kun je zijn. In een totaal gecontroleerde samenleving heb je al snel iets te 'verbergen'. Dat je in een ondeugende bui het gas eens even wat dieper in wilt trappen, bijvoorbeeld. Staat er direct een camera. Of je wilt een 'streeploos bruin kleurtje' opdoen in de besloten achtertuin, waar niemand je kan zien, vliegt er een drone van de politie rond. Zou die dame ook zo reageren, als Westbroek haar had gevraagd of ze in haar blootje wil worden gefilmd, omwille van de veiligheid?

 

De cameragluurders in het Utrechtse winkelcentrum Hoog Catharijne maakten ten overstaan van Westbroek ook duidelijk, dat als er onaangekondigd een filmploeg verschijnt, er direct een beveiliger op af wordt gestuurd. ,,Want je weet niet, wat er met die filmbeelden gebeurt.” Een groter gotspe bestaat niet. Ik weet namelijk óók niet, wat er met die beelden van beveiligings- en andere camera's gebeurt. ,,Die worden na vier weken gewist,'' verzekerden de cameraspieders tegenover Westbroek. Moet ik hen op hun blauwe ogen geloven? Als het medisch dossier van een willekeurig persoon zomaar op internet kan verschijnen, kan dat ook met filmbeelden gebeuren. Je mag er toch van uitgaan, dat de beveiliging van medische dossiers beter is dan die van archiefbeelden van een beveiligingscamera.

 

Nog los daarvan, straks sta je als 'crimineel' aan de kant van de weg, vanwege die verkeersboete, die je was vergeten of, ook niet ondenkbaar in deze tijd, even niet kon betalen. Mensen die zwelgen in hun eigen 'keurigheid' zullen daarom gniffelen. Ik niet. Een plezierige, veilige samenleving bestaat namelijk bij de gratie van ruimte. Ruimte om te leven, ruimte ook om af en toe uit de band te kunnen springen, zonder dat er direct een sanctie volgt. Ruimte om iets te vergeten, een vergissing is immers menselijk. Ruimte ook om je onbespied te kunnen bewegen. Ook ben ik benieuwd welke keuze deze 'keurige burgers' zouden maken als ze voor de keus staan om een boete betalen en twee weken geen eten te kunnen kopen voor hun gezin, of toch maar even wachten. De hoogte van verkeersboetes is immers tot buitenproportionele hoogte gestegen, als je bedenkt dat een snelheidsboete tegenwoordig al snel gelijk staat aan twee of drie boetes wegens winkeldiefstal.

 

Het zinnetje ,,Ik heb toch niets te verbergen, van mij mogen ze alles weten” getuigt niet alleen van gigantische domheid, het getuigt in de diepste kern van minachting voor de democratie. Echte criminelen worden door totaaltoezicht namelijk niet gepakt. Die rijden wel rond in auto's, die op naam staan van mensen met 'schone handen'. Ook weten ze als geen ander welke plekken ze moeten mijden, of hoe ze hun telefoon- en internetverkeer kunnen afschermen. Waardoor steeds geavanceerder apparatuur nodig is om ze te pakken.

 

Zolang er nog mensen zijn, waar overheid en justitie 'alles van mogen weten', komt er geen eind aan dat proces. Die zien de fout in hun gedachtengang pas in, als ze aan handen en voeten geboeid zijn. Misschien letterlijk, voor een of andere kleinigheid. Het wordt tijd voor herbezinning.

 

 

 

Terugkeer gulden is economische smeerolie

 

Je hoeft geen econoom te zijn, om vast te stellen dat het op dit moment niet goe 

Minachting van de democratie

Het bericht dat de politie rond Utrecht met goedkeuring van de Tweede Kamer geavanceerde camerawagens en camera's langs snelwegen gaat inzetten om aan de hand van autokentekens mensen die 'bekend zijn bij de politie' op te sporen, zou tot nadenken moeten stemmen. In wat voor staat leven we? Een democratie, of een politiestaat, waar totale controle heerst? ,,Het is voor de veiligheid, daar kun je toch niets op tegen hebben'', roepen voorstanders. Veiligheid als schaamlap voor totale controle. Wie bijvoorbeeld nog een boete heeft openstaan, is tegenwoordig al snel een 'bekende van de politie' en kan, door middel van de camerawagens en apparatuur langs de snelweg, snel van de weg worden geplukt. Of de veiligheid daarmee gediend is, daar kun je over twijfelen.

RTV Utrecht bracht genoemd bericht de wereld in. Uitgerekend bij dezelfde omroep zag ik de avond daarvoor een tv-reportage van Henk Westbroek over cameratoezicht. Op ludieke wijze gaf Westbroek een inkijk in hoe wij Nederlanders overal worden bespied en begluurd. Dat is nog maar het topje van de ijsberg, want ook op internet wordt ons mailverkeer in de gaten gehouden, onze mobiele telefoons mogen worden afgetapt, er vliegen drones rond, ga zo maar door.

Het besef, dat de politiestaat inmiddels steeds meer vorm krijgt, dringt niet door, zo bleek ook uit Westbroek's programma. Een blonde dame, die hij op straat interviewde, vond al die camera's eigenlijk maar niks, maar ze liet weten dat ze er ook niet om maalde. ,,Ik heb toch niets te verbergen,” sprak ze ferm en onschuldig tegelijk. Hoe dom kun je zijn. In een totaal gecontroleerde samenleving heb je al snel iets te 'verbergen'. Dat je in een ondeugende bui het gas eens even wat dieper in wilt trappen, bijvoorbeeld. Staat er direct een camera. Of je wilt een 'streeploos bruin kleurtje' opdoen in de besloten achtertuin, waar niemand je kan zien, vliegt er een drone van de politie rond. Zou die dame ook zo reageren, als Westbroek haar had gevraagd of ze in haar blootje wil worden gefilmd, omwille van de veiligheid?

De cameragluurders in het Utrechtse winkelcentrum Hoog Catharijne maakten ten overstaan van Westbroek ook duidelijk, dat als er onaangekondigd een filmploeg verschijnt, er direct een beveiliger op af wordt gestuurd. ,,Want je weet niet, wat er met die filmbeelden gebeurt.” Een groter gotspe bestaat niet. Ik weet namelijk óók niet, wat er met die beelden van beveiligings- en andere camera's gebeurt. ,,Die worden na vier weken gewist,'' verzekerden de cameraspieders tegenover Westbroek. Moet ik hen op hun blauwe ogen geloven? Als het medisch dossier van een willekeurig persoon zomaar op internet kan verschijnen, kan dat ook met filmbeelden gebeuren. Je mag er toch van uitgaan, dat de beveiliging van medische dossiers beter is dan die van archiefbeelden van een beveiligingscamera.

Nog los daarvan, straks sta je als 'crimineel' aan de kant van de weg, vanwege die verkeersboete, die je was vergeten of, ook niet ondenkbaar in deze tijd, even niet kon betalen. Mensen die zwelgen in hun eigen 'keurigheid' zullen daarom gniffelen. Ik niet. Een plezierige, veilige samenleving bestaat namelijk bij de gratie van ruimte. Ruimte om te leven, ruimte ook om af en toe uit de band te kunnen springen, zonder dat er direct een sanctie volgt. Ruimte om iets te vergeten, een vergissing is immers menselijk. Ruimte ook om je onbespied te kunnen bewegen. Ook ben ik benieuwd welke keuze deze 'keurige burgers' zouden maken als ze voor de keus staan om een boete betalen en twee weken geen eten te kunnen kopen voor hun gezin, of toch maar even wachten. De hoogte van verkeersboetes is immers tot buitenproportionele hoogte gestegen, als je bedenkt dat een snelheidsboete tegenwoordig al snel gelijk staat aan twee of drie boetes wegens winkeldiefstal.

Het zinnetje ,,Ik heb toch niets te verbergen, van mij mogen ze alles weten” getuigt niet alleen van gigantische domheid, het getuigt in de diepste kern van minachting voor de democratie. Echte criminelen worden door totaaltoezicht namelijk niet gepakt. Die rijden wel rond in auto's, die op naam staan van mensen met 'schone handen'. Ook weten ze als geen ander welke plekken ze moeten mijden, of hoe ze hun telefoon- en internetverkeer kunnen afschermen. Waardoor steeds geavanceerder apparatuur nodig is om ze te pakken.

Zolang er nog mensen zijn, waar overheid en justitie 'alles van mogen weten', komt er geen eind aan dat proces. Die zien de fout in hun gedachtengang pas in, als ze aan handen en voeten geboeid zijn. Misschien letterlijk, voor een of andere kleinigheid. Het wordt tijd voor herbezinning.

 

d gaat in de eurozone. Ondertussen dreigen de inwoners van de EU ook het laatste restje vertrouwen te verliezen, in de euro, hun regeringen en in de EU zelf.

 

Waar is de tijd gebleven van de gulden, de D-Mark, de Franse franc? Als we één les kunnen leren van de euro, is dat een eigen munt vertrouwen schept bij de bevolking. Het is 'onze munt', ofwel 'ons vlaggenschip'. Een terugkeer naar de aloude gulden zou zo gek nog niet zijn, in meerdere opzichten.

 

Laten we het hier even bij Nederland houden, maar in feite kun je voor 'Nederland' elk EU-land invullen. Met de gulden zouden de Nederlandse Bank en de overheid de eigen Nederlandse economie optimaal kunnen reguleren. Gaat het goed, of juist slecht, dan kan er snel 'lokaal' worden bijgestuurd. Ingrepen om specifiek Nederlandse problemen op te lossen, kunnen dan snel effect hebben.

 

De euro daarentegen biedt dat voordeel niet. Het probleem van Cyprus of Griekenland is dan ook ineens het probleem van de andere EU-lidstaten. Terwijl de economie van bijvoorbeeld Nederland heel andere ingrepen nodig heeft dan de Cypriotische of Griekse. Zo zouden deze 'zwakke' EU-lidstaten ook beter af zijn met een eigen munt, waarmee ze hun eigen problemen op lokaal niveau kunnen oplossen, met lokaal financieel beleid.

 

Ondernemers en bedrijven zullen deze stelling niet onderschrijven. Zij wijzen vooral op het belang van de euro voor de export. Zeker, de euro heeft de onderlinge handel gemakkelijker gemaakt. Dat valt niet te ontkennen. Echter, diezelfde euro trekt financieel gezonde landen met zwakke landen mee het moeras in. Ondernemers en bedrijven denken daarin veel te kortzichtig. Als de export wegvalt door een haperende economie in de hele eurozone, kom je in een neerwaartse economische spiraal terecht, waar je niet meer uitkomt en waarbij de bevolking het vertrouwen verliest.

 

Dat alle EU-lidstaten beter af zijn met een eigen munt, is een besef dat nog moet rijpen bij ondernemers en bedrijfsleven. Een eigen munt biedt de mogelijkheid om de lokale economie van een land sneller vlot te trekken. Daardoor nemen de bestedingen toe en is er meer vraag naar producten uit andere landen, import en export komen zo weer op gang. Het vertrouwen van de bevolking wordt weer versterkt. Mensen zijn bereid meer uit te geven, waardoor ook het kwakkelende MKB een boost krijgt.

 

Natuurlijk onderken ik het nadeel van wisselkoersen, voor banken een belangrijke inkomstenbron, die het bedrijfsleven in het verleden veel geld kostten. Met de komst van de euro zijn die inkomsten voor banken weggevallen. Die compenseerden dat verlies weliswaar door andere kosten in rekening te brengen, maar daarmee kregen zij slechts een deel van hun inkomsten terug.

 

'Als het niet kan zoals het moet, moet het maar zoals het kan', luidt een oud gezegde. Dat geldt ook voor de euro. Het oude systeem van eigen munten en zelfstandige economieën biedt een uitweg uit de economische problemen. Bedrijven moeten dan weliswaar weer slikken over de kosten van wisselkoersen, maar dan wordt er wel weer geld verdiend. Meer geld dan nu, waardoor dat 'verlies' weer wordt gecompenseerd. Zeker als je naar de langere termijn kijkt.

 

Helaas ligt de focus van de financiële marken op dit moment nog teveel op de korte termijn, dus op het redden van de euro. Een eigen muntsysteem voor elk afzonderlijk EU-land is een spierinkje uitgooien, om over enkele jaren een forse kabeljauw te vangen. Dan kunnen we ook toe naar een EU, zoals die ooit bedoeld was: een vrijhandelszone voor de lidstaten, waarvoor geen geldverslindend EU-parlement, EU-commissarissen en duizenden dure ambtenaren nodig zijn. De EU kan zo met minder geld toe en kost de lidstaten dus ook minder. Geld, dat in de eigen samenleving en economie kan worden gestoken, in plaats van in de bodemloze put die de EU nu is, te worden gegooid. Dat zou nog meer vertrouwen opwekken bij de bevolking. Uiteindelijk straalt dat ook weer af op het bedrijfsleven. Ondernemers en bedrijven moeten de koudwatervrees helaas nog overwinnen, dat kan echter relatief snel. Te vrezen valt, dat het bij politici minder snel gaat, want zolang voor hen nog dikbetaalde banen bij de EU in het verschiet liggen, blijven ze aan het dode paard trekken. Hopelijk zien ook zij snel in, dat een eigen munt voor elke afzonderlijke lidstaat leidt tot vrede, welvaart en veiligheid in Europa.

 

Drones tonen onmacht overheid aan

 

,,Achter het IJzeren Gordijn heerst een verfoeilijk regime. Mensen worden afgeluisterd en begluurd door de politie en de geheime dienst KGB.” Een citaat uit een les op de basisschool, toen nog Lagere School geheten, van mijn leerkracht. Ook op het middelbaar onderwijs kregen we tijdens de lessen Maatschappijleer te horen dat afluisteren en begluren praktijken waren, die een goede, betrouwbare overheid verre van zich laat. Hoeveel indruk die lessen maakten, bewijst het feit dat ik ze nooit ben vergeten.

 

Het was de tijd van de Koude Oorlog. De tijd van spionage tussen Oost en West. Internet en mobiele telefoons lagen nog ver in de toekomst. Drones, van afstand bestuurbare 'modelvliegtuigjes', ook. Spionnen bedienden zich vooral van radiosignalen en briefverkeer en richtten zich niet op de eigen bevolking, maar op het 'foute' regime, de 'tegenstander'.

 

Het IJzeren Gordijn viel, maar blijkbaar is de tijd van de Koude Oorlog teruggekeerd. Nu echter niet gericht op gene zijde van het IJzeren Gordijn, maar op de eigen inwoners. Overal worden we bespied door camera's. Op de snelweg, in winkelcentra, op straten en pleinen. Mobiele telefoons worden te hooi en te gras afgetapt. Internetverkeer wordt gescreend. Nu blijkt, dat we ook al op onze privé-domeinen worden begluurd door drones, die zijn uitgerust met camera's. Het verschil met het voormalige IJzeren Gordijn is, dat de eigen inwoners nu worden begluurd en afgeluisterd door hun eigen overheid.

 

'Het is voor de veiligheid. Wie kan daar nu tegen zijn?,' sussen de 'crimefighters van overheidswege. Argeloze inwoners trappen er gemakkelijk in. ,,Ik heb niets te verbergen, van mij mogen ze alles weten.” Een domme redenatie. Waarom zouden politie en justitie ook maar iets willen weten van mensen die niets te verbergen hebben? Is er ook maar één reden te bedenken om een drone 24 dagen achtereen te laten rondcirkelen boven Amersfoort, bijvoorbeeld? Waarom is Nederland het land met de meeste mobiele telefoontaps? Waartoe dienen al die camera's in het straatbeeld?

 

Uiteraard, voor de veiligheid. Tot op zekere hoogte kan ik daar in meegaan. Camerabeelden kunnen een belangrijke rol spelen in het opsporen van criminelen in een samenleving, die steeds verder verhardt. Maar een overheid, die de eigen bevolking steeds meer in de gaten gaat houden met camera's en rondcirkelende drones, toont haar eigen onmacht. De onmacht om criminaliteit, fraude en extremisme te bestrijden. Crimefighters, die falen in het bedenken van effectief opsporingsbeleid, ondanks hun boude uitspraken. Een onmachtige overheid ziet de samenleving als 'tegenstander', die 'eronder gehouden' moet worden door totale controle. Een onmacht, die zich manifesteert in steeds effectiever methoden om mensen in de gaten te houden, waarmee een 'Koude Oorlog' wordt ontketend tegen de eigen bevolking, waardoor de samenleving alsmaar verder verhardt. Criminelen worden steeds geniepiger en 'creatiever', om het alom tegenwoordige overheidstoezicht te ontlopen. Het antwoord daarop is het nog meer apparatuur om de bevolking in de gaten te houden, zoals drones, oorspronkelijk bedoeld als militaire spionagevliegtuigjes. Zo ontstaat een 'bewapeningswedloop', waarvan het eind nog niet in zicht is en die Nederland langzamerhand laat afglijden tot een land met een 'verfoeilijk regime, dat haar eigen burgers in de gaten houdt.' Waar ken ik die uitdrukking van?

 

De vraag is, of we zo'n samenleving willen. Ook als je, als 'gewone' Nederlander, niets te verbergen hebt. Een totaal gecontroleerde samenleving leidt alleen maar tot frustraties, verharding en wantrouwen jegens de overheid. Waar dat toe leidt, heeft het echec van het IJzeren Gordijn aangetoond. De gevolgen van de regimes daar dreunen nog steeds na in de samenleving van veel Oostbloklanden. Dat is de les, die de overheid zou moeten trekken bij de inzet van steeds effectievere middelen om de samenleving totaal te controleren.

 

 

Dekker & De Kanter: Anti-Rookmagiërs

Robert Jasper Grootveld voerde als Provo in de jaren zestig actie tegen roken. 'De Anti-rookmagiër' werd hij genoemd. Die bijnaam was ingegeven door zijn wekelijkse acties bij het beeld 't Lieverdje, op het Spui in Amsterdam. Voor wie het niet meer weet: 't Lieverdje werd aan de stad geschonken door tabaksproducent Hunter. Daarom was het in de ogen van Grootveld 'het symbool van de verslaafde consument van morgen'. Daarnaast trok Grootveld toen al ten strijde tegen de vercommercialisering van de maatschappij, waarvan de tabaksindustrie volgens hem een van de symbolen was.

Anno 2013 hebben we er maar liefst twee anti-rookmagiërs bij in Nederland. Geheel in de geest van deze moderne tijd voeren zij echter geen actie bij 't Lieverdje – dat is zó jaren zestig! – maar op internet, de moderne 'schandpaal van de samenleving'. Wanda de Kanter en Pauline Dekker, beiden longarts, trekken als reïncarnaties van Robert Jasper Grootveld namelijk ten strijde tegen het roken, op hun website www.tabaknee.nl . Daarbij worden ze gesteund door oud-minister van Volksgezondheid Els Borst, die volgens mij zelf ook niet vies is van een sigaret. Ook Nout Wellink oud-president van de Nederlandse Bank, trekt samen met hen ten strijde. In de jaren zestig zou dat onmogelijk zijn geweest, het establishment, dat gezamenlijk optrok met de Provo-beweging, maar in deze moderne tijd kan alles.

Waarom moet Nederland eigenlijk van het roken af? Dat Dekker & De Kanter ageren tegen het feit dat kinderen aan het roken slaan, daar kan ik nog inkomen. Maar voor de rest maken volwassen mensen volwassen keuzes. Ook als ze besluiten te gaan roken.

Op mijn negentiende begon ik met roken. Sigaren, al snel gevolgd door pijp. Mijn eerste sigaar was niet vies, integendeel. Ik genoot ervan. Pijp moet je leren roken, dat heb ik ook bewust gedaan en ik heb er altijd van genoten. Net als veel anderen houd ik van 'genietend roken'. Trouwens, duizenden mensen in ons land verdienen hun geld in de door anti-rookmagiërs zo verafschuwde tabaksindustrie. Zijn dat allemaal potentiële 'moordenaars'? Natuurlijk niet. Je moet er niet aan denken, dat al die hardwerkende mensen straks een beroep zouden moeten doen op de WW. Ben je als roker een 'zelfmoordenaar'? Natuurlijk ben je als roker niet suïcidaal. Alleen maar stemmingmakerij. De overheid is de lachende derde. Weleens uitgerekend hoeveel belasting en accijns de tabaksindustrie binnenbrengt? In dat licht gezien zou het kabinet roken juist moeten stimuleren. Meer accijns betekent immers minder bezuinigen, het zou de Nederlander als hemelse muziek in de oren klinken.

Volgens mij zit niemand te wachten op een paar longartsen, die ten strijde trekken tegen het fenomeen roken, als moderne anti-rookmagiërs. Misschien kunnen Dekker & De Kanter beter wekelijks bij 't Lieverdje gaan staan, om actie te voeren, om zo de gedachte aan de ludieke acties van Robert Jasper Grootveld levend te houden. Hun namen hebben ze al mee. Dekker & De Kanter, klinkt toch een beetje als Koot & Bie. Als scherts, satire. Laten ze zich wijden aan hun vak, het genezen van longkwalen. Er zijn namelijk genoeg longkankerpatiënten, die nooit een sigaret hebben aangeraakt. Net als mensen die heel oud werden, terwijl ze al rookten vanaf hun twaalfde. Het gaat er namelijk om, of je aanleg hebt voor een ziekte. Zelfs van mobiele telefoons kun je tegenwoordig kanker krijgen, wordt gezegd. Als je sommige deskundigen mag geloven, kun je zelfs niets meer eten, wil je niet ziek worden.

Die hetze tegen roken van Dekker & De Kanter bezorgt mij slechts stress. Om die te verdrijven, steek ik nog maar 's een pijp op, ik ga even genietend roken. Misschien zouden Dekker & De Kanter dat ook eens moeten proberen, als middel tegen de stress, die ze blijkbaar hebben van al die rokers. Tot ziens bij 't Lieverdje, dames! En steek er 's eentje op!

 

Regiovorming beter dan 'superprovincie'

Stel aan honderd willekeurige inwoners de vraag, wanneer ze voor het laatst op het provinciehuis waren en een grote meerderheid antwoordt dat ze er nog nooit zijn geweest. Anders dan gemeentebesturen, staat het provinciebestuur meer op afstand van de inwoners. De huidige discussie om de provincies Flevoland, Noord Holland en Utrecht samen te voegen tot één 'superprovincie' doet evenwel veel stof opwaaien.

Hoeveel voordelen heeft het samenvoegen van provincies? Het zou veel efficiënter zijn, er zijn minder ambtenaren nodig, minder leden van Provinciale- en Gedeputeerde Staten. Dat levert geld op, volgens minister Ronald Plasterk. Puur rekenkundig heeft hij misschien gelijk, maar ervaringen uit het verleden bewijzen toch het tegendeel. Het is namelijk niet zo simpel, als Plasterk voorstelt. Bij het samenvoegen van provincies ontstaat een moloch, die nog verder van de inwoners af staat. Je hoeft alleen maar naar onderwijsgigant Amarantis te kijken, om te zien hoe het bij een bestuurlijke moloch fout kan gaan, waarbij argeloos én schaamteloos miljoenen euro's over de balk worden gesmeten. Hoe kleinschaliger een organisatie, des te efficiënter en goedkoper er wordt gewerkt, leert de ervaring.

Tegenstanders hebben het vooral over 'identiteit'. Je bént Noord Hollander, Utrechter, Flevolander. Mooi gezegd, maar mensen voelen zich vaker meer verbonden met de gemeente, dan met de provincie. Bovendien, de 'Stichtsche en Geldersche Twisten' behoren al honderden jaren tot het verleden. Het is 2013, we zijn geen 'Stichtsen', 'Gelderschen', of wat dan ook, maar Nederlanders. Zelden spreek ik mensen, die zich sterk verbonden voelen met 'hun' provincie. Wel mensen, die iets hebben met een straat, gemeente of streek. Kleinschaliger begrippen dus.

Toch geef ik de tegenstanders van de fusie gelijk, dat ze bij wijze van spreken gewapend met schoppen, harken, grepen en hooivorken te hoop lopen tegen het plan van Plasterk. Niet uit idealistische motieven, maar omdat grootschaligheid niet werkt. Als er al iets veranderd moet worden, zou een pleidooi voor zelfs meer, maar kleinschaliger provincies, zogenaamde 'regio's', op z'n plaats zijn. Regio's als Food Valley, dat een deel van de provincies Utrecht en Gelderland bestrijkt en waarin gemeenten nauw met elkaar samenwerken. Met het vormen van regio's in plaats van provincies kan zodoende heel wat geld bespaard worden. Kleinschaliger organisaties hebben namelijk veel meer oog voor zowel de inwoners, als voor de hoogte van de uitgaven.Plasterk bewijst met zijn plannen slechts dat hij verder van de inwoners af staat, dan hij zelf denkt.

 

Bezuinigen: 'Nu doet u het weer'

 

Minister Jeroen Dijsselbloem ging, net als zijn voorganger Jan Kees de Jager vorig jaar, van deur tot deur in het Tweede Kamergebouw. Krap een jaar geleden stond de rondgang van De Jager aan de basis van het Lente-akkoord, een voor de burger dramatische bezuinigingsronde. De rondgang van Dijsselbloem moet het 'Oranje-akkoord' opleveren. In elk geval lijkt het er opnieuw op dat kabinet en de oppositie – PVV en SP uitgezonderd – de rijen weer gretig sluiten om de burger in de portemonnee te pakken.

 

Intussen zingt ook de EU het ouwe liedje van bezuinigen. De 3 procent-norm is heilig. Een jaartje uitstel kan, maar daarna moet er toch écht bezuinigd worden van de EU-bezuinigingsmeesters, die zelf overigens uitstekend raad weten met geld uitgeven.

 

Dat ouwe liedje zong de EU ook in Griekenland, Spanje en Italië. Het resultaat: de Griekse economie wordt kapotbezuinigd, net als de Spaanse. De Italianen lossen het, creatief als Italianen zijn, zelf wel op, door massaal Berlusconi te stemmen. Misschien niet de beste, maar wel Italiaans-aaibaar en controversieel. Italiaans design, altijd goed voor een proteststem.

 

Het aloude Lied van de Bezuinigingen heeft al decennia door Nederland geklonken en dreigt ook de Nederlandse economie kapot te bezuinigen. Niet alleen de VVD zingt het graag, het CDA hief het in het verleden ook te pas en te onpas aan. Nu begint het tij in het CDA een beetje te keren, maar oude gewoonten slijten niet zo snel. Zeker niet als de burgers weer eens gepakt kunnen worden.

 

De vraag is, waarom VVD en PvdA, met de oppositie in hun kielzog, het ouwe liedje van bezuinigen samen met de EU blijven zingen. Als ondernemerspartij zou de VVD moeten weten dat een onderneming die niet investeert, razendsnel achteruit kachelt. Dat geldt ook voor de BV Nederland. De PvdA zou, indachtig de erfenis van staatsman Joop den Uyl, ook beter moeten weten. Die liet in de jaren '70 het begrotingstekort oplopen, om de economie te stimuleren na de oliecrisis. Dat lukte wonderwel, maar werd later door het CDA/VVD-kabinet Van Agt/Wiegel weer afgebroken met Bestek '81, een snoeihard bezuinigingsprogramma, dat de economie voor jaren op slot zette.

 

Investeren en het begrotingstekort gecontroleerd laten oplopen is een spierinkje uitgooien, om een kabeljauw te vangen. Als het kabinet zorgt dat de burgers het financieel goed hebben, blijft het MKB draaien, komt er meer belastinggeld, BTW en accijns binnen en – het allerbelangrijkst – wordt het vertrouwen in de economie en de politiek hersteld.

 

Economen zien het nut van investeren in plaats van bezuinigen en het tijdelijk laten oplopen van het begrotingstekort tot boven de 3 procent steeds vaker. De EU en de politieke partijen in Nederland zijn echter doof en blind voor dat voortschrijdend inzicht. Als de burger maar gepakt kan worden door allerlei bezuinigingen. Dan sluiten kabinet en oppositie direct de rijen, in plaats van een blok te vormen tegen de EU, die Europa in rap tempo economisch aan het afbreken is. Want de oppositie is, uitgezonderd PVV en SP, niet de oppositie. De partijen willen maar al te graag 'meeregeren' als de burger moet worden gepakt. Daar zit de crux van de huidige malaise. De Tweede Kamer controleert niet, komt niet met alternatieven, maar sluit de rijen als het kabinet de burger weer eens wil laten bloeden. 'Oppositie' komt van het woord 'opponent', tegenstander. Het wordt tijd dat de oppositie dat eens letterlijk gaat nemen en met alternatieven komt.

 

Bezuinigen op de burger mag het hoogste doel niet zijn. Oppositie, neem daarom je plek in, of ga in de regering zitten, als je het er toch mee eens bent. Laat zien wie je bent. Zodat de burger bij de volgende verkiezingen een keus kan maken voor die partijen, die niet de burger willen pakken. Maar dan komt er weer geen verkiezingscampagne, maar een gladde, Amerikaans aandoende pr-show van elke partij, waarmee de kiezer zand in de ogen moet worden gestrooid. Het financieel pakken van de burger gaat gewoon door, wie er ook in de regering zit. Tegen elk van de oppositiepartijen – uitgezonderd de echte, SP en PVV – zou ik willen zeggen: ,,Nu doet u het weer.” Misschien wordt het eens tijd voor een Nederlandse Lente. Dan is er toch een Lente-akkoord, maar dan van de burger, die het graaien in z'n portemonnee zat is.

 

 

Op naar niveau Roemenië

Vaak vraag ik me af waarom mensen wat meewarig reageren, als ik stel dat Nederland over pakweg vijf jaar gelijk staat aan het Roemenië van een jaar of tien geleden. Achthonderd verzorgingshuizen voor ouderen gaan er straks dicht. Hulpbehoevende ouderen moeten maar zelfstandig thuis blijven wonen. Verzorgd door wie? De thuiszorg wordt ook al afgebroken. Nog een jaartje, dan is er nauwelijks meer iets van over. Ouderen zijn straks weer aangewezen op kinderen, familie en vrienden. Inwonende ouders zijn straks eerder regel dan uitzondering, want waar moeten ze hun steeds hogere woonlasten van betalen? Van de AOW, of van een klein aanvullend pensioen?

Als de malaise in de bouw nog even doorgaat, is er straks geen bouwvakker meer die aan het werk is. Het kabinet Rutte-Asscher zegt, met Alexander Pechtold in zijn kielzog, dat de woningmarkt 'op slot' zit. De enige oplossing is blijkbaar een enorme lastenverhoging. Hogere huren, ingrepen in de hypotheken. Woningbouwcorporaties die in plaats van te investeren, jaarlijks een fors bedrag moeten gaan aftikken aan de rijksoverheid. Die woningmarkt zat niet op slot, hooguit tijdelijk door de crisis. Die wordt nu wel definitief op slot gezet door deze maatregelen.

Malaise bestrijd je niet met lastenverhogingen, eerder door lasten te verlagen en te investeren in de samenleving. Maar dan komen we weer boven het door Europa heilig verklaarde maximale tekort van drie procent op de begroting. Het kabinet, als trouwe vazal van Europa, verklaarde die drie procent eveneens heilig. Dus moet de bevolking bloeden, vooral de zwakkeren in de samenleving, want die demonstreren toch niet. Anderen wel, kijk maar naar de druk, waardoor het kabinet bakzeil haalde bij de inkomensafhankelijke zorgpremie. Of de 'grootverdienerstaks', waar veel commotie over is. Die druk komt zeker niet uit de hoek van sociaal zwakkeren, integendeel.

Nog voordat het laatste verzorgingshuis in 2020 de deuren sluit, voorzie ik eenzame ouderen, die wonen in erbarmelijke omstandigheden, zoals flats zonder lift. Die niet meer voor zichzelf kunnen zorgen en nauwelijks zorg krijgen, omdat hun kinderen te ver weg wonen om dagelijks langs te komen en beiden moeten werken om de woonlasten op te kunnen brengen. Ik voorzie mensen die op straat leven, omdat ze de steeds hogere woonlasten niet meer kunnen opbrengen. Ouders, die noodgedwongen inwonen bij kinderen, of omgekeerd. Braakliggende terreinen, gebouwen die half afgebouwd blijven staan, omdat er geen geld meer is.

Het is 2013. Het kaartenhuis van de huidige samenleving is door vorige kabinetten geschapen. Steekwoorden waren: man én vrouw werken, goede kinderopvang, goede zorg voor ouderen. Goede huisvesting, bereikbaar voor vrijwel iedereen. Dat werkte ook op die manier. Tot er één kaart uit het kaartenhuis wordt getrokken, waardoor de hele boel omvalt.

Mensen hebben terecht vragen bij een steeds dominantere Europese Unie, waarvan het kleine Nederland een van de grootste nettobetalers is. Als het kabinet nou eens begon met uit de EU te stappen, want in landen die de euro niet hebben, of geen lid zijn van de EU, gaat het boven verwachting goed. Dan kunnen we in Nederland gaan investeren, om de leefbare samenleving, die we ooit hadden, te restaureren en gaan er geen bakken geld naar een bodemloze put als Griekenland, terwijl er in eigen land genoeg geïnvesteerd moet worden om de kwaliteit van de samenleving op een aanvaardbaar peil te houden.

Het is moeilijk te geloven dat we over pakweg vijf jaar zijn afgezakt naar het niveau van Roemenië van tien jaar geleden. Wie goed kijkt, ziet dat de contouren zich aftekenen. Ik hoop, dat mijn voorspelling niet uitkomt, dat het kabinet ten halve keert in plaats van ten hele gaat dwalen. Daarom steun ik www.burgerforumeu.nl met mijn stem. Voor de rest kan ik alleen maar hopen dat de Eerste Kamer de ballen heeft om de rigoureuze bezuinigingen van het kabinet af te blazen. Al vrees ik met grote vreze, dat er straks weer gelegenheidscoalities ontstaan. Die ontstaan namelijk altijd, als de burger moet worden gepakt. Of ze nu lenteakkoord heten, of 'carnavalsakkoord' genoemd worden, het is om het even.

 

Jan en Sjoerd

Sjoerd van Keulen. Vrijwel iedereen kent intussen zijn naam én zijn reputatie als 'de grote graaier' van SNS Reaal, die de bank/verzekeraar door slecht beleid in het ongeluk stortte. Sjoerd werd zo het onderwerp van collectieve verontwaardiging. Talloze e-mails kreeg hij, nadat journalist Jelle Brandt Corstius zijn mailadressen op internet gezet had. Die mails waren niet bepaald opbeurend voor Sjoerd. Integendeel, de bedreigingen waren niet van de lucht. De voormalig topman van SNS zit nu ondergedoken.

De vraag of ik medelijden heb met Sjoerd van Keulen, kan ik volmondig met 'ja' beantwoorden. Iemand zo zwaar bedreigen hoort niet in een beschaafde samenleving. Maar ik kan het, zij het met moeite, wel enigszins begrijpen. Zonder het goed te keuren, want ik keur dit expliciet af.

Ik denk aan Jan, een fictief persoon, die ik ter plekke verzin. Jan is ZZP-er in de bouw. Hij is CEO, directeur, manager, boekhouder, planner en bouwvakker tegelijk, binnen zijn eigen bedrijfje. Het werk ligt niet voor het opscheppen, integendeel. Al wekenlang zit Jan zonder werk, op een paar kleine klusjes na, die niet genoeg opbrengen. Een uitkering krijgt hij niet als zelfstandige. Een bonus ook niet, als CEO van zijn eigen bedrijfje. Van een salaris van tonnen euro's kan Jan alleen maar dromen. Zeker nu, want geen werk betekent voor Jan als ZZP-er géén geld. Jan gaat naar de geldautomaat. 'U kunt geen geld opnemen', verschijnt er op het scherm. Onvoldoende saldo. Verdorie, hij loopt met de laatste honderd euro op zak. Daar moet hij nog twee weken mee doen, zijn gezin van onderhouden en zijn bestelbus van rijden, want zonder auto geen werk. Over een week komt er weer een paar honderd euro, de opbrengst van een kleine klus. Dan kan Jan weer twee of drie weken vooruit, als hij zuinig leeft.

Op televisie ziet Jan die avond een reportage over hoe Sjoerd van Keulen SNS Reaal naar de gallemiezen hielp, door verkeerde beslissingen te nemen. Dan ziet hij ook de kapitale villa van de voormalige SNS-topman, gefilmd door een helikopter van PowNews, op het scherm verschijnen. Bij Jan knapt er iets. Als hij al werk heeft, moet hij zich tweehonderd procent inzetten om goed werk te leveren. Anders schopt zijn opdrachtgever hem er direct uit. Zonder bonus, zonder wat dan ook. Jan trekt de vergelijking met Sjoerd van Keulen. Een topman, die de verkeerde keuzes maakte, toch tonnen incasseerde aan salaris en bonussen en zich daardoor een kapitale villa kan veroorloven in plaats van een sociale huurwoning. Plus een dikke auto in plaats van een al wat oudere bestelbus. Jan kijkt en vergelijkt. Sjoerd is, net als hij, in feite ondernemer. Beiden moeten een zaak draaiend houden. Het verschil zit in de kwaliteit van het werk van hem en dat van Sjoerd. In de beloning en vooral in de bonussen. Waar Sjoerd tonnen incasseerde, terwijl hij verkeerde keuzes maakte, moet Jan nu dagelijks sappelen, hoewel hij altijd puik werk heeft geleverd.

Jan zoekt op internet naar het mailadres van Sjoerd van Keulen. Hij is razend. Hij tikt een mail, waar de honden geen brood van lusten. Zonder de mail na te lezen, klikt hij op 'verzenden'. Zo, die zit. Hij heeft zijn hart flink gelucht. Eens duidelijk gezegd wat hij met iemand als Sjoerd zou willen doen. Dat zal hem leren. 

Dan kom ik weer op de vraag of zoiets kan. Nee, beslist niet. Bedreigingen zijn terecht strafbaar. Alleen zo laten we zien dat we dit als samenleving nooit tolereren. Maar aan de andere kant kan ik wel begrijpen, dat iemand als 'Jan' de gal overloopt. Al mag dat nooit een vrijbrief zijn om zulke zware bedreigingen te uiten, dat iemand onderduikt. Daar hoort een veroordeling tegenover te staan en een forse straf.

Hoewel mensen als Sjoerd van Keulen ook straf verdienen. De beste straf zou zijn om hem te veroordelen tot het leven van een minimum inkomen, op bijstandsniveau, voor een periode van vijf jaar, waarbij zijn totale bezit in die periode tijdelijk wordt afgepakt. Maar zo'n straf is er niet. Misschien zou die eens bedacht moeten worden.

 Reageren? Ga naar 'Contact'.

 

 

Het EPD contra onze privacy

Hacken is het nieuwe inbreken. De berichten over hackers steken dan ook te hooi en te gras de kop op. Hackers zijn overal actief, ze hacken van alles, van twitteraccounts tot sites van de overheid. Voor mij een reden om heel terughoudend te zijn met digitale diensten. Zo pleeg ik nog 'ouderwets' te bankieren, heb geen DigiD-code en laat zo min mogelijk gegevens achter op het Wereldwijde Web. Wat er niet is, kan ook geen prooi worden van hackers.

Om die reden ben ik dan ook tegen het Elektronisch Patiënten Dossier (EPD). Voorstanders laten geen middel onbetuigd om de voordelen van het EPD te benoemen. Voordelen, waar ik zeker van overtuigd ben. Als je in Zeist woont en in pak 'm beet Nibbixwoud door een hartinfarct wordt getroffen, kan het EPD verduveld handig zijn.

Toch geef ik geen toestemming om mijn patiëntgegevens in het EPD op te nemen. Niet omdat ik een psychiatrisch verleden heb, of een of andere enge ziekte. Op wat kleine lichamelijke ongemakken na, ben ik gezond. Zowel lichamelijk als geestelijk. Ik bezoek zelden een arts en de spreekkamer van een psychiater of psycholoog heb ik nog nooit van binnen gezien, laat staan op de divan gelegen. De reden dat ik mijn gegevens niet in het EPD wil zien, is dat ik toch iets te verbergen heb, namelijk mijn privacy.

Ik wil namelijk niet het risico lopen dat mijn medische gegevens straks in handen vallen van een of andere hacker of – erger nog – op straat komen te liggen of publiekelijk op internet verschijnen. Of dat er in Amerika wordt meegekeken in mijn persoonlijk medisch dossier. Waarom willen Amerikanen eigenlijk alles weten? Wat mij betreft heeft dat geen enkel nut. In landen waar de doodstraf wordt uitgevoerd, zet ik uit principe geen voet, dus ook niet in de VS. Aanslagen plegen doe ik ook niet, ik ben namelijk geen extremist en ook geen psychopaat. Dus dient het ook geen enkel nut dat ze iets van mij weten.

Mijn privacy is een groot goed, dat ik zorgvuldig bewaak. Hoe allerlei voorstanders mij ook proberen te overtuigen van het nut van het EPD en continu mijn ongelijk proberen aan te tonen, nee blijft bij mij nee en wordt nooit ja. Eens afgekeurd, blijft bij mij afgekeurd. Ook het EPD. Het gaat om mijn privacy en ik ben uitstekend in staat om daar zelf over te beslissen. Dat hoeft noch de overheid, noch een zorgverzekeraar voor mij te doen. Zoiets heeft, geloof ik, met democratie te maken.

Voor mij dus geen EPD-dossier en daarmee basta. Tot ik er misschien ooit 's door de overheid of mijn zorgverzekeraar toe gedwongen word. Maar dan heb ik in elk geval nog de voldoening dat ik mij tot het uiterste heb verzet om mijn privacy te beschermen. Al zou ik er nooit vrede mee hebben. Mijn privacy is te waardevol om op wat voor manier dan ook te grabbel te gooien. Zelfs niet als het nuttig zou kunnen zijn.

 

Open brief aan Rinda den Besten

Beste Rinda den Besten,

Laat ik voorop stellen, ik woon niet in Utrecht, maar in een wat landelijker buurgemeente. Toch heb ik vriend en vijand uw deugden horen roemen voor de stad Utrecht, waar u jarenlang een gerespecteerd wethouder was.

Wat mij bevreemdt, is het wachtgeld van 14.000 euro, dat u zichzelf toebedeelt, nadat u uit vrije wil bent opgestapt. Ten eerste, een 'gewone' werknemer die uit vrije wil opstapt, krijgt geen enkele uitkering. Waarom zou u dat wél moeten krijgen? Omdat u zo hard gewerkt hebt, het zijn uw eigen woorden. U vindt dat u dat geld gewoon hebt verdiend. Ik vind van niet. Immers, u hebt al die jaren een vorstelijk salaris genoten, betaald door de stad Utrecht. Of beter gezegd, de inwoners van de stad Utrecht. Inclusief een vakantietoelage van acht procent.

Veertienduizend euro wachtgeld, omdat u zelf een paar maanden wilt uitrusten voor u aan een andere baan begint. Als lid van de sociaal-democratische PvdA weet u ongetwijfeld, dat er mensen zijn, die van zo'n bedrag een jaar moeten rondkomen. Mensen, die ook wel eens een betaalde vakantie zouden willen, maar geen geld hebben om een week per jaar vakantie te vieren, omdat ze hun vakantiegeld moeten besteden aan nuttige zaken, zoals de energierekening, de aflossing van de hypotheek, afbetalen van leningen, kleding voor zichzelf of voor de kinderen. Vakantiegeld, dat trouwens bij lange na geen 14.000 euro bedraagt, hooguit tien procent van dat bedrag, of zelfs nog minder.

Vindt u het in dit licht gezien nog steeds dat u recht heeft op die 14.000 euro, om vakantie te houden 'between jobs' en om tijd te kunnen besteden aan uw kinderen? Terwijl hele volksstammen ouders beiden moeten werken om hun lasten te kunnen betalen en daardoor veel te weinig tijd aan hun kinderen kunnen besteden? Kunt u dat voor uzelf rijmen, mevrouw Den Besten?

Kunt u de komende maanden rustig slapen, in de wetenschap dat u teert op een zak geld, waar u geen recht op gehad zou hebben, als u een normale baan had gehad? Volgens mij moet een sociaal-democratisch politicus daar toch nachten wakker van liggen.

Graag wil ik u slapeloze nachten besparen. Daarom mijn ongevraagd, maar goedbedoeld advies aan u: Laat de inwoners van de stad Utrecht niet achter met een kater na uw aftreden. Gebruik die 14.000 euro om te verdelen onder een aantal gezinnen, die het echt nodig hebben. Gezinnen, die een huisuitzetting boven het hoofd hangt, omdat ze de huur of hypotheek niet meer kunnen opbrengen door verlies van inkomen. Of aan ouders, die hun kinderen noodgedwongen in de kou naar school sturen op zomerschoentjes, zonder ontbijt, omdat ze onvoldoende geld hebben. Dan zou iedereen u roemen als een sociaal bewogen mens.

Denk er nog eens over na, mevrouw Den Besten, voordat u zichzelf die 14.000 euro toebedeelt. En mocht u van deze open brief slapeloze nachten krijgen, zijn die u van harte gegund.

Met vriendelijke groet, Evert G. Davelaar

 

Auf Wiedersehen. Joseph!

Je hoeft het niet met iemand eens te zijn, om iemand te respecteren. Een van de mensen, waar ik het vaak hartgrondig mee oneens ben, is Joseph Ratzinger, beter bekend als Paus Benedictus XVI. Hij was in mijn ogen veel te orthodox, te bekrompen in gedachten over geboorteregulering. Toch respecteerde ik Benedictus XVI. Doe het maar even, een wereldkerk leiden als je boven de 80 bent. Hij deed het, met passie. Menigeen in Nederland en ook in Ratzinger's geboorteland Duitsland, geniet op die leeftijd van een goudgerand pensioen, terwijl hij nog altijd de dagelijkse leiding heeft over een wereldwijd instituut. Zelfs voor een veertiger is dat een slopende baan.

Pausen sterven in het harnas, is een ongeschreven regel, waaraan Benedictus nu een einde maakt. Deze stap had ik daarom niet verwacht. Daarmee heeft hij bij mij nog meer respect verworven. Blijkbaar wil Benedictus niet de geschiedenis ingaan als een oude, afgeleefde man, maar herinnerd worden als een Paus, die het lef had om zelf een punt achter zijn pontificaat te zetten, op het moment dat hij dat nog weloverwogen zelf kon besluiten. Hopelijk zet hij daarmee een trend voor toekomstige Pausen.

Een wereldkerk leiden is een bijna onmenselijke opgave. Laveren tussen duizenden meningen, tal van verschillende culturen, met het kritisch oog van de wereld op je gericht. Vaak was ik het hartgrondig oneens met Benedictus XVI. Het wordt hoog tijd voor afschaffing van het celibaat en het verbod op condoomgebruik is al lang niet meer van deze tijd. Zo kan ik nog wel even doorgaan. Maar daarbij verkeer in wel in de wetenschap, dat de Paus dient te laveren tussen talloze meningen, culturen en schandalen die zich binnen de Kerk afspeelden. Dat maakte het er niet gemakkelijker op voor Benedictus, maar straks ook niet voor zijn opvolger. Daarom alleen al verdient Benedictus respect, als mens, maar ook als hoofd van de Kerk. Niet alleen van de Rooms Katholieke Kerk, want Benedictus was zeker niet doof en blind voor oecumene. De wereld verliest in hem een uitstekend leider, een respectabel en gepassioneerd mens. Het is te hopen dat zijn opvolger de ruimte krijgt om de broodnodige vernieuwingen door te voeren binnen de Rooms Katholieke Kerk. Die opvolger zal het respect van mij en miljoenen anderen moeten verdienen, iets dat Benedictus in korte tijd is gelukt. Ik gun Benedictus XVI nog heel veel mooie jaren. Hopelijk in redelijke gezondheid. Joseph, auf Wiedersehen.